Uzasadnienie
M. K. i W. K., działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 18 grudnia 2015 r., nr XV/131/2015, w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy z dnia 26 listopada 2013 r., nr XXXIX/300/2013.
W ocenie skarżących uchwała ta narusza ich interes prawny. Skarżący są bowiem właścicielami działek o nr [..]-[..] położonych w B., gmina K., powiat g., województwo p., dla terenu których poprzednio obowiązujące Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy uchwalone uchwałą Rady Gminy z dnia 31 maja 2000 r., nr XIX/108/2000 (zmienione po raz pierwszy w 2004 r. uchwałą Rady Gminy z dnia 27 lutego 2004 r., nr XII/104/2004, zmienione po raz drugi w 2006 r. uchwałą Rady Gminy z dnia 29 sierpnia 2006 r., nr XXXV/322/2006, i zmienione po raz trzeci w 2009 r. uchwałą nr XXIII/176/2009 z dnia 27 stycznia 2009 r.), ustalało przeznaczenie jako tereny rolne, przy jednoczesnym nie wyodrębnieniu w Studium terenów dla zabudowy zagrodowej lub siedliskowej. Podczas obowiązywania tego Studium, dla działki skarżących nr [..], wydano w dniu 10 grudnia 2007 r. decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej.
Zaskarżona uchwała, z uwagi na wprowadzenie oznaczenia terenów zabudowy zagrodowej, ustala zaś dla terenu działek skarżących przeznaczenie w postaci terenów rolnych oraz łąk i pastwisk bez możliwości zabudowy zagrodowej lub siedliskowej. Powyższa zmiana nie znajduje przy tym jakiegokolwiek uzasadnienia a znalazła swoje odzwierciedlenie w uchwale Rady Gminy z dnia 27 lutego 2018 r., nr XXXIX/384/18, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla centralnej części miejscowości B. wraz z terenami nad rzeką R., gmina K., która w § 28 dla terenów oznaczonych nr [..], tj. dla terenów gdzie znajdują się działki skarżących, ustala przeznaczenie terenu jako tereny rolne bez możliwości jakiejkolwiek zabudowy.
Tym samym, jak wskazali skarżący, ustalenia Studium ograniczają przysługujące im prawo własności. Wskutek uchwalenia Studium rażąco obniżyła się bowiem wartość należących do nich nieruchomości wobec braku możliwości dokonania na nich jakiejkolwiek zabudowy a narzucone ograniczenia świadczą także o nierównym traktowaniu obywateli, gdyż dla terenów znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie działek skarżących, tj. dla terenów oznaczonych w planie jako 42.R/U/MN, 24.MN, 37.MN/U, ustalono przeznaczenie dopuszczające zabudowę (i to mieszkaniową).
Z uwagi na powyższe zaskarżonej uchwale skarżący zarzucili istotne naruszenie zasad sporządzania studium polegające na naruszeniu:
- - art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nieuwzględnienie w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy dotychczasowego przeznaczenia terenu działek skarżących;
- - art. 7 Konstytucji RP, art. 6, art. 9, art. 10 ust. 1 w zw. z art. 27 i art. 32 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez przekroczenie granic władztwa planistycznego i dokonanie arbitralnej, niczym nieuzasadnionej decyzji o zmianie Studium, poprzez wyłączenie dotychczasowej możliwości zabudowy zagrodowej lub siedliskowej działek skarżących;
- - art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 w zw. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 140 ustawy kodeks cywilny oraz art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez błędną wykładnię pomijającą charakter i zakres prawa własności oraz kwestię granic prawnych władztwa gminy przy ustalaniu treści aktu planowania gminy;
- - art. 32 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez ustalenie odmiennego przeznaczenia terenu nieruchomości skarżących od nieruchomości sąsiednich, w sytuacji gdy brak jest jakichkolwiek podstaw do różnicowania przeznaczenia terenu tych nieruchomości, co doprowadziło do nierównego traktowania skarżących w zakresie możliwości korzystania z przedmiotu własności.
Na tej podstawie skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości ewentualnie, w przypadku stwierdzenia braku podstaw do uchylenia uchwały w całości, o stwierdzenie nieważności uchwały w części, w jakiej uchwała ustala dla działek skarżących o nr: [...]-[...] położonych w B., oznaczonych w załącznikach graficznych (rysunki) nr 2 i 3, przeznaczenie w postaci terenów rolnych oraz łąk i pastwisk bez możliwości zabudowy zagrodowej lub siedliskowej.
Skarżący podkreślili, że przed wniesieniem skargi wezwali Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę Studium w zakresie odnoszącym się do ich działek, tak aby była możliwa na nich zabudowa zagrodowa. Jednakże, na wezwanie to organ nie udzielił odpowiedzi.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie.
W ocenie Rady skarżący nie posiadają bowiem interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, uprawniającego ich do wniesienia przedmiotowej skargi, gdyż zmiana Studium z 2015 r. nie zmieniła sytuacji w zakresie nieruchomości skarżących a dopiero ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.
Ponadto, zdaniem Rady, brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonego Studium, gdyż zgodnie z art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Tymczasem, zmiana Studium z 2015 r. nie stanowi aktu prawa miejscowego, a uchwała w tym przedmiocie podjęta została 18 grudnia 2015 r.
Jednocześnie, Rada podkreśliła, że zmiana Studium z 2015 r. nie wprowadza żadnych nowych zapisów w zakresie przeznaczenia działek skarżących w stosunku do Studium z 2013 r. Zmiana Studium z 2015 r. miała zawężony zakres i odnosiła się jedynie do wprowadzenia możliwości lokalizacji inwestycji celu publicznego związanej z budową sieci elektroenergetycznej 400 kV przechodzącej po zachodnio-południowej stronie miejscowości B. W żadnej mierze zapisy zmiany Studium z 2015 r. nie dotyczyły zmiany przeznaczenia terenu działek skarżących.
Rada wyjaśniła przy tym, że argumentem przemawiającym za takim sposobem ustalenia kierunków planowania i zagospodarowania przestrzennego określonym w Studium z 2013 r. było zachowanie prawidłowej ekspozycji historycznej zabudowy wiejskiej, zabytkowej linii kolejowej, malowniczej doliny rzeki R., a dodatkowo uwzględnienie występujących ograniczeń związanych z ich częściowym położeniem w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią oraz na obszarach osuwania się mas ziemnych. W Studium z 2013 r. wprowadzono dla części terenów gminy wyróżniających się walorami krajobrazowymi i przyrodniczymi zakaz zabudowy, jednocześnie znacznie powiększając zasięg terenów przeznaczonych do zabudowy (w tym zagrodowej), w poszczególnych miejscowościach gminy, tak aby tworzyć zwarte tereny zabudowy, co jest uzasadnione nie tylko wymaganiami ładu przestrzennego, ale także względami ekonomicznymi związanymi z obowiązkiem budowy przez gminę sieci uzbrojenia terenu, dróg publicznych, szkół i itd.
W omawianym przypadku (teren oznaczony symbolem 7-4.R na rysunku Studium z 2013 r.) wzięto pod uwagę wymogi ochrony przyrody wynikające z faktu, że teren ten jest położony w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu. Jak wskazano, oprócz kwestii krajobrazowych, nie bez znaczenia było występowanie na działkach strefy ochrony pośredniej ujęcia wody S. oraz faktu, że tereny te są położone w zakolu rzeki R., na terenie podmokłym i zagrożonym prawdopodobieństwem wystąpienia powodzi. Wyjaśniono także, że tereny sąsiednie dopuszczone do zabudowy, które przywołują skarżący, różnią się pod względem sąsiedztwa i położenia, a przede wszystkim stanu zainwestowania. Są one w większości zabudowane lub położone w bezpośrednim sąsiedztwie terenów zabudowanych.
Ponadto, leżą w dalszej odległości od zakola rzeki R. Natomiast, omawiany teren leży w zakolu rzeki R., w znacznej części w pasie poniżej 100 m od rzeki, co wyklucza jego zabudowę zgodnie z przepisami odrębnymi dotyczącymi Obszaru Chronionego Krajobrazu.
Rada podkreśliła także, że na terenach należących do skarżących w skarżonym Studium zapewniona została możliwość posiadania siedliska, co zostało spełnione dzięki przeznaczeniu części działki [...] (fragment o pow. 0,2 ha) pod zabudowę nie tylko siedliskową ale nawet mieszkaniową (teren 7-9.M). Zapisy powyższe znalazły przy tym odzwierciedlenie w prawie miejscowym, co zostało spełnione dzięki przeznaczeniu części działki [..] (fragment o pow. 0,21 ha) pod zabudowę również nie tylko siedliskową ale nawet mieszkaniową (teren 22.MN). Żądanie zaś przeznaczenia wielu działek pod zabudowę siedliskową stanowi logiczne zaprzeczenie idei siedliska, jako miejsca osiedlenia się rolnika prowadzącego działalność rolniczą na przyległych terenach.
Rada zauważyła równocześnie, że przywołana w skardze decyzja o warunkach zabudowy z dnia 10 grudnia 2007 r. nie dotyczy żadnej z działek będących przedmiotem niniejszego postępowania a działki nr [...], nie objętej wniesioną skargą. Ponadto, sama decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich a zgodnie z art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę lub dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepisu powyższego nie stosuje się jedynie w sytuacji, gdy została wydana już ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.
Na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w dniu 19 czerwca 2019 r. pełnomocnik skarżących wyjaśnił, że z treści skargi wynika, że przedmiotem jej jest całe aktualne Studium z 2015 r., ale w istocie rzeczy przedmiotem zaskarżenia była objęta zarówno uchwała z 2013 r. jak i z 2015 r. Intencją skarżących było bowiem zaskarżenie załącznika graficznego do Studium – rysunku stanowiącego załącznik do uchwały z 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga zasługuje na odrzucenie.
Skarga M. K. i W. K. wniesiona została na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Brzmienie tego przepisu zmienione zostało mocą art. 2 ust. 1a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postepowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), zgodnie z którym art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446, 1579 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 730) otrzymał brzmienie: każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jednakże, stosownie do treści art. 18 ustawy zmieniającej jej zapisy weszły w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. a zgodnie z jej art. 17 ust. 2 przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Skarga wniesiona przez skarżących dotyczy zaś wyłącznie uchwały Rady Gminy z dnia 18 grudnia 2015 r., nr XV/131/2015.
Taki przedmiot zaskarżenia konkretnie wskazany został w treści wniesionych przez skarżących skargi i nie budzi wątpliwości Sądu, że skarga ta nie obejmowała swoim zakresem uchwały Rady Gminy z dnia 26 listopada 2013 r., nr XXXIX/300/2013, w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy. Sąd administracyjny nie jest zaś uprawniony do zmiany przedmiotu zaskarżenia określonego przez stronę. Wskazanie przez stronę zaskarżonego aktu i organu, którego działania skarga dotyczy - wobec obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady skargowości - jest dla Sądu wiążące (zob. postanowienie NSA z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1523/10, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślenia wymaga, że przewidziana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym możliwość zaskarżenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym została wywiedziona z wzajemnych relacji jakie występują miedzy studium i uchwalonym na jego podstawie planem. Wyprowadza się ją z treści art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych i plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu, ze nie narusza on ustaleń studium. Wskazuje się, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, nie mając formalnie aktu prawa powszechnie obowiązującego, wiąże radę gminy przy uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jeżeli tak, to wpływa na sposób wykonywania prawa własności, w konsekwencji może naruszyć interes prawny skarżących (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 591/05, Lex nr 286103).
Podnosi się również, że z uwagi na zakres i szczegółowość ustaleń dokonywanych w części tekstowej i graficznej studium, wynikającej z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy oraz z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. nr 118, poz. 1233), ustalenia studium w bezpośredni sposób determinują istotną część normatywnych skutków planu miejscowego wobec wykonywania prawa własności nieruchomości. Zatem w sytuacji związania rady gminy ustaleniami studium przy uchwalaniu planu miejscowego nie można wykluczyć naruszenia czyjegoś interesu prawnego już na etapie studium (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1547/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z powołanej treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wynika przy tym, że skuteczne wniesienie skargi w niniejszej sprawie wymagało uprzedniego wystąpienia przez skarżących do Rady Gminy z bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz naruszenia zapisami zaskarżonej uchwały interesu prawnego lub uprawnienia skarżących.
Uznać należy, że przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie skarżący, pismem z dnia 15 października 2018 r., wystąpili do Rady Gminy z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa zapisami zaskarżonej uchwały Rady Gminy z dnia 18 grudnia 2015 r. Skarżący w piśmie tym domagali się bowiem usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę nie tylko uchwały nr XXXIX/300/2013 Rady Gminy z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, ale także uzmienniającej to Studium uchwały nr XV/131/2015 Rady Gminy z dnia 18 grudnia 2015 r., której załącznik nr 1 stanowi tekst jednolity ww. studium. Na powyższe wezwanie Rada Gminy nie udzieliła odpowiedzi.
W ocenie Sądu, nie można jednakże uznać, aby zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Gminy z dnia 18 grudnia 2015 r. naruszała interes prawny skarżących.
W myśl art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym strona skarżąca musi nie tylko wykazać się istnieniem indywidualnego interesu prawnego, ale także jego naruszeniem. Posiadanie interesu prawnego przy próbie zakwestionowania uchwały rady gminy oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą. Interes, o którym mowa w powołanym przepisie, musi być konkretny i realny, a związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożonych obowiązków. O naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu powołanego przepisu rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1305/09, https:// orzeczenia.nsa.gov.pl).
Niewątpliwie, uchwała w przedmiocie studium nie jest aktem prawa miejscowego, jest aktem polityki, aktem prawa wewnętrznego wiążącym organ stanowiący przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tych względów postanowienia studium tylko w wyjątkowych sytuacjach mogą naruszać interes prawny członka wspólnoty samorządowej. Studium wprawdzie nie kształtuje sposobu korzystania z własności, ale wiążąc radę gminy, pośrednio może wpływać na interes prawny właścicieli nieruchomości objętych postanowieniami studium. Naruszenie interesu prawnego właściciela działek objętych studium może nastąpić zwłaszcza w sytuacji zmiany poprzedniego przeznaczenia nieruchomości w studium i wprowadzenia związanych z tą zmianą nakazów i zakazów.
Tymczasem, zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Gminy z dnia 18 grudnia 2015 r. dotyczy uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, zatwierdzonego uprzednio uchwałą Rady Gminy z dnia 26 listopada 2013 r., nr XXXIX/300/2013. Zaskarżona uchwała nie jest więc nowym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, lecz jedynie uchwałą zmieniającą ten akt w odpowiednio i konkretnie określonym zakresie. Zgodnie z § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz.U. Nr 18, poz. 1233) załącznikiem do uchwały zmieniającej studium jest ujednolicona forma studium, a nie jego tekst jednolity. Fakt, że ujednolicona forma projektu studium stanowi załącznik do uchwały w przedmiocie zmiany studium nie oznacza, że uchwała zmieniająca studium w istocie rzeczy stanowi akt ponownego uchwalenia całego studium.
Cały czas, jak wynika z § 8 ust. 2 powołanego rozporządzenia mamy bowiem do czynienia z projektem zmiany studium, przedstawianym dla lepszej czytelności dokonywanych zmian w formie ujednoliconego projektu studium, w którym dokonuje się wyróżnienia projektowanych zmian (zob. wyrok NSA z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt II OSK 631/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, skutkiem dokonania zmiany jest nie tylko wejście do obrotu prawnego nowego unormowania, ale jednocześnie pozostawienie w obrocie prawnym części dotychczasowego unormowania.
Zaskarżoną uchwałą z dnia 18 grudnia 2015 r. wprowadzono do uchwały Rady Gminy z dnia 26 listopada 2013 r., nr XXXIX/300/2013, jedynie możliwość lokalizacji inwestycji celu publicznego związanej z budową sieci elektroenergetycznej 400 kV [..], przechodzącej po zachodnio – południowej stronie miejscowości B. Zmiany te wprowadzone zostały po przeprowadzeniu procedury, którą rozpoczęła uchwała Rady Gminy z dnia 28 października 2014 r., nr XLIX/390.2014, w sprawie przystąpienia do zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, w której to wskazano, że zmiana studium dotyczy obszaru położonego we wsi B. w Gminie i wyjaśniono, że opracowanie przedmiotowej zmiany Studium wynika z określenia nowych obszarów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, krajowym, jaką jest budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji [..].
Wprowadzone zaskarżoną uchwałą zmiany w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy nie dotyczą więc nieruchomości stanowiących własność skarżących a tym bardziej przeznaczenia ich jako teren rolny bez możliwości jakiejkolwiek zabudowy. Przeznaczenie takie wprowadziła już uchwała Rady Gminy z dnia 26 listopada 2013 r., nr XXXIX/300/2013, zgodnie z którą działki skarżących znalazły się w strefie terenów rolne, ze wskazaniem, że tereny 7-1.R, 7-2.R, 7-3.R, 7-4.R i 7-6.R w celu zachowania prawidłowej ekspozycji historycznej zabudowy wiejskiej, zabytkowej linii kolejowej, malowniczej doliny rzeki R. i zabytkowego parku podworskiego, wyłącza się z możliwości zabudowy, z wyjątkiem realizacji sieci i obiektów infrastruktury technicznej. Studium z 2013 r. jest aktem obowiązującym, nie utraciło mocy obowiązującej i, co wymaga podkreślenia, nie jest przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie.
Tym samym w rozpoznawanej sprawie Sąd nie mógł badać ani prawidłowości trybu ani zasad sporządzenia Studium z 2013 r., pod kątem stwierdzenia nieważności tego aktu (art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).
W związku z powyższym nie można uznać, że zarzuty skarżących sprowadzające się do kwestionowania przeznaczenia ich nieruchomości w zaskarżonym Studium pod teren rolny bez możliwości dokonania zabudowy zagrodowej lub siedliskowej mogą być skutecznie skierowane przeciwko uchwale z dnia 18 grudnia 2015 r. Wprowadzone zaskarżoną uchwałą zmiany nie dotyczą ani wprost, ani nawet pośrednio uwarunkowań i kierunków zagospodarowania nieruchomości skarżących, nie powodują żadnego pogorszenia ich sytuacji prawnej, w szczególności nie wprowadzają ograniczeń.
Reasumując, zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżących w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wskazywane w skardze ograniczenie prawa własności skarżących nie jest w jakikolwiek sposób związane z treścią uchwały z 15 grudnia 2015 r. Uchwała ta nie jest źródłem wskazywanych przez skarżących ograniczeń w wykonywaniu ich prawa własności.
W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.
Wobec powyższego Sąd odrzucił wniesioną przez skarżących w niniejszej sprawie skargę.
O zwrocie uiszczonych przez skarżących wpisów sądowych od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.