Uzasadnienie
S. S., skarżący w niniejszej sprawie postanowienie w sprawie nałożenia na niego grzywny w wysokości 10 tys. złotych celem przymuszenia do wykonania nakazu rozbiórki, zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w części dotyczącej częściowego zwolnienia od kosztów sądowych.
Skarżący wskazał w złożonym formularzu, że jego rodzina liczy 5 osób, w tym troje uczących się dzieci. Najstarsza córka studiuje we Wrocławiu i miesięczny koszt jej utrzymania oscyluje koło kwoty 1300 zł. Dom z 1937 r. został zakupiony na kredyt we frankach szwajcarskich i obecnie miesięczna rata wynosi 2300 zł. Średni miesięczny koszt opłaty mediów to kwota 900 zł. Z dochodu rodziny zostaje około 2500 zł na pozostałe wydatki. Oszczędności w wysokości 15000 zł to zabezpieczenie problemów związanych z kredytem hipotecznym i pieniądze to pochodzą z pożyczki uzyskanej z zakładzie pracy. Dochód rodziny stanowi wynagrodzenie za pracę skarżącego w kwocie 6200 zł i jego małżonki 2900 zł. Rodzina posiada dwa auta osobowe KIA rok prod. 2002 o wartości około 7 000 zł i seat rok prod. 1998 wartości około 3 000 zł.
Przed przystąpieniem do oceny złożonego wniosku należy przypomnieć, że skarżący wnioskował o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym – poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek w tym zakresie zasługuje na uwzględnienie, jeśli wnioskodawca wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, w myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej również jako "P.p.s.a."). W związku z powyższym wydaje się oczywistym, że to na osobie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy ciąży obowiązek należytego przedstawienia swojej sytuacji materialnej, a zatem posiadanego majątku, uzyskiwanych dochodów oraz wydatków.
Udzielenie stronie prawa pomocy dotyczy wyłącznie osób na tyle ubogich, że ich rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Jest to forma dofinansowania z budżetu państwa i przez to sprowadzać się winno do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 P.p.s.a.). Na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. Przytoczone we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty winny wskazywać na okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Mając jednak na względzie, że skarżący wskazał, iż posiada znaczne zasoby pieniężne na kwotę 15 tys. zł, referendarz stwierdził, że przemawia to przeciwko uznaniu skarżącego za osobę spełniającą przesłankę przyznania prawa pomocy w części.
W sytuacji skarżącego nie ma okoliczności, które powodowałyby potrzebę nagłego przeznaczenia jego oszczędności na konsumujące je całkowicie, niezbędne życiowo wydatki. Jak bowiem podnosi skarżący są to środki, które traktuje jako zabezpieczenie potencjalnych przyszłych problemów związanych z gwałtownym wzrostem raty kredytu.
W ocenie referendarza pomimo posiadane przez skarżącego oszczędności, pozwalają mu na poniesienie częściowych kosztów postępowania bez uszczerbku jego utrzymania koniecznego. W tym na uiszczenie wpisu w niniejszej sprawie, który wynosi 100 zł.
W związku z tym nie uznano, aby skarżący spełniał przesłanki przyznania mu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i jej odmówiono.