Uzasadnienie
Decyzją z dnia 27 września 2001 r. nr [...], Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał A. N. – K. rozbiórkę płyty betonowej stanowiącej fundament domku letniskowego położonego w miejscowości B. na części działku nr {...] oraz przyłącza energetycznego, przyłącza wodociągowego i dwóch zbiorników na ścieki.
Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, iż A. N. – K. samowolnie wybudowała domek letniskowy w 1982 r. i dwa zbiorniki na ścieki, do którego w 1988 r. samowolnie doprowadzono przyłącze energetyczne zaś w 1989 r. doprowadzono samowolnie przyłącze wodociągowe. Domek ten ze względu na zły stan techniczny został rozebrany w 2001 r.
Organ ustalił, iż po rozebranym obiekcie pozostała płyta betonowa, która stała się fundamentem wybudowanego w 2001 r. bez pozwolenia nowego domku letniskowego w stosunku do którego wydano odrębną decyzję nakazującą rozbiórkę.
Przedmiotem odrębnym zaskarżonej decyzji zaś stała się płyta betonowa i dwa zbiorniki na ścieki oraz samowolnie doprowadzone przyłącze energetyczne i doprowadzone samowolnie przyłącze wodociągowe. Organ wskazał, iż usytuowanie przedmiotowych obiektów budowlanych narusza ustalenia miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia 19 grudnia 1991 r. oraz uchwałą nr [...] z dnia 18 października 1999 r., zgodnie z którym część działku nr [...] w B. przeznaczona jest pod uprawy rolne. Przy tych ustaleniach organ I instancji zastosował do rozstrzygnięcia sprawy przepisy art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r.
Na skutek wniesionego przez skarżącą odwołania, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 28 listopada 2001 r. nr [....] uchylił decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji co do tego, że A. N. – K. samowolnie wybudowała domek letniskowy w 1982r. i dwa zbiorniki na ścieki, do którego w 1988 r. samowolnie doprowadzono przyłącze energetyczne zaś w 1989 r. doprowadzono samowolnie przyłącze wodociągowe.
Domek ze względu na zły stan techniczny został rozebrany w 2001 r. Po rozebranym obiekcie pozostała płyta betonowa, która stała się fundamentem wybudowanego w 2001 r. bez pozwolenia nowego domku letniskowego.
Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji, iż do rozstrzygnięcia sprawy ma zastosowanie przepisy art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. Jednakże organ odwoławczy uznał, iż w zaskarżonej decyzji nakazującej na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. rozbiórkę przedmiotowych urządzeń technicznych i płyty betonowej organ I instancji przywołał ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego z 1991 r., które zostały zastąpione uchwałą nr [...] z dnia 18 października 1999 r. ważną w dniu wydawania zaskarżonej decyzji. Dlatego też zdaniem organu odwoławczego ponowne rozstrzygnięcie sprawy powinno być oparte na podstawie ustaleń nowego planu z dnia 18 października 1999r.
Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołującej się, iż umowa dzierżawy jest dokumentem uprawniającym do dysponowania nieruchomością. Organ wskazał, iż powyższej umowy nie można utożsamić z decyzją administracyjną o pozwoleniu na budowę obiektu. Jak również wykonanie przyłącza energetycznego oraz wodociągowego nie jest równoznaczne z takim pozwoleniem.
W skardze wywiedzionej do NSA skarżąca stwierdziła, iż na przedmiotowej płycie betonowej tylko odbudowała domek letniskowy, tym samym nie uchybiła przepisom prawa.
Postanowieniem z dnia 23 września 2004 r. WSA wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze.zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze.zm.) Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).
Skarga jest zasadna jednakże z innych względów niż te, które wskazuje skarżąca. Sąd wychodząc poza granice skargi stwierdził, iż organ odwoławczy uchylając się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy naruszył art. 138 § 1 i art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którymi organ odwoławczy rozpatrując odwołanie ponownie rozstrzyga sprawę administracyjną w jej całokształcie. Powołany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji przepis art. 138 § 2 k.p.a. daje możliwość organowi odwoławczemu uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W przedmiotowej sprawie nie zachodziła wyżej wymieniona przesłanka albowiem organ odwoławczy rozpoznając sprawę dysponował całym zebranym materiałem dowodowym w tym również wskazaną w uzasadnieniu decyzji uchwałą nr [...] z dnia 18 października 1999 r. (karta 48 – akt administracyjnych) a zatem sam mógł ocenić czy przedmiotowa płyta betonowa wraz z urządzeniami znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym jest przeznaczony pod zabudowę.
Wskazać należy również, iż błędnie w uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, iż organ I instancji przywołał tylko i wyłącznie ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego z 1991 r. albowiem organ I instancji wskazał, iż usytuowanie przedmiotowych obiektów budowlanych narusza ustalenia miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia 19 grudnia 1991 r. oraz uchwałą nr [...] z dnia 18 października 1999 r., zgodnie z którym część działki nr [...] w B. przeznaczona jest pod uprawy rolne.
Sąd nie podziela zarzutów skarżącej, iż na przedmiotowej płycie betonowej tylko odbudowała domek letniskowy a tym samym nie uchybiła przepisom prawa.
Definicję budowy podaje art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane. Przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego.
Odbudowa to z reguły odtworzenie obiektu budowlanego po jego znacznym zniszczeniu, obejmującym często niemal całość, a rezultatem takich robót budowlanych jest nowy obiekt budowlany, zawierający elementy wykorzystane z poprzedniego obiektu.
Jeśli zatem tak jak w przedmiotowej sprawie roboty budowlane polegają na wykonaniu faktycznie nowego obiektu budowlanego, choć z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po innym obiekcie budowlanym, to wówczas inwestor dokonuje odbudowy, która zalicza się do budowy ze wszystkimi tego konsekwencjami, w tym z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, jak również ze skutkami prawnymi niedopełnienia wymaganych formalności (samowola budowlana).
Mając powyższe na względzie Sąd uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) ppkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z póź.zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z póź. zm.).
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy powinien sam ją merytorycznie rozstrzygnąć z uwzględnieniem uchwały nr [...] z dnia 18 października 1999 r.
Na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd określił, iż uchylona decyzja nie może być wykonywana.