Uzasadnienie
D. S. i M. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylające postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W skardze zgłosili wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Skarżący nie wyjaśnili w skardze, poza wskazaniem ww. przepisu, na jakiej podstawie domagali się wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Należy wskazać, że istotą ochrony tymczasowej (wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu) jest zapobieżenie wyrządzeniu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonego aktu. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Z tych względów badaniu Sądu podlegała kwestia, czy zaskarżony akt podlega wykonaniu.
Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady cechy wykonalności nie mają rozstrzygnięcia odmowne (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, W-wa 2004, str. 122; B.Dauter, B.Gruszyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, Wyd. II, Kraków 2006, str. 160). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, s.295-296).
Skoro zatem zaskarżone postanowienie, wydane na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., nie nakłada na strony postępowania obowiązków, czy też nakazów, zakazów określonego zachowania, wniosek skarżących należało uznać za bezzasadny, albowiem dotyczył aktu, który nie podlega wykonaniu. Istota postępowania prowadzonego w tym trybie polega bowiem na ponownym, merytorycznym rozpoznaniu sprawy. W tych okolicznościach nie sposób uznać, że mogłyby wystąpić okoliczności, o których mowa w cytowanym wyżej art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.