Uzasadnienie
Skarżący J. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na opisaną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Zarządzeniem z dnia 1 września 2010r. skarżący wezwany został do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 września 2010r. (k-12 akt). Przed upływem terminu siedmiodniowego skarżący złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 23 września 2010r. – doręczonym w dniu 27 września 2010r., skarżącemu przesłano urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia i podpisania oraz nadesłania do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (k-17). Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 25 października 2010r. wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy pozostawiono bez rozpoznania, albowiem w wyznaczonym terminie zarządzenie z dnia 23 września 2010r. nie zostało wykonane przez skarżącego. Skarżący wniósł sprzeciw w ustawowym terminie, domagając się rozpatrzenia jego wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 25 listopada 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego z dnia 19 września 2010r. o przyznanie mu prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazano, że na skutek wniesienia sprzeciwu zarządzenie referendarza utraciło moc zgodnie z przepisem art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zw. dalej ustawą. Wskazano, że zgodnie z przepisem art. 257 ustawy warunkiem koniecznym dla rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go urzędowym formularzu.
Skarżący wezwany do złożenia doręczonego mu formularza nie wykonał opisanego wyżej zarządzenia i nie złożył wniosku w wymaganej prawem formie. Tym samym, wobec niedopełnienia przez skarżącego wymogów formalnych niezbędnych do nadania biegu jego wnioskowi, należało go pozostawić bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy. Odpis powyższego postanowienia został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 15 grudnia 2010r. poprzez doręczenie zastępcze w trybie przepisów art. 73 ustawy, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki (k-32). Przepis ten stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tj. do rąk własnych adresata lub dorosłego domownika) pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy a zawiadomienie o złożeniu pisma (awizo) wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej, w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w skrzynce pocztowej.
W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem 14 dni od pierwszego złożenia przesyłki w placówce pocztowej. W rozpoznawanej sprawie Sąd zarządził doręczenie odpisu postanowienia z dnia 25 listopada 2010r. na adres skarżącego- wobec faktu, że nie zastano skarżącego, o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym dwukrotnie zawiadomiono poprzez pozostawienie informacji (awiza) w skrzynce na korespondencję (w dniu 30 listopada 2010r. i w dniu 8 grudnia 2010r.). Następnie wobec tego, że przesyłka nie została odebrana, odesłano ją do nadawcy w dniu 17 grudnia 2010r.
Zarządzeniem z dnia 5 stycznia 2011r. Skarżący wezwany został do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 1 września 2010r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego poprzez uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 200zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 11 stycznia 2011r. (k-33 - 35). Z treści notatki urzędowej sporządzonej przez księgowość tut. Sądu wynika, że skarżący nie uiścił wpisu sądowego od ww. skargi
Stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez Sąd.
Wobec powyższego, działając na podstawie powołanego art. 220 § 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę odrzucił.