Uzasadnienie
S. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na opisaną uchwałę Rady Gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w rejonie miejscowości D., w obrębach D., D. oraz S. z przeznaczeniem pod budowę elektrowni wiatrowych.
Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 18 listopada 2020 r. zobowiązano skarżącego do wykazania posiadania indywidualnego interesu prawnego oraz jego naruszenia zaskarżoną w sprawie uchwałą, w szczególności poprzez podanie, czy jest właścicielem nieruchomości znajdującej się na terenie objętym planem, a jeśli tak to podać jej położenie i numer działki oraz wskazać, w jaki sposób ustalenia planu wpływają na wykonywanie posiadanego prawa własności. W zarządzeniu wyznaczono termin 14 dni.
Odpis wezwania został doręczony stronie w dniu 23 listopada 2020 r. (vide k. 38 akt sądowych).
Jednocześnie, zarządzeniem z dnia 21 grudnia 2020 r. sąd wezwał Wójta Gminy o udzielenie informacji, czy skarżący, zamieszkały pod wskazanym adresem, jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie objętych zaskarżoną uchwałą, z podaniem numeru działki i jej lokalizacją, w terminie 7 dni.
W odpowiedzi na powyższe organ w dniu 30 grudnia 2020 r. poinformował, że skarżący nie jest właścicielem nieruchomości położonych na terenie objętym planem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje również akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.
Jednocześnie zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest będąca aktem prawa miejscowego uchwała Rady Gminy z dnia 29 sierpnia 2013 r., nr XXXIV/247/2013 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w rejonie miejscowości D., w obrębach D., D. oraz S. z przeznaczeniem pod budowę elektrowni wiatrowych
Skarga została wniesiona w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713), zwanej dalej u.s.g., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. (vide: art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2017 r. poz. 935). W związku z tym, w sprawie znajdą zastosowanie przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyp. sądu) oraz przepisy ustawy zmienianej w art. 2 (ustawa o samorządzie gminnym - przyp. sądu), w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją.
Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g., w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego
Zatem przed dokonaniem kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, sąd zobowiązany jest zbadać czy akt ten narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Dopiero ustalenie, że strona skarżąca posiada legitymację do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy.
W orzecznictwie i literaturze przedmiotu wskazuje się też, że przepis art. 101 u.s.g. określający legitymację skargową do zaskarżenia uchwały organu gminy z zakresu administracji publicznej, nakłada na stronę skarżącą obowiązek wykazania naruszenia indywidualnego interesu prawnego polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Interes ten powinien mieć charakter bezpośredni, konkretny i realny (por. wyroki NSA z dnia 3.09.2004r. sygn. akt OSK 476/04, z dnia 23.11.2005r. sygn. akt I OSK 715/05).
Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną skarżącego. Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu.
Ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na podmiocie wnoszącym skargę (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01, dostępny w CBOSA). Skarżący więc musi wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 1127/05, dostępny jw.), a także wykazać, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, pozbawiając go pewnych uprawnień czy też uniemożliwiając ich realizację.
W związku z tym, że w skardze strona skarżąca nie wskazała, jakie jest źródło jej interesu prawnego do zaskarżenia uchwały Rady, ani na czym polega jego naruszenie przez kwestionowany plan miejscowy, sąd w dniu 18 listopada 2020 r. wezwał do wykazania posiadania indywidualnego interesu prawnego oraz jego naruszenia, w szczególności poprzez podanie, czy jest właścicielem nieruchomości znajdującej się na terenie objętym planem, a jeśli tak to podać jej położenie i numer działki oraz wskazać, w jaki sposób ustalenia planu wpływają na wykonywanie posiadanego prawa własności, zakreślając termin 14 dni.
Jak wynika z akt sprawy wezwanie to, prawidłowo doręczone, zostało bez odpowiedzi ze strony skarżącego. Jednocześnie, sąd pozyskał od organu informację, że skarżący nie jest właścicielem żadnej nieruchomości, która znajduje się w obszarze objętym postanowieniami planu. Okoliczności te uniemożliwiają sądowi przyjęcie a priori, że skarżący posiada indywidualny interes prawny, oraz że doszło do jego naruszenia postanowieniami planu. Tymczasem właśnie interes prawny przysługujący skarżącemu wyznacza granice orzekania w sprawie, w której przedmiotem jest akt planistyczny gminy określający zasady zagospodarowania terenów, a tym samym kształtujący sytuację prawną podmiotów.
Niezależnie do tego wskazać trzeba, że nie ma reguły, która wykluczałaby legitymację skargową każdego bez wyjątku właściciela lub wieczystego użytkownika działki położonej poza terenem, dla którego uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Konieczne jest staranne zbadanie każdego pojedynczego przypadku dla oceny skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Za taki wyjątek można zatem uznać sytuację, gdy skargę wnosi właściciel lub wieczysty użytkownik nieruchomości nie objętej wprawdzie granicami planu miejscowego, uchwalonego kwestionowaną przez niego uchwałą, ale nieruchomości sąsiedniej, na którą będzie oddziaływała inwestycja planowana na działce objętej planem. Pojęcie nieruchomości sąsiedniej objętej planem, na której planowana jest realizacja inwestycji może obejmować nie tylko nieruchomość graniczącą fizycznie z nieruchomością, której właściciela interes prawny został naruszony, ale również inne nieruchomości (wyroki NSA: z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1780/10; z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 84/08). Zatem sam fakt, że ustalenia planu nie zmieniają przeznaczenia gruntu należącego do skarżącego nie uzasadnia twierdzenia o braku jego legitymacji do zaskarżenia uchwały.
W niniejszej jednak sprawie, ani uzasadnienie skargi ani milczenie skarżącego na zobowiązanie sądu nie pozwala na stwierdzenie, jaki interes prawny ma skarżący w kwestionowaniu postanowień uchwały Rady z 29 sierpnia 2013 r. W szczególności bowiem nie wykazano, że jest on właścicielem nieruchomości położonej w granicach opracowania planu, a przeciwnie – sąd ma informację, że skarżący nie posiada takich praw na terenie planu, której wobec braku aktywności skarżącego postanowił dać wiarę. Nie ma także podstaw do tego, aby uznać, że skarżący jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z terenami, których dotyczy plan, a których przeznaczenie wpływa na prawa i obowiązki skarżącego.
Natomiast podstawą interesu prawnego nie mogą być sformułowania użyte w skardze sugerujące, że skarżący jest mieszkańcem Gminy. Podkreślić bowiem trzeba, że skarga w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest actio popularis, a więc nie może być wnoszona przez każdego obywatela, który uzna, że akt planistyczny organu władzy publicznej narusza prawo, powołując się przy tym na protesty mieszkańców gminy. Dlatego też niezbędne jest wykazanie przez skarżącego związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego a kwestionowanym aktem, skutkującym naruszeniem wyłącznie jego interesu prawnego.
Tym obowiązkom skarżący, mimo wezwania sądu, nie sprostał, a niespełnienie przesłanki wykazania interesu prawnego i jego naruszenia skutkuje, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., odrzuceniem skargi.
Mając to wszystko na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.
O zwrocie z urzędu uiszczonego wpisu sądowego sąd orzekł w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.