Uzasadnienie
Decyzją z 9 stycznia 2014 r. Burmistrza Miasta, po rozpatrzeniu wniosku B. K. o zezwolenie na usunięcie 36 drzew z gatunku sosna zwyczajna, odmówił wydania zezwolenia na usunięcie 34 drzew rosnących na działce nr ew. [...] przy ulicy H. we W. i zezwolił na usunięcie 2 drzew rosnących na tej samej działce.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał na przeprowadzone 30 września 2013 r., 8 października 2013 r. i 27 listopada 2013 r. oględziny drzew rosnących na działce nr [...] we W., podczas których ustalono, że z wnioskowanych do usunięcia 36 sosen dwie o obwodzie 64 cm i 56 cm są zupełnie suche, a pozostałe są zdrowe. Ustalony wiek drzew przekracza 10 lat. Drzewa kolidują z planowaną budową domu usługowo-mieszkalnego. Organ wskazał, że działka nr [...] leży w granicach Nadmorskiego Parku Krajobrazowego. Na tym terenie obowiązują przepisy uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego Nr 142A/II/11, które przewidują zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Burmistrz powołał się na negatywną opinię Kierownika Oddziału Nadmorskiego Parku Krajobrazowego.
Organ I instancji uznał, iż argumentem przemawiającym za odmową wydania zezwolenia we wskazanym zakresie jest brak rozstrzygnięcia w sprawie warunków zabudowy nieruchomości. Decyzją SKO z 16 kwietnia 2013 r. stwierdzono bowiem nieważność decyzji Burmistrza Miasta z 11 czerwca 2012 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku o funkcji usługowo-mieszkalnej na działkach nr ew. 347/1 i [...] położonych we W. W odwołaniu B. K. i S. K. zarzucili naruszenie prawa materialnego art. 83 ust. 1 pkt 1 i pkt 2c, art. 84 ust. 1-3, art. 86 ust. 1 pkt 9 ustawy o ochronie przyrody poprzez przyjęcie, że w świetle zgromadzonych dowodów nie jest możliwe wyrażenie zgody na usunięcie drzew w związku z planowaną budową na terenie działki nr ew. [...], naruszenie § 3 pkt 3 i 8 uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego Nr 142A/II/11 z 27 kwietnia 2011 r. poprzez odmowę wydania zezwolenia na usunięcie drzew posadowionych 200 m od linii brzegowej i nie znajdujących się w pasie technicznym wybrzeża morskiego oraz nie stanowiących roślinności nadwodnej, naruszenie art. 2, 7, 8 Konstytucji RP oraz art. 21 w związku z art. 64 Konstytucji RP polegające na dyskryminowaniu właścicieli nieruchomości z uwagi na rzekomy nadwodny charakter porastających ją sosen i brak rozstrzygnięcia w sprawie zaskarżonych warunków zabudowy obejmujących przedmiotową działkę. Nadto w odwołaniu podniesiono zarzuty naruszenia szeregu norm prawa procesowego.
Decyzją z 14 lipca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W przedmiotowej sprawie za najistotniejsze z punktu widzenia odmowy wydania zezwolenia na usunięcie trzydziestu czterech zdrowych drzew (sosen zwyczajnych) rosnących na działce nr [...] we W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało fakt uzasadnienia wniosku o wydanie zezwolenia zamiarem budowy, na przedmiotowej działce, budynku usługowo-mieszkalnego oraz fakt, że decyzja Burmistrza Miasta z 11 czerwca 2012 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku o funkcji usługowo-mieszkalnej na działkach nr ew. [...] i [...] położonych we W. została usunięta z obrotu prawnego, bowiem ostateczną decyzją z 16 kwietnia 2013 r. nr [...] SKO stwierdziło jej nieważność i decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją SKO z 28 marca 2014 r. nr [...]. To oznacza, że w przedmiotowej sprawie odpadł jedyny cel usunięcia drzew, rosnących na działce nr [...] we W., które jak stwierdzono w trakcie przeprowadzonych oględzin są drzewami zdrowymi, w wieku przekraczającym 10 lat.
Przytaczając regulacje prawną w tym zakresie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że z treści art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. wynika, iż usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Jeżeli posiadacz nieruchomości nie jest właścicielem - do wniosku dołącza się zgodę jej właściciela. Przepis art. 83 ust. 1 ustawy nie precyzuje przesłanek, jakimi ma się kierować organ właściwy w sprawach zezwoleń na usuwanie drzew lub krzewów, ale przesłanki te można wyprowadzić zarówno z przepisów Konstytucji, jak i przepisów ogólnych ustawy.
Organ wskazał, że przepis art. 74 ust. 1 Konstytucji nakazuje władzom publicznym prowadzić politykę zapewniającą bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom, a art. 74 ust. 2 ustawy zasadniczej ochronę środowiska wprost czyni obowiązkiem tych władz. Te zasady konstytucyjne znajdują rozwinięcie w przepisach ustawy o ochronie przyrody, która w art. 2 ust. 1, wyjaśniając, na czym ochrona ta polega, mówi m.in. o zachowaniu i zrównoważonym użytkowaniu zadrzewień, a w ust. 2 art. 2, precyzując cele ochrony przyrody, wymienia zieleń w miastach i wsiach oraz zadrzewienia. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy nawiązuje wyraźnie do art. 74 ust. 2 Konstytucji statuując obowiązek organów administracji publicznej dbałości o przyrodę jako dziedzictwo i bogactwo narodowe oraz zapewnienia warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych dla ochrony przyrody. Obowiązek dbałości o ochronę przyrody spoczywa w myśl art. 4 ust. 1 nie tylko na organach władzy publicznej, ale i na osobach prawnych i fizycznych i należy go - w przypadku tych podmiotów - rozumieć jako powstrzymywanie się przed działaniami szkodzącymi przyrodzie.
Wydając zezwolenie, o jakim mowa w art. 83 ust. 1 ustawy, właściwy organ powinien więc rozważyć, czy bez konkretnych obiektów przyrodniczych nie da się zrealizować tych funkcji. Tego rodzaju racjonalizacja może się łączyć z okolicznościami, jakie przywołał w swej decyzji organ I instancji, wydając decyzję negatywną. Istotnie bowiem wydanie zgody na usunięcie zdrowych drzew w sytuacji, gdy wniosek jest uzasadniony planowaną inwestycją, a jednocześnie dla przedmiotowej działki gruntu brak decyzji o warunkach zabudowy niewątpliwie naruszałby wskazany wyżej obowiązek dbałości o ochronę przyrody. Organ wskazał, że konsekwencją stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy musi być także stwierdzenie nieważności wydanej inwestorowi decyzji o pozwoleniu na budowę.
Organ odwoławczy podkreślił, że zezwolenie na usunięcie drzew jest wyjątkiem od reguły ich zachowania jako elementu przyrody. Decyzja o usunięciu drzew wywołuje nieodwracalne skutki w postaci likwidacji drzew i w razie zmiany zamierzeń inwestora, ścięte drzewa nie mogą na powrót zaistnieć i stać się częściami składowymi nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego potrzeba usunięcia drzew musi być zatem rzeczywista.
Rozważając priorytet ochrony prawa własności, na który wskazano w odwołaniu, organ wskazał, że w tym postępowaniu ta zasada konstytucyjna zostaje przeciwstawiona zasadzie wyrażonej w art. 74 Konstytucji, której w tych okolicznościach faktycznych należy przyznać pierwszeństwo.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli B. K. i S. K. wnosząc o jej uchylenie i uchylenie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W skardze podniesione zostały zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego tj.:
przepisu art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 § 2 k.p.a. oraz 10 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo braku przeciwwskazań do wydania zezwolenia na usunięcie drzew posadowionych 200 m od linii brzegowej i nie znajdujących się w pasie technicznym wybrzeża morskiego oraz nie stanowiących roślinności nadwodnej;
naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji do większości zarzutów skarżących, zawartych w odwołaniu, co powoduje wątpliwość czy zarzuty te w ogóle zostały rozpatrzone, a w konsekwencji stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania odwoławczego, oraz wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności;
przepisu art. 77 i art. 136 k.p.a. i pominięcie dowodu z dokumentu: pisma Referatu Gospodarki Komunalnej Rozwoju Lokalnego i Ochrony Środowiska z dnia 2 września 2010 r. zawierającego opinię, iż drzewa na terenie działki nr [...] nie stanowią roślinności nadwodnej;
przepisu art. 16 w związku z art. 110 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach sprzecznych z decyzją Burmistrza Miasta z dnia 11 czerwca 2012 r. i z dnia 10 września 2009r.;
przepisu art. art. 144 w związku z art. 138 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach sprzecznych z zaleceniami i oceną prawną organu II instancji zawartymi w postanowieniu z 21 listopada 2013r. nr 5289/13 oraz postanowieniem z 6 lutego 2013 r. nr 5371/12;
art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 i 11 k.p.a., art. 12 k.p.a. oraz art. 75 k.p.a., art. 77 § 1 i § 4 k.p.a., art. 80 k.p.a.- poprzez m.in. przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, a także zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla niniejszej sprawy okoliczności faktycznych i prawnych; w szczególności poprzez brak wyczerpującego rozpoznania i oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności czy drzewa objęte wnioskiem stron stanowią roślinność nadwodną oraz nieprzeprowadzenie dowodu z urzędu z decyzji z 11 czerwca 2012 r. o warunkach zabudowy oraz pozwolenia na budowę - decyzja z dnia 7 marca 2013 r.
Skarżący wskazali, że w ich ocenie organ bezpodstawnie pominął okoliczność, że uzyskali oni ostateczne pozwolenie na budowę, ponosząc wymierne koszty w zagospodarowaniu nieruchomości stanowiącej działkę budowlaną, w związku z powyższym uniemożliwienie im usunięcia drzew kolidujących z planowaną przez nich inwestycją narusza ich prawa nabyte. Tymczasem wnoszący skargę uważają, że organ administracji był obowiązany - wobec prawomocnego pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego - wyłącznie do zbadania, czy realizacja inwestycji wnioskodawców jest możliwa bez wycięcia przedmiotowych drzew określonych wnioskiem.
Skarżący wskazali, że przepisy ustawy o ochronie przyrody, którymi nałożono obowiązek uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew, stanowią istotny element ograniczający właściciela nieruchomości w wykonywaniu przysługującego mu prawa własności. Organ administracji powinien więc zawsze rozważyć czy ograniczenie to jest w konkretnym przypadku proporcjonalne do chronionych wartości, jakimi w tym przypadku są środowisko i krajobraz, oraz czy nie będzie właściwsze zastąpienie wyciętych drzew nowymi nasadzeniami od blokowanie inwestycji zgodnej z przepisami obowiązującymi i uzgodnieniami dokonanymi przez właściwe organy.
W konsekwencji skarżący zarzucają, że w przedmiotowej sprawie takiego rozważenia ich interesu zabrakło. Wskazane okoliczności w rozpoznawanej sprawie nie zostały należycie rozważone, mimo że ustalono, iż nieruchomości, z których drzewa miały być usunięte, są w przeznaczone pod zabudowę, że usunięte miały być sosny zwyczajne, że przyczyną usunięcia drzew były plany inwestycyjne skarżących potwierdzone zatwierdzonym projektem budowlanym i pozwoleniem na budowę.
Skarżący wskazali, że od decyzji SKO z 28 marca 2014 r. nr [...] dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i sprawa prowadzona jest pod sygn. II SA/Gd 303/14.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.
Na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. Sąd dopuścił dowód z akt II SA/Gd 303/14 i ustalił, że tutejszy Sąd po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014 r. sprawy ze skargi B. K. i S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 marca 2014 r., nr 2823/13 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 kwietnia 2013 r., nr [...]. W dniu 4 grudnia 2014 r. wpłynęła skarga kasacyjna organu od tego wyroku, w związku z czym nie jest on prawomocny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) –zwanej dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W rozumieniu powołanego przepisu rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, jeśli orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej występuje tzw. zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna), czyli sytuacja, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, a tym samym uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez pojęcie zagadnienia wstępnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania.
Sąd uznał za celowe zawieszenie prowadzonego postępowania do czasu uprawomocnienia się wyroku wydanego w sprawie II SA/Gd 303/14. Kwestia istnienia w obrocie prawnym decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, na potrzeby której skarżący zamierzali dokonać wycinki drzew, ma bowiem istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Przepis ten stanowi, iż usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Jeżeli posiadacz nieruchomości nie jest właścicielem - do wniosku dołącza się zgodę jej właściciela. Norma ta nie określa żadnych szczegółowych przesłanek określających przypadki, które obligują organ administracji do udzielenia takiego pozwolenia lub odmowy jego wydania. Rozstrzygnięcie sprawy odbywa się w tym przypadku w granicach tzw. uznania administracyjnego. Organ administracji działając w granicach uznania administracyjnego winien rozważyć, które spośród prawnie dopuszczalnych rozstrzygnięć jest w danym wypadku celowe.
W judykaturze przyjmuje się, iż granice uznania administracyjnego wyznacza art. 7 k.p.a., co oznacza, że organ administracyjny podejmując rozstrzygnięcie powinien uwzględnić interes społeczny i słuszny interes obywatela. (vide: wyrok NSA z dnia 21 lipca 1998 r. sygn.II S.A. 506/98 Lex Nr 41383 wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1999 r sygn. II S.A. 303/99. Lex Nr 46768) W przypadku rozstrzygnięcia zawierającego elementy uznania administracyjnego kontrola sądowa sprowadza się do oceny, czy organ przed wydaniem decyzji prawidłowo przeprowadził postępowanie, czy podjął wszystkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czy organ właściwie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia i nie przekroczył granic swobodnego uznania administracyjnego, czy rozstrzygnięcia takie nie posiadają cech dowolności, czy w sposób należyty zostały wyważone interesy społeczne i uzasadnione interesy stron postępowania. (vide: wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1999 r. sygn. II S.A. 303/99 Lex Nr 46768, wyrok NSA z dnia 8 października 1999 r. sygn. II S.A. 986/99 Lex Nr 46227, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2001 r. sygn. V S.A. 2135/00 Lex Nr 50156).
Ustawa o ochronie przyrody określa zgodnie z art. 1 – cele, zasady i formy ochrony przyrody żywej i nieożywionej oraz krajobrazu. Ochrona przyrody w rozumieniu ustawy polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody, w tym zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień (art. 2 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy). Ustawodawca w Rozdziale 4 zatytułowanym Ochrona terenów zieleni i zadrzewień, zamieścił szereg przepisów, których celem jest ochrona drzew – art. 83, 85 i 88 ustawy. Z przepisów tych wynika, iż ochrona drzew przewidziana w ustawie jest ochroną ukierunkowaną na zachowanie tego elementu przyrody, związaną z możliwością uzależnienia przez organ zgody na usunięcie drzewa od jego przesadzenia, lub zastąpienia inny drzewem, wiążącą się ze znacznymi opłatami i wysokimi sankcjami w razie naruszenia obowiązującego zakazu usunięcia drzewa. Z uregulowań ustawy wynika, iż przewidziane w art. 83 ust. 1 ustawy zezwolenie na wycięcie drzew jest wyjątkiem od reguły zachowania drzew jako elementu przyrody, podlegającego ochronie prawnej. (vide: wyrok NSA z dnia 4 listopada 2008 r. sygn. II OSK 1317/2007 LexPolonica Nr 1990328)
W art. 83 ust. 4 pkt 6 ustawy wskazano, iż wniosek o wydanie zezwolenia powinien zawierać przyczynę zamierzonego usunięcia drzewa. Zezwolenie na wycięcie drzew nastąpić może jedynie w sytuacji, gdy przyczyna taka zostanie za organ uznana za przyczynę ważną, uzasadniającą rezygnację z przewidzianej ustawą ochrony drzew. W tej sytuacji oceny wymagała waga interesu właściciela nieruchomości domagającego się wydania zezwolenia. Ocena tego interesu ma istotne znaczenie, ważny interes strony (w tym interes ekonomiczny), może bowiem w konkretnej sprawie przemawiać za udzieleniem mu prymatu nad uzasadnionym interesem społecznym. W każdej sprawie organ indywidualnie winien rozważać kolizję interesu społecznego i interesu właściciela nieruchomości. W przypadku takich samych okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia ochrony interesu społecznego, organ może dokonać odmiennej oceny zasadności wniosku ze względu na istotną wagę interesu indywidualnego stanowiącego uzasadnienie wniosku o wydanie zezwolenia.
Organ może uznać za ważki interes strony, uzasadniający usunięcie drzewa, w postaci konieczności ochrony istniejącego na nieruchomości budynku lub zamiar jego budowy, odmowa wydania zezwolenia może mieć bowiem dla inwestora znaczące skutki ekonomiczne, odmiennie natomiast ocenić może wniosek o wycięcie drzewa w przypadku braku takiego uzasadnienia. W związku z tym, organ winien szczegółowo przeanalizować wskazywane przez wnioskodawcę uzasadnienie jego interesu, do którego ochrony niezbędne jest dokonanie wycinki drzew. Skarżący w postępowaniu przed organem I instancji uzasadniając wniosek wskazywali na fakt, iż zamierzają po dokonaniu wycinki na przedmiotowym terenie realizować inwestycję w postaci obiektu usługowo-mieszkalnego.
W rozpoznawanej sprawę decyzja negatywna w przedmiocie wniosku skarżących o zezwolenie na usunięcie drzew została przez orzekające organy powiązana z wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy, przez stwierdzenie jej nieważności. Organ stwierdził, że skoro na działce nr [...] nie będzie realizowana żadna inwestycja to brak jest argumentów przemawiających za zezwoleniem na usunięcie drzew.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 8 października 2014 r. w sprawie II SA/Gd 303/14 uchylił decyzję stwierdzającą nieważność decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym odpadł zasadniczy element stanowiący uzasadnienie odmowy przez organ udzielenia zezwolenia na wycinkę drzew. Wyrok ten nie jest prawomocny w związku z wniesieniem od niego skargi kasacyjnej.
Ocena prawidłowości decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej działkę nr [...] ma wpływ na wynik niniejszej sprawy. Podnoszona przez skarżącą kwestia istnienia w obrocie prawnym pozwolenia na budowę nie stoi w sprzeczności z powyższą argumentacją. Mimo, że organy nie wyeliminowały jeszcze tej decyzji z obrotu prawnego, stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy winno skutkować stwierdzeniem nieważności opartej na niej decyzji o pozwoleniu na budowę. W takiej sytuacji, wydanie zezwolenia na wycięcie drzew przed wyjaśnieniem tej kwestii doprowadziłoby do szkód w środowisku, których nie można uzasadnić słusznym interesem właściciela nieruchomości. Mimo, że przepisy ustawy nie wymagają dla wydania zezwolenia na wycięcie drzew posiadania przez wnioskodawcę decyzji o warunkach zabudowy ani decyzji o pozwoleniu na budowę, w zaskarżonej decyzji słusznie przyjęto, że wynikający z oceny właściwych organów brak możliwości realizacji inwestycji w planowanym kształcie świadczy o tym, że wycinka drzew nie jest uzasadniona.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono o zawieszeniu postępowania w sprawie, do czasu prawomocnego zakończenia sprawy sygn. II SA/Gd 303/14.