Uzasadnienie
Rada Miasta w dniu 28 marca 2007 r. podjęła uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [...] w G., rejon ulic [...] i [...].
J. G. i K. G. pismem z dnia 12 kwietnia 2007 r. wezwali Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa w powyższej uchwale.
W odpowiedzi na wezwanie Rada podjęła w dniu 27 czerwca 2007 r. uchwałę, w treści której nie uwzględniono wniesionego przez skarżących żądania. Doręczając skarżącym w dniu 3 lipca 2007 r. powyższą uchwałę nie pouczono ich o przysługującym im prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a także o terminie w jakim mogą tę skargę skutecznie wnieść, oraz trybie jej wnoszenia.
W przedmiotowej sprawie termin do wniesienia skargi, zgodnie z przepisem art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynosi 30 dni od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zatem upłynął z dniem 2 sierpnia 2007 r..
W dniu 6 sierpnia 2007 r. J. G. i K. G. wnieśli bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 28 marca 2007 r. W treści skargi podnieśli, że nie zostali pouczeni przez Radę o sposobie i terminie jej wniesienia.
Pismem z dnia 23 października 2007 r. Sąd wezwał skarżących do wyjaśnienia, czy w związku z brakiem pouczenia przez Radę Miasta o przysługujących stronie postępowania uprawnieniach chcą złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podkreślono, że w przypadku złożenia takiego wniosku skarżący zobowiązani będą do podania w uzasadnieniu wniosku okoliczności wskazujących na brak ich winy w uchybieniu terminu oraz ich uprawdopodobnienie.
Pismem z dnia 29 października 2007 r. strony postępowania wystąpiły wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wyjaśniając, że zaistniałe opóźnienie wynikało z braku pouczenia przez organ o trybie i terminie złożenia środka zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z przepisem art. 85 powołanej wyżej ustawy czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu tego terminu (art. 86 § 1 ustawy).
Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a ponadto wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 2 i § 4 ustawy).
Z powyższego wynika, że przesłankami przywrócenia terminu są:
- 1) zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu,
- 2) uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu,
- 3) dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono.
Jak wynika z akt sprawy, strony postępowania nie zostały pouczone przez organ o sposobie i terminie złożenia właściwego środka zaskarżenia, a zatem nie ze swojej winy uchybiły terminowi do wniesienia skargi. Obowiązek organu do informowania stron o ich prawach i obowiązkach wynika między innymi z art. 9 k.p.a.
Ponadto należy podkreślić, że problematyka zaskarżania uchwał jest dość złożona, dlatego też wybór właściwego trybu oraz środka zaskarżenia przez osobę nie zajmująca się profesjonalnie prawem może okazać się utrudniony.
W niniejszej sprawie J. G. i K. G. spełnili wszystkie przesłanki warunkujące przywrócenie terminu – uprawdopodobnili brak swojej winy w uchybieniu terminowi, dokonali czynności, do dokonania której terminowi uchybiła oraz zachowali 7 dniowy termin do wniesienia wniosku od dnia ustania przyczyny uchybienia.
Wobec powyższego na mocy przepisu art. 86 § 1 cytowanej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji.