Uzasadnienie
Skarżący H. B., J. B., D. R., W. S., B. B. złożyli skargę na ww. decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przy czym do skargi dołączono pełnomocnictwo udzielone H. B. przez pozostałych skarżących do reprezentowania ich w niniejszym postępowaniu.
W zarządzeniu z 23 sierpnia 2013 r. sąd wezwał skarżących za pośrednictwem ich pełnomocnika do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Wezwania powyższe doręczono H. B. jako skarżącej oraz jako pełnomocnikowi pozostałych skarżących w dniu 11 września 2013 r. W trakcie biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego H. B. złożyła (wpływ wniosku do sądu na urzędowym formularzu – 23 października 2013 r.) we własnym imieniu wniosek o zwolnienie jej z wpisu sądowego w niniejszej sprawie. W postanowieniu z 23 października 2013 r. referendarz sądowy WSA przyznał H. B. prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie jej od wpisu sądowego od skargi. Pozostali skarżący jednak nie uiścili w terminie wpisu od skargi, co skutkowało odrzuceniem ich skarg – na mocy postanowienia WSA z 4 grudnia 2013 r.
W piśmie z 17 stycznia 2014 r. (data wpływu do sądu: 23 stycznia 2014 r.) H. B. zwróciła się z wnioskiem o przyznanie pełnomocnika z urzędu na jej rzecz oraz pozostałych skarżących. Jednocześnie, złożyła wniosek "o przywrócenie terminu o zwolnienie pozostałych skarżących od kosztów postępowania".
W odpowiedzi na powyższy wniosek, Sąd przesłał H. B. 5 urzędowych formularzy PPF dla niej oraz pozostałych skarżących z pouczeniem, że należy je wypełnić i nadesłać w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosków o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Przesyłka z formularzami i pouczeniem została doręczona H. B. w dniu 17 lutego 2014 r. Termin do nadesłania wniosków o przyznanie prawa pomocy na urzędowych formularzach PPF upływał zatem w dniu 24 lutego 2014 r. W przepisanym terminie wniosek na urzędowym formularzu nadesłała W. S., D. R. oraz J. B. Natomiast, H. B. oraz J. B. w ogóle nie nadesłali wniosków na urzędowych formularzach PPF.
Na wezwanie sądu o sprecyzowanie swojego stanowiska odnośnie do złożonego wniosku o przywrócenie terminu H. B. oświadczyła, w piśmie z 21 lutego 2014 r. (k. 248 akt), że domaga się, w imieniu własnym oraz pozostałych skarżących, przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wskazała, że składając wniosek o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu przekonana była, że działa w swoim imieniu i pozostałych skarżących.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 tekst jedn. ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywróceniu terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 cytowanej ustawy). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 cytowanej ustawy).
Przesłanki przywrócenia terminu, wynikające z cytowanych przepisów to: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu, pod warunkiem wszakże, że nastąpił upływ terminu do dokonania danej czynności, dochowanie terminu do wniesienia takiego wniosku i dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek. W niniejszej sprawie ocenie podlega kwestia, czy w dacie złożenia wniosku o przywrócenie terminu nastąpiło faktyczne uchybienie terminowi do zgłoszenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.
Jak wynika z akt sprawy, zarówno W. S., jak i D. R. oraz J. B. złożyły wnioski o przyznanie im prawa pomocy na urzędowych formularzach w zakreślonym przez sąd terminie, który upływał 24 lutego 2014 r. Przesyłki z formularzami zostały nadane 19 lutego 2014 r. (W. S.) i 22 lutego 2014 r. (pozostałe ww. skarżące). W konsekwencji, w odniesieniu do skarżących W. Sikorskiej, D. R. i J. B. brak było opóźnienia w zgłoszeniu wniosków na urzędowych formularzach PPF, a tym samym – brak było przedmiotu postępowania, toczącego się z wniosku o przywrócenie terminu. Strony te w dacie złożenia wniosku o przywrócenie terminu jeszcze żadnemu terminowi nie uchybiły. Nie można zaś przywrócić terminu, któremu nie uchybiono. Jest to bowiem konsekwencja tego, że strona nie może domagać się przywrócenia terminu, jeśli nie pozostaje spóźniona w dokonaniu danej czynności procesowej
Zgodnie z art. 88 cytowanej ustawy spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Wniosek skarżących W. S., D. R. i J. B. o przywrócenie terminu uznać zatem należało za niedopuszczalny i jako taki podlegający odrzuceniu na podstawie art. 88 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec powyższego, na podstawie wyżej wymienionego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.