Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 stycznia 2002 r. Nr [[...]] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 144 w zw. z art. 134 i art. 141 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia przez A. od postanowienia Prezydenta Miasta Nr [[...]] z dnia 4 lutego 2000 r.
W uzasadnieniu postanowienia podano, że zgodnie z treścią art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. W przypadku uchybienie terminowi do wniesienia środka zaskarżenia zainteresowany może wnieść prośbę o jego przywrócenie, uprawdopodabniając, iż uchybienie nastąpiło bez jego winy (art. 58 k.p.a.). Skarżące A. złożyło prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia i ta sprawa została rozstrzygnięta decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 stycznia 2002 r. (sygn. akt: [[...]]). Umorzenie postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 4 lutego 2000 r. wywołuje, zdaniem organu odwoławczego, skutek identyczny z sytuacją, w której wniosek taki nie zostałby złożony.
Skargę na postanowienie złożyło A. wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie terminu do złożenia zażalenia.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wnosi o jej oddalenie i podnosi, że zgodnie z treścią art. 37 pkt 4 ustawy z 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skarga powinna zawierać określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę. Oznacza to, że skarżący obowiązany jest przytoczyć w skardze tzw. podstawy zaskarżenia, czyli przyczyny uzasadniające wniesienie skargi. Podstawy zaskarżenia nie są wymienione w przepisach i wystarczy ogólne wskazanie, na czym, zdaniem skarżącego, polega naruszenie prawa lub interesu prawnego. Skoro, więc skarga, według organu, nie zawiera nawet enumeratywnego wyliczenia przepisów prawa procesowego czy materialnego, które, zdaniem skarżących, zostały naruszone, przeto skarga ta, w ocenie Kolegium, jest niedopuszczalna z przyczyn formalnych i jako taka podlega odrzuceniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. Nr 153 poz.l271 ze. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwaną dalej P.p.s.a.).
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (D.U. 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że skoro skarga nie spełnia wymogów art. 37 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), to należy skargę odrzucić. Stanowisko to jest błędne.
Skarga ta jest bowiem dopuszczalna. Powołane przez organ odwoławczy orzeczenie NSA OZ we Wrocławiu I SA/Wr 2576/98 (LEX nr 42451) nie daje podstaw do takiego wniosku, zważywszy, że nie odrzuca się w nim skargi, lecz oddala, co znaczy, iż sprawę badano merytorycznie. Trzeba jednak mieć na uwadze, że stosownie do art. 51 ustawy o NSA sąd nie jest związany granicami skargi. Przepis ten zobowiązywał sąd administracyjny do oceny zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem nawet wówczas, gdy strona skarżąca podniosła zarzuty nie mające znaczenia w sprawie jak i wtedy, gdy granice skargi nie obejmowały przedmiotu sprawy. W ustawie o NSA znacznie szerzej sąd miał obowiązek działania z urzędu aniżeli jest to unormowane w aktualnym stanie prawnym, skoro stosownie do art. 134. § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zatem, w ocenie składu orzekającego, konieczne było - mimo wad skargi słusznie podniesionych przez organ administracyjny - poddać zaskarżoną decyzję kontroli, co do jej zgodności z prawem.
Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 648/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 stycznia 2002 r. (sygn. akt: [[...]]), a tym samym w sprawie zaistniała podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 8 kpa.
Organ odwoławczy zobowiązany będzie ponownie rozpoznać sprawę o przywrócenie terminu do złożenia przez stronę skarżąca zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta a w zależności od jego wyniku stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia zażalenia bądź zażalenie rozpoznać.
Z tego więc względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 lit. b) P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.