Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 20 lutego 2011 r. A. G. zwróciła się o rozłożenie wpisu sądowego od skargi, jaki zobowiązana jest uiścić, na raty. W sytuacji, gdy przepisy procesowe nie przewidują możliwości rozłożenia kosztów sądowych na raty, po poinformowaniu skarżącej o tej okoliczności, Sąd potraktował powyższe żądanie jako wniosek o przyznanie jej prawa pomocy. W dniu 14 marca 2011 r. doręczono skarżącej urzędowy formularz PPF wraz z wezwaniem do dokładnego i czytelnego wypełnienia wszystkich rubryk oraz jego przesłania do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia jej wniosku bez rozpoznania (vide: potwierdzenie odbioru k. 73).
Zakreślony siedmiodniowy termin upłynął bezskutecznie. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 11 kwietnia 2011 r. pozostawiono wniosek skarżącej z dnia 20 lutego 2011 r. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Na powyższe zarządzenie skarżąca wniosła sprzeciw w ustawowo przewidzianym terminie. W treści sprzeciwu wskazano, że powodem niezłożenia formularza PPF było przekonanie o braku zasadności jego składania. Wnioskodawczyni domagała bowiem się rozłożenia wpisu na raty, a w doręczonym zarządzeniu nie znalazła uzasadnienia odmowy takiego rozłożenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., zarządzenie, od którego wniesiono sprzeciw utraciło moc, a sprawa podlega rozpatrzeniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
Stosownie do treści art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Zatem w myśl powołanego przepisu warunkiem koniecznym rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu.
Jak wynika z okoliczności sprawy, skarżąca we wniosku z 20 lutego 2011 r. domagała się rozłożenia wpisu sądowego od skargi na raty. Pouczona o braku możliwości uwzględnienia wniosku takiej treści, otrzymała urzędowy formularz PPF wraz ze zobowiązaniem jego wypełnienia i przesłania do w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Sąd bowiem prośbę o rozłożenia wpisu na raty potraktował jako wniosek o przyznanie prawa pomocy. Taką ocenę wniosku potwierdza zresztą fakt, że w sprzeciwie skarżąca zwróciła się o częściowe zwolnienie z kosztów sądowych – wpisu sądowego, jednakże w dalszym ciągu skarżąca nie złożyła wniosku na urzędowym formularzu, tj. w sposób wymagany przepisami cytowanej ustawy.
Wobec zatem faktu, że w zakreślonym terminie skarżąca nie wykonała zobowiązania i nie złożyła wniosku w wymaganej prawem formie, a tym samym, wobec niedopełnienia przez skarżącą wymogów formalnych niezbędnych do nadania biegu jej wnioskowi, należało go pozostawić bez rozpoznania, na podstawie art. 257 P.p.s.a.