Uzasadnienie
Prezydent Miasta wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Wojewody z dnia [...] czerwca 2005r. Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Powiatowego z dnia [...] maja 2005r. Nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 3 pkt 1b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dla projektowanej inwestycji polegającej na nadbudowie pawilonu handlowego o część mieszkalną w S. przy [...] na terenie działki nr [...] w obrębie nr [...], bezpośrednio przy granicy z działkami sąsiednimi nr:[...] (w obrębie nr [...]).
W skardze podniesiono zarzuty dotyczące uchybień w zakresie złożenia wniosku do ministra w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo oraz nieuwzględnienie uwag i wniosków złożonych przez skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie z powodu niedopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej. Wskazał, że organy I i II instancji błędnie poinformowały strony przedmiotowego postępowania o przysługujących w sprawie środkach zaskarżenia. Przedmiotowe postanowienie nie podlega natomiast odrębnemu zaskarżeniu, może być jedynie zaskarżone wraz z decyzją o pozwoleniu na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do brzmienia § 2 pkt 2 tegoż artykułu kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Tymczasem na postanowienie o udzieleniu bądź odmowie udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w myśl ogólnej zasady zawartej w art. 144 § 1 k.p.a., nie służy zażalenie, a strona niezadowolona może je zaskarżyć w odwołaniu od decyzji. Kompetencja z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), z racji swej specyfiki, przynależy organom pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie zaś tej incydentalnej kwestii podlega weryfikacji w toku postępowania odwoławczego od decyzji rozstrzygającej w sprawie pozwolenia na budowę.
Niewątpliwie postanowienie Starosty Powiatowego zawiera błędne pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia do Wojewody. Organ II instancji winien był stwierdzić niedopuszczalność zażalenia powołując się na art. 141 § 1 k.p.a., jako że nie podlega ono zaskarżeniu zażaleniem. Zawarcie w akcie administracyjnym błędnego pouczenia co do przysługujących środków zaskarżenia nie skutkuje możliwością rozpatrzenia wniesionego zażalenia, a następnie skargi do sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Skutkiem tego nie jest możliwe skuteczne wniesienie skargi na przedmiotowe postanowienie.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) odrzucił skargę jako niedopuszczalną.