Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2009 roku, sygn. akt II SA/Gd 651/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę J. T. na opisane wyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z uwagi na nieziszczenie przez skarżącego wpisu sadowego od skargi. Odpis postanowienia o odrzuceniu skargi został doręczony skarżącemu w dniu 22 grudnia 2009 roku na adres zamieszkania wskazany w skardze.
Pismem z dnia 29 grudnia 2009 roku skarżący J. T. wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wskazując w uzasadnieniu wniosku, że w okresie od dnia 2 listopada 2009 roku do dnia 15 grudnia 2009 roku przebywał poza granicami kraju i o wezwaniu do uiszczenia wpisu dowiedział się dopiero z treści postanowienia o odrzuceniu skargi. Podniósł ponadto, że jest rolnikiem indywidualnym i nie posiada pełnomocnika, który mógłby skutecznie dokonać wpisu od skargi.
Rozpatrując powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W uzasadnieniu wniosku skarżący, jako przyczynę uchybienia terminu wskazał pobyt poza granicami kraju w dniach od 2 listopada 2009 roku do 15 grudnia 2009 roku oraz okoliczność, iż z uwagi na pozostawanie rolnikiem indywidualnym, nie posiada pełnomocnika, który mógłby skutecznie dokonać wpisu od skargi.
Oceniając zasadność rozpoznawanego wniosku Sąd miał na uwadze, że brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Od osoby występującej przed sądem można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia własnych spraw. Dopuszczenie się przez nią choćby lekkiego niedbalstwa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy przywrócenia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić zatem wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 6 października 1998 roku, sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679).
Rozpoznając wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Sąd uznał, iż okoliczności wskazane w rozpoznawanym wniosku nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi uzasadniającego uwzględnienie wniosku. W ocenie Sądu skarżący - wbrew treści art. 87 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, to jest nie wykazał aby po jego stronie wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu do wniesienia skargi.
Wskazać należy, że skarżący podał w skardze swój adres zamieszkania, przy czym z akt administracyjnych wynikało jednoznacznie, że jest to jednocześnie miejsce prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej pod nazwą Przedsiębiorstwo A J. T. Wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało doręczone na ww. adres w dniu 6 listopada 2009 roku i wydane do rąk osoby uprawnionej do odbioru przesyłki, to jest B. K., której zostało udzielone pełnomocnictwo pocztowe. Skuteczności doręczenia wezwania na rzecz skarżącego do rąk B. K. nie kwestionowano w rozpoznawanym wniosku o przywrócenie terminu.
Natomiast twierdzenia skarżącego, iż dowiedział się on o wezwaniu do uiszczenia wpisu dopiero z treści postanowienia o odrzuceniu skargi, nie mogły wskazywać na brak winy strony w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu. Podkreślić bowiem należy, że wszelkie działania i zaniechania osoby, którą strona upoważniła do odbioru korespondencji w jej imieniu, obciążają samą stronę. Mieć przy tym należy na uwadze, że skarżący we wniosku nie wskazał na żadne wyjątkowe okoliczności uniemożliwiające na osobie upoważnionej do odbioru korespondencji przekazanie pisma adresatowi, co pozwoliłoby skarżącemu na uiszczenie wpisu w ustawowym terminie. Za okoliczność tego rodzaju nie można uznać pobytu skarżącego poza granicami kraju. Nie stanowił on bowiem przeszkody w powiadomieniu skarżącego o treści wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, jak również jego opłacenia w terminie.
Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 219 § 2 zd. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi opłatę sądową, uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Oznacza to, że opłacenie wpisu sądowego może być zrealizowane przez złożenie zlecenia dokonania przelewu również podczas pobytu poza granicami kraju. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał należytej staranności w dbałości o własne sprawy, albowiem przed wyjazdem poza granice kraju nie podjął odpowiednich działań mających na celu zabezpieczenie prawidłowego odbioru korespondencji sądowej, będącej wynikiem zaskarżenia postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak również zabezpieczenie dokonania czynności procesowych, w tym tak istotnych jak uiszczenie wpisu od skargi.
Wskazać w tym miejscu należy, że opłacenie wpisu sądowego jest czynnością faktyczną, przy dokonaniu której strona może się posłużyć osobami trzecimi, bez obowiązku udzielania jej odrębnego pełnomocnictwa. Jednakże nie było również przeszkód do udzielenia przez skarżącego pełnomocnictwa szczególnego do dokonania wpłaty. W szczególności nie wykluczała tego okoliczność, że skarżący jest rolnikiem indywidualnym.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 września 2009 roku i z tej przyczyny - na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jego wniosku o przywrócenie terminu nie uwzględnił orzekając jak w sentencji postanowienia.