Uzasadnienie
S. N. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego ośrodek zamiejscowy w Gdańsku decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 14 lutego 2002 r. nr [...].
Zaskarżoną decyzją w/w organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 30 sierpnia 2001 r. o odmowie rozszerzenia skarżącemu okresu działalności kombatanckiej. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art.. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t.j. Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ stwierdza, że fakt służby skarżącego w Armii Ludowej od 1944 r. potwierdza dokumentacja dołączona do wniosku. Dowodem powyższego są fakty wynikające z własnoręcznego życiorysu skarżącego napisanego 13 czerwca 1991 r., w którym stwierdza on, że do oddziałów wstąpił z początkiem czerwca 1944 r., został przydzielony do 4-go plutonu i złożył przysięgę. Fakt wstąpienia do AL w 1944 r. potwierdza także Wojskowa Prokuratura Okręgowa w [...] w uzasadnieniu postanowienia z dnia 12 maja 1949 r. podając, że "N. S., s. J., urodzony w [...] r., w [...] r. [...] wstąpił do AL imienia Czechowskiego", potwierdza również ten fakt Deklaracja Zgłoszeniowa członka Związku Uczestników Walki Zbrojnej o Niepodległość i Demokrację, datowana na 13 kwietnia 1948 r.
Konkludując organ stwierdza, że z przedstawionej dokumentacji wniosku wynika jednoznacznie, że skarżący został członkiem AL po złożeniu przysięgi w czerwcu 1944 r. W ocenie organu brak jest zatem podstaw do uznania, że był on członkiem AL od stycznia 1943 r.
W skardze skarżący zarzucił wadliwość powyższych ustaleń polegającą na odmowie zaliczenia okresu od stycznia 1943 do czerwca 1944 jako okresu kombatanckiego. Powołał się na załączone do akt zeznania świadków, iż w tym okresie był żołnierzem AL a następnie żołnierzem małoletnim w szeregach Wojska Polskiego.
Na rozprawie w dniu 1 grudnia 2004 r. skarżący popierając skargę oświadczył, iż w wymienionym wyżej okresie pomagał w rozprowadzaniu partyzantów walczących na terenie kielecczyzny. Pamięta wszystkich, którzy przychodzili do brata, który był również partyzantem.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1271 ze zm.) sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone,podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.).
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz. U. Nr 53, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Stosownie do treści art. 80 kpa organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dokonujący kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji sąd administracyjny ocenia, czy materiał dowodowy został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony przez orzekający organ (art. 77 § 1 kpa).
W rozważanym przypadku dotyczyło to oceny dowodów, jakiej dokonał Kierownik Urzędu i która stanowiła podstawę wydanej decyzji. Dokonane przez w/w organ ustalenia zdaniem Sądu są prawidłowe i znajdują oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawił, jakimi względami kierował się dokonując ustalenia, iż skarżącemu dopiero od czerwca 1944 r. można zaliczyć okres uzasadniający przyznanie uprawnień kombatanckich.
Sam skarżący przyznał na rozprawie przed Sądem, że jego kontakty z partyzantami w czasie poprzedzającym czerwiec 1944 r. ograniczały się wyłącznie do pomocy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że sama pomoc organizacjom walczącym o niepodległość nie jest przesłanką wystarczającą do nabycia uprawnień kombatanckich. Warunkiem koniecznym jest w tym przypadku uczestniczenie w walce w charakterze zaprzysiężonego członka określonej organizacji zbrojnej, a w rozważanym tu przypadku, jak trafnie ustalił organ i przedstawił to w uzasadnieniu decyzji, miarodajne dowody wskazują, że skarżący tego rodzaju członkiem organizacji partyzanckiej nie był.
W 1943 r. miał zaledwie 14 lat i w tym wieku nie mógł być zaprzysiężonym członkiem GL-AL, na co wskazano w już orzeczeniu Zarządu Głównego ZBoWiD z dnia 3 grudnia 1987 r.
Trafnie zauważa też organ, że obecne twierdzenia skarżącego, na podstawie których domaga się rozszerzenia okresu działalności kombatanckiej są niezgodne z jego własnymi oświadczeniami, które składał wcześniej i które wynikają z załączonych i powołanych w uzasadnieniu dokumentów. W tych warunkach w ramach swobodnej oceny dowodów organ miał podstawy, ażeby nie uznać za wiarygodne oświadczenia osób, na które powołuje się skarżący i przyjąć, że wnioskowany przez niego okres do przyznania uprawnień kombatanckich nie został udokumentowany tak jak tego wymaga powołany w podstawie prawnej decyzji art. 22 ust. 1 ustawy o kombatantach [...].
Z wskazanych w uzasadnieniu względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.