Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 17 maja 2013 r. Referendarz Sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek B. J. z dnia 20 grudnia 2012 r. o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Przedmiotowe zarządzenie zostało doręczone skarżącej w dniu 10 czerwca 2013 r. (vide: k. 72 akt).
Wnioskodawczyni wniosła sprzeciw od powyższego zarządzenia w dniu 17 czerwca 2013 r., w którym wyjaśniła, iż od stycznia bieżącego roku choruje i przebywa w szpitalu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej jako "p.p.s.a." – w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
W myśl art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Zgodnie z zarządzeniem z dnia 6 lutego 2013 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej wraz z drukiem formularza PPF w dniu 26 lutego 2013 r. (vide: k. 35, 36 ak t) Termin jego wykonania upłynął bezskutecznie w dniu 5 marca 2013 r.
Powyższe okoliczności uzasadniały pozostawienie wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a.