Uzasadnienie
E. K.- F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę o wymierzenie grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 11 września 2019 r., sygn. akt II SAB/Gd 82/19, w zakresie postanowienia o zwrocie kosztów postępowania wydanego w sprawie z jego skargi na bezczynność Wójta Gminy w sprawie warunków zabudowy.
Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Powołanym wyrokiem tutejszy sąd zobowiązał Wójta Gminy do rozpatrzenia wniosku skarżącej o ustalenie warunków zabudowy na działkach nr [..]-[..] w P. z 27 marca 2019 r. w terminie jednego miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności (pkt 1), stwierdził, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności (pkt 2), która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3), oddalił wniosek o przyznanie sumy pieniężnej (pkt 4) oraz zasądził od Wójta Gminy na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 4).
Od powyższego wyroku Wójt Gminy wniósł skargę kasacyjną, którą postanowieniem z 12 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił.
W konsekwencji wyrok w sprawie o sygn. akt II SAB/Gd 83/19 uprawomocnił się z dniem 29 października 2019 r. (k. 23 verte akt).
Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z 11 lutego 2020 r. zwrócono do organu administracji akta administracyjne wraz z odpisem wyroku z 11 września 2019 r. z zaznaczeniem stwierdzenia jego prawomocności. Organ otrzymał akta w dniu 17 lutego 2020 r. (k.58 i 60 akt).
W skardze na niewykonanie powyższego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania skarżąca wskazała, że po uprawomocnieniu się wyroku wezwała organ dwukrotnie pismami z 16 października 2020 r. i z 19 lutego 2020 r. do zapłaty na jej rzecz kwoty 100 zł zasądzonych kosztów postępowania, która nie nastąpiła, co potwierdza zasadność skargi.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że od wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SAB/Gd 82/19 organ wniósł skargę kasacyjną, co wstrzymało wykonanie tego wyroku. Jednak organ po analizie akt, niezależnie od dalszego toku postępowania w związku ze złożoną skargą kasacyjną, postanowił zasądzoną kwotę na rzecz skarżącej uiścić.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Wniesiona skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.. Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny (do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów - 154 § 6 p.p.s.a).
Z powołanego art. 154 § 1 p.p.s.a. wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione, aby sąd uznał skargę wniesioną w trybie art. 154 p.p.s.a. za złożoną skutecznie. Po pierwsze, sprawa musi dotyczyć bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę, wydanym na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Musi zatem zaistnieć sytuacja, w której sąd zobowiązał organ administracji publicznej do podjęcia określonych działań z zakresu administracji publicznej. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku.
W świetle powyższego przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. nie stanowi podstawy do wymierzenia grzywny w sytuacji, gdy organ administracji publicznej nie wykona wyroku w części dotyczącej zwrotu zasądzonych na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. Niewykonanie bowiem wyroku sądu polegać może na pozostawaniu w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego, mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie prawem przewidzianej (por. wyrok NSA z 30 maja 2001 r. o sygn. akt II SA 2015/00, LEX nr 57180). Norma wyrażona w art. 154 § 1 p.p.s.a. obejmuje wyłącznie kwestię niewykonania wyroku sądowego w zakresie będącej jego przedmiotem sprawy administracyjnej, nie stanowi natomiast podstawy do wymierzenia grzywny w przypadku, gdy organ administracji publicznej nie wykona wyroku w części dotyczącej zwrotu zasądzonych na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania (por. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Legalis/el. 2019).
W wyroku z 27 maja 2008 r., I OSK 154/08 (LEX nr 505363) Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, w całości aprobowane przez sąd orzekający w niniejszej sprawie, że niewykonanie wyroku w części dotyczącej kosztów postępowania nie może stanowić bezczynności organu administracji, o której mowa w komentowanym przepisie z uwagi na fakt, iż nie występuje konieczność podjęcia przez tenże organ działań z zakresu administracji publicznej (tj. np. wydania decyzji administracyjnej). Między organem administracji a stroną, na rzecz której orzeczono zwrot kosztów postępowania powstaje cywilnoprawny stosunek zobowiązaniowy, w którym organowi przypada rola dłużnika, zaś stronie skarżącej - wierzyciela.
W konsekwencji zawiązania stosunku zobowiązaniowego, w razie niewykonania przez organ administracyjny wyroku sądu w części dotyczącej kosztów postępowania, po uprzednim stwierdzeniu prawomocności wyroku, dochodzenie jego wykonania odbywać się będzie w drodze egzekucji sądowej, zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego, nie zaś art. 154 § 1 p.p.s.a.
Powyższe rozważania mają przesądzające znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, bowiem skarżąca wystąpiła do sądu ze skargą na niewykonanie wyroku wydanego w sprawie bezczynności, którym zobowiązano organ właściwy do rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy, ale wyłącznie w zakresie zawartego w nim rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, które sąd zasądził od organu na jej rzecz.
Z powyższego wynika jednoznacznie, że dochodzenie zasądzonych na rzecz skarżącej kosztów w trybie wskazanym w niniejszej skardze jest niedopuszczalne i z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.