Uzasadnienie
Skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją tą Wojewoda uchylił decyzję Starosty z dnia 2 listopada 2015 r., którą orzeczono o ustaleniu na rzecz M. B. i W. B. oraz J. M. i I.M. odszkodowania w wysokości 20 777 zł za nieruchomość oznaczoną nr [..] położoną w obrębie 13 miasta L., objętą ostateczną decyzją Starosty z 12 czerwca 2015 r., nr [..], zezwalającą na realizację inwestycji drogowej p.n. budowa ulicy dojazdowej od ulicy B. w L. wraz z infrastrukturą techniczną z tytułu nabycia z mocy prawa własności tej nieruchomości przez Gminę Miasta oraz zobowiązano Burmistrza Miasta do wypłaty tego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.
Jednocześnie Wojewoda orzekł o ustaleniu na rzecz J. G. odszkodowania w łącznej kwocie 20 777 zł z tytułu wygaśnięcia hipoteki przymusowej łącznej zwykłej ustanowionej na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..], położonej w obrębie 13 miasta L., objętej ww. decyzją Starosty z dnia 12 czerwca 2015 r., nr [..], oraz o zobowiązaniu Burmistrza Miasta do jego wypłaty w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.
Uzasadniając złożony wniosek skarżący wskazali, że nie dysponują środkami niezbędnymi do dokonania zwrotu odszkodowania, do którego wezwał ich Burmistrz Miasta w piśmie z 25 lipca 2017 r. a które zostało im przyznane na podstawie decyzji Starosty z dnia 2 listopada 2015 r. i wypłacone, kiedy decyzja ta stała się ostateczna. Wyegzekwowanie zaś od nich tego odszkodowania może spowodować nieodwracalne dla nich skutki w postaci m.in. zajęcia ich rachunków bankowych, wynagrodzeń, maszyn i urządzeń, które wykorzystują przy prowadzeniu działalności gospodarczej w formie warsztatu samochodowego. Zajęcie środków trwałych oraz zablokowanie im dostępu do środków pieniężnych, jak wskazali, wiązać się będzie ze znacznymi stratami finansowymi łącznie nawet z koniecznością rozwiązania umów o pracę z zatrudnionymi osobami.
Rozpoznając złożony wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – w skrócie jako "p.p.s.a.", stanowi, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z przywołanej regulacji wynika, że istnieją dwie alternatywne przesłanki wstrzymania przez sąd zaskarżonego aktu a są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Przy czym przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, np. w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Legalis). Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1841/09, Legalis).
Ciężar wykazania tych przesłanek ciąży na stronie, która domaga się wstrzymania wykonania aktu. Strona ta powinna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej a uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Nie wystarcza więc jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, niepubl.). Nie wystarcza również, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11, Lex Omega nr 948885).
W ocenie Sądu skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnili, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi im znaczną szkodę czy też wywoła trudne do odwrócenia skutki. W szczególności nie przedstawili żadnych konkretnych informacji na temat swojej sytuacji finansowej, czy też dokumentów na jej wykazanie. Nie można z kolei przyjąć z góry, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie za sobą realną groźbę wyrządzenia znacznej szkody w ich majątku, a już tym bardziej trudnych do odwrócenia skutków. Odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość ma bowiem charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne.
Natomiast trudne do odwrócenia skutki to prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego będzie albo niemożliwy, albo może nastąpić tylko przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Z uwagi na powyższe Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia złożonego przez skarżących wniosku i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.