Uzasadnienie
E. W. oraz W. W. wnieśli skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w z dnia 26 września 2006 r. Nr [...] uchylającą w całości decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego w z dnia 12 czerwca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia na skarżących obowiązku wykonania w terminie do dnia 31 sierpnia 2006 r. ściągów w odległości 5m od narożników muru oporowego, zaopatrzenia murów oporowych w czapki betonowe, opaski wokół budynku i górnej krawędzi muru oporowego, odwodnienia terenu dwiema studniami chłonnymi z podłączeniem zewnętrznych rur – zgodnie z opracowaną ekspertyzą, oraz przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Skarżący E. W. i W. W. cofnęli skargę wskazując, iż aktem notarialnym z dnia 27 listopada 2006 r. zbyli nieruchomość na rzecz D. i W. W., ponadto podali, że nabywca został poinformowany o toczącym się postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku. Wskazali również, że nabywca otrzymał wszystkie dokumenty dotyczące budynku i postępowania administracyjnego i sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne tylko wówczas. gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Zgodnie z przepisem art. 161 sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W ocenie Sądu cofnięcie skargi w rozpoznawanej sprawie było skuteczne, albowiem nie zachodzą okoliczności objęte dyspozycją cytowanego art. 60 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji orzeczenia.
Sąd orzekł o zwrocie skarżącym wpisu sądowego w kwocie 250 zł, na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy.