Uzasadnienie
H. G. wnioskiem z dnia 3 lutego 2010r. zwróciła się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienie radcy prawnego. W złożonym obecnie wniosku skarżąca wskazała, iż jej sytuacja którą opisała w poprzednio złożonym wniosku się nie zmieniła.
Ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jej dochodem jest emerytura w kwocie 1.066 zł brutto. Posiada dom o pow. 94 m2, który wymaga remontu. W tej sytuacji skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru.
Z uwagi na to, iż wnioskodawczyni zostało już przyznane postanowieniem z dnia 15 grudnia 2009r. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych wniosek z 3 lutego 2010r. należy rozpoznać jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 cyt. ustawy, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie do przepisu art. 246 § 3 ww. ustawy, adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.
W świetle powołanych uregulowań sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.
Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Biorąc pod uwagę okoliczności wskazane we wniosku Sąd uznał, iż wnioskodawczyni wykazała, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie.
Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.