Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 25 lipca 2000 r. Nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] podjętą na materialnoprawnej podstawie zawartej w art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) nakazał M. i E. C. współwłaścicielom nieruchomości przy ul. [...] w G. i użytkownikom lokalu mieszkalnego nr [...], złożenie w Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w terminie do 31 grudnia 2000 r. dokumentów inwentaryzacji architektoniczno – budowlanej elewacji "tylnej" budynku wykonanej przez osobę uprawnioną zgonie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczególnego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 114, poz. 906).
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że w trakcie przeprowadzonych w dniu 18 stycznia 2000 r. oględzin ustalono, że okno w kuchni w lokalu nr [...] zostało wymienione co spowodowało zmianę elewacji tylnej budynku, a roboty te zostały wykonane bez pozwolenia na budowę. Dlatego też na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nałożono obowiązek wykonania określonych wyżej czynności.
Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli E. i M. C. stwierdzając, że nie zgadzają się z tą decyzją, gdyż jako współwłaściciele nieruchomości przy ul. [...] w 1995 r. wymienili starą ramę okienną na nową.
Środek zaskarżenia od powyższego orzeczenia wniósł również pełnomocnik I. P. L. P., wnosząc o jego uzupełnienie przez zobowiązanie E. i M. C. do przedłożenia dokumentów pozwalających im korzystać z nieruchomości na cele budowlane.
Rozpatrując wniosek pełnomocnika I. P., organ I instancji potraktował go zarówno jako odwołanie i wniosek o uzupełnienie opisanej wyżej własnej decyzji. W związku z czym, decyzją z dnia 3 października 2000 r. Nr [...] na podstawie art. 111 K.p.a. odmówił uzupełnienia rozstrzygnięcia decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia 25 lipca 2000 r. o wnioskowane dostarczenie przez M. i E. C. dokumentu potwierdzającego "prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane", gdyż w istocie byłaby to zmiana sentencji podjętego rozstrzygnięcia.
Rozpatrując odwołanie od opisanej wyżej decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2000 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 18 stycznia 2001 r. Nr [...] podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nakazał E. i M. C. przedłożenie Inspektorowi Nadzoru Budowlanego [...] w terminie do dnia 15 kwietnia 2001 r. wykonanej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, inwentaryzacji "tylnej" elewacji budynku nr [...], położonego przy ul. [...] w G. ze szczegółowym uwzględnieniem, wpływu zrealizowanych w roku 1995, w warunkach samowoli budowlanej, robót budowlanych, polegających na wymianie okna w lokalu mieszkalnym nr [...], na wgląd tej elewacji, wraz z orzeczeniem technicznym, potwierdzającym zgodność wykonanych robót z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że zastosowanie w sprawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego jest uzasadnione, jednak decyzja organu I instancji musiała być uchylona, gdyż w sprawie niezbędne było uzupełnienie zakresu nałożonych na stronę obowiązków o przedłożenie wraz z inwentaryzacją orzeczenia technicznego co do prawidłowości wykonanych robót budowlanych.
Ponadto odnosząc się do zarzutów podniesionych przez E. i M. C. stwierdzono, że wymiana stolarki okiennej na nową o podziale zmienionym w stosunku do pierwotnej, na skutek której nastąpiła zmiana w wyglądzie elewacji, wymagała uprzedniego pozwolenia właściwego organu. Ustosunkowując się natomiast do argumentów pełnomocnika I. P., stwierdzono, że nałożenie obowiązku przedłożenia dokumentów pozwalających dysponować nieruchomością na cele budowlane w rozpatrywanej sprawie jest zbędne, gdyż wymiana okna wykonana przez E. i M. C. miała miejsce we własnym lokalu mieszkalnym, w związku z czym nie była wymagana zgoda pozostałych współwłaścicieli nieruchomości.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik I. P. wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oznaczonej Nr [...], wznowienie postępowania w sprawie oraz o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu.
Uzasadniając swoje wnioski skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja nie eliminuje uchybień organu I instancji, ale wręcz je pogłębia, gdyż organ II instancji uznał za możliwe wydanie rozstrzygnięcia co do istoty w oparciu o przedłożony materiał dowodowy bez jego wyszczególnienia. Ponadto pełnomocnik skarżącej stwierdził, że w jego przekonaniu organy administracji oparły się na nie istniejącym stanie prawnym, gdyż w aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających aby E. i M. C. użytkowali własne mieszkanie, gdyż nie posiadają oni ani umowy użytkowania, ani innego tytułu prawnego lub zgody na użytkowanie lokalu nr [...]. Nie mają zatem tytułu do korzystania z niego na cele budowlane.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że posługując się w decyzji sformułowaniem we "własnym lokalu" miał na myśli jego zwyczajowe znaczenie, gdyż Państwo C. są współwłaścicielami [...] udziałów w nieruchomości wspólnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W pozostałych natomiast przypadkach organ odwoławczy powinien wydać jedno z rozstrzygnięć określonych w art. 138 § 1 K.p.a., to jest:
- a) utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję,
- b) uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy bądź uchylając tą decyzję umorzyć postępowanie I instancji, albo
- c) umorzyć postępowanie odwoławcze.
W rozpatrywanym przypadku organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, a błędy organu I instancji nie rzutują na prawidłowość dokonanych ustaleń faktycznych. Dlatego też z punktu widzenia procesowego zaskarżona decyzja nie naruszała przepisów prawa.
Jeżeli chodzi o stronę merytoryczną zaskarżonej decyzji to została ona podjęta z punktu widzenia prawa materialnego na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego.
Przepis ten w dacie orzekania przez organy administracji stanowił, że organ nadzoru budowlanego może nałożyć na podmioty, które wykonały roboty budowlane:
- a) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub
- b) w sposób mogący spowodować zapewnienie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska,
- c) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego,
- d) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź przepisach, obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem oraz określić termin wykonania tych czynności.
W rozpatrywanym przypadku faktem bezspornym jest, że E. i M. C., w lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. wykonali prace budowlane bez wymaganego pozwolenia.
Jedyną okolicznością sporną jest określenie zakresu czynności, które powinni wykonać E. i M. C. Zdaniem pełnomocnika skarżącej w zakresie tym powinno się mieścić bowiem również nałożenie obowiązku przedłożenia dokumentów pozwalających korzystać z nieruchomości na cele budowlane. Zdaniem organu administracji w rozpatrywanej sprawie taki obowiązek nie występuje.
Jak wynika z postanowień art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego znajdującego zastosowanie w tej sprawie zgodnie z art. 51 ust. 4 tego aktu prawnego ustawodawca nie określił w sposób zamknięty obowiązków, które powinni wykonać zobowiązani. W związku z tym to organy administracji orzekają o tym zakresie w sposób autonomiczny, w zależności od konkretnej sprawy. Jeżeli chodzi o nałożenie obowiązku przedłożenia przez inwestora dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to zagadnienie to stanowiło przedmiot rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w jednym z orzeczeń.
Sąd za błędną uznał konieczność przedłożenia przez inwestora dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jako warunku niezbędnego do uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych na podstawie art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego. Zdaniem NSA art. 51 pkt 1a uzależnia wydanie decyzji o wznowieniu robót jedynie od wykonania określonych czynności, wyznaczonych na podstawie ust. 1 pkt 2 tego przepisu, bowiem w postępowaniu tym orzeka się wyłącznie o przydatności robót. Obojętna jest zatem okoliczność braku zgody współwłaściciela nieruchomości na dokonanie wymienionych prac (wyrok NSA z dnia 11.12.2002 r., IV SA 639/01, M. Prawn.
z 2003 r. nr 4, str. 147).
Zgadzając się z tym poglądem w całości należy zatem stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodziła konieczność nakładania obowiązku przedłożenia dokumentów pozwalających korzystać z nieruchomości na cele budowlane.
Postępowanie organów administracji należało zatem uznać za prawidłowe, a zatem na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlegała oddaleniu.