Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzja nr [...] z dnia 12 lutego 2002 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia 14 grudnia 2001 r., w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego A. G. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że zgodnie z ustaleniami organu I instancji A. G. utracił uprawnienia do przebywania w lokalu nr [...] przy ul. [...] w I. oraz opuścił ten lokal bez wymeldowania się.
Tym samym zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych i były podstawy do wymeldowania strony. Wojewoda zaznaczył, że regulacje dotyczące ewidencji ludności mają charakter porządkowy a inne rozstrzygnięcie utrzymywałoby stan niezgodny ze stanem faktycznym. Podniósł również, że A. G. odbywa karę pozbawienia wolności od 9 kwietnia 1998 r. a w okresie od 24 lipca 2000 r. do 21 maja 2001 r. przebywał nielegalnie poza zakładem karnym.
Pismem z dnia 11 marca 2002 r. A. G. wniósł skargę na decyzję Wojewody nr [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku. Skarżący stwierdził, że nie opuścił mieszkania przy ul. [...] w I. a dewastacja mieszkania nastąpiła w skutek kilkakrotnego włamywania się podczas jego nieobecności. Powtórzył też wcześniejsze twierdzenia, że Sąd Rejonowy w I. odmówił wymeldowania go z przedmiotowego mieszkania w 1998 r. W mieszkaniu tym od 1999 r. mieszka na podstawie umowy najmu osoba trzecia i jak skarżący skończy odbywać karę nie będzie miał gdzie mieszkać ze swoją rodziną.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi przywołując argumentację ze swojej decyzji zaznaczając, że Wydział Gospodarki Lokalowej w Inowrocławiu zapewni skarżącemu propozycję przydziału lokalu mieszkalnego, gdy zakończy on odbywanie kary pozbawienia wolności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sądy administracyjne zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 15 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w chwili rozstrzygania przez organ II instancji, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania w dwóch przypadkach;
- 1) gdy osoba która utraciła uprawnienie do przebywania w lokalu, bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego.
- 2) gdy osoba bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić.
W sprawie mamy do czynienia z pierwszą hipotezą należy, więc ustalić czy zostały spełnione określone w przepisie przesłanki tj. czy A. G. utracił prawo do przebywania w lokalu oraz czy opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Zgodnie z pismem nr [...] z dnia 7 stycznia 1997r. umowa najmu mieszkania przy ul [...] w I., której stroną był A. G. została wypowiedziana i uległa rozwiązaniu dnia 28 lutego 1997 r. Podstawą wypowiedzenia było rażące naruszenie porządku domowego, dewastacja urządzeń przeznaczonych do wspólnego użytkowania oraz zwłoka w opłacie czynszu. Tym samym skarżący utracił prawo do przebywania w w/w lokalu. Z dniem 7 czerwca 1999 r. w tym lokalu zamieszkał J. B. na podstawie umowy najmu.
Z akt sprawy wynika, że w sprawie miało miejsce również opuszczenie przez A. G. przedmiotowego lokalu. Wskazuje na to notatka służbowa z dnia 28 listopada 1996 r. spisana po przeprowadzeniu wizji lokalnej, jak również pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia 8 lipca 1999 r. i notatka urzędowa z dnia 18 maja 2001 r. sporządzona przez funkcjonariusza Straży Miejskiej mł. str. M. H. Na podstawie tych i innych dokumentów można stwierdzić, że A. G. opuścił lokal jeszcze przed zatrzymaniem przez policję w 1998 r. Inne twierdzenia skarżącego odnośnie opuszczenia lokalu nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, stanowią jedynie osobiste sugestie i twierdzenia.
Dla sprawy nie ma znaczenia okoliczność, którą podnosi skarżący, że przynajmniej do kwietnia 1999 r. opłacał czynsz na bieżąco, gdyż wyżej cytowany przepis nie uzależnia kwestii wymeldowania od opłacania lub nie opłacania czynszu.
Sąd zaznacza, że decyzja o wymeldowaniu A. G. nie traktuje o prawie do przebywania w przedmiotowym lokalu, ponieważ prawo to utracił już w 1997 r. natomiast jest uporządkowaniem spraw ewidencji ludności.
Sąd biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.