Uzasadnienie
Prokurator Rejonowy wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 5 kwietnia 2017 r., nr [..], którą organ odwoławczy uchylił decyzję Starosty z dnia 19 stycznia 2017 r., nr [..], i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.
Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Starosta decyzją z dnia 28 maja 2007 r., nr [..], zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. D. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego w istniejącym siedlisku rolnym, na działkach nr [..] i nr [..], obręb M. Jako autorzy zatwierdzonego projektu budowlanego, stanowiącego podstawę do wydanego pozwolenia na budowę, zostali wskazani: S. P., P.M. i J. K. W wyroku z dnia 22 września 2014 r., sygn. akt II [..], Sąd Rejonowy, uznał P. M. za winnego przestępstwa z art. 272 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, tj. wyłudzenia podstępem poświadczenia nieprawdy, polegającego na tym, że w maju 2007 r. - sporządzając ww. projekt budowlany w części dotyczącej architektury budynku gospodarczego, podstępnie wprowadził w błąd pracowników Starostwa Powiatowego co do posiadanych uprawnień budowlanych pozwalających na sprawowanie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie – projektanta i co do spełnienia przez przedłożony dokument wymogów określonych przepisami prawa, w ten sposób wyłudzając poświadczenie nieprawdy w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę, w której potwierdzono wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia.
W związku z tym, postanowieniem z dnia 25 listopada 2016 r., wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., Starosta wznowił z urzędu postępowanie administracyjne dotyczące zatwierdzenia opisanego powyżej projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Po rozpoznaniu sprawy we wznowionym postępowaniu - decyzją z dnia 19 stycznia 2017 r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., Starosta uchylił decyzję własną z 28 maja 2007 r., nr [..] i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie przedmiotowego budynku gospodarczego.
Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez inwestora (J. D.) Wojewoda - decyzją z dnia 5 kwietnia 2017 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że skoro w postępowaniu zakończonym decyzją nr [..] z 28 maja 2007 r. doszło do wyłudzenia podstępem poświadczenia nieprawdy w decyzji administracyjnej, to okoliczność ta mogłaby ewentualnie stanowić przesłankę do wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Starosta błędnie zatem wywiódł zaistnienie w tej sprawie przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. i na tej podstawie wznowił postępowanie oraz wydał decyzję. Zdaniem Wojewody, w uzasadnieniu orzeczenia organu pierwszej instancji zabrakło również oceny sprawy pod kątem zastosowania przepisu art. 146 k.p.a. W związku z tym Wojewoda uznał, że w kontrolowanym postępowaniu wznowieniowym wystąpiły uchybienia mające istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego postępowanie to powinno zostać przeprowadzone ponownie przez organ I instancji. Organ odwoławczy stwierdził przy tym, że uchybienie to nie może być sanowane w postępowaniu odwoławczym, ponieważ naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania.
W skardze na powyższą decyzję Wojewody Prokurator Rejonowy zarzucił wydanie jej z naruszeniem przepisu postępowania, tj. art. 138 § 2 k.p.a., mającym istotny wpływ na wynik sprawy, wskazując, że warunkiem wydania przez organ odwoławczy decyzji na podstawie ww. przepisu jest stwierdzenie, że sprawa nie może być załatwiona w sposób merytoryczny przez ten organ na skutek nieprzeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. W niniejszej sprawie Wojewoda winien był ocenić materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji i w zależności od wyniku tej oceny podjąć dalsze czynności, mając przy tym na uwadze, że rozstrzygnięcie w trybie art. 138 § 2 k.p.a. może zapaść jedynie w sytuacji, gdy wątpliwości organu odwoławczego co do stanu faktycznego sprawy nie można wyeliminować na podstawie art. 136 k.p.a.
Skarżący podzielił stanowisko Wojewody co do błędnego wskazania przez organ I instancji jako przesłanki wznowienia postępowania art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., jednakże nie zgodził się, że w ustalonych okolicznościach sprawy uchybienie to winno było skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. W świetle wyroku Sądu Rejonowego nie budzi bowiem wątpliwości, że projekt budowlany - stanowiący dowód, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, był fałszywy, a zatem wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Wskazane w zaskarżonej decyzji uchybienie - dotyczące błędnej podstawy wznowienia postępowania – w ocenie skarżącego może i powinno być zatem konwalidowane w postępowaniu odwoławczym, gdyż zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a. organ II instancji co do zasady jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę, a uprawnienie do wydania decyzji kasacyjnej jest odstępstwem od tej zasady.
Także brak odniesienia się przez Starostę do ujemnej przesłanki uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania określonej w art. 146 k.p.a. nie uzasadniał wydania decyzji kasacyjnej, skoro termin określony w tym przepisie jest taki sam zarówno dla przyczyn uchylenia decyzji określonych w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., jak i w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., a zatem nie nastręcza żadnych trudności ustalenie, czy został on w niniejszej sprawie zachowany.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że dokonanie przez organ pierwszej instancji nieprawidłowego ustalenia przesłanki wznowieniowej, a następnie wszczęcie i przeprowadzenie w oparciu o nią postępowania oraz wydanie rozstrzygnięcia, powinno skutkować poprawieniem postępowania przez ten organ.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to znaczy z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Zakres kontroli sądu wyznacza przepis art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a.
Kontrolowaną w tej sprawie decyzją z dnia 5 kwietnia 2017 r. Wojewoda uchylił decyzję Starosty z 19 stycznia 2017 r., wydaną w trybie wznowienia postępowania, i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał bowiem, że w okolicznościach niniejszej sprawy organ pierwszej instancji nieprawidłowo stwierdził zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. i nie rozważył zastosowania przepisu art. 146 k.p.a., co nie mogło zostać naprawione w postępowaniu odwoławczym ze względu na konieczność zadośćuczynienia zasadzie dwuinstancyjności.
Kwestionowane rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., który w dacie orzekania przez Wojewodę stanowił, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
W ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie tego przepisu sąd administracyjny ocenia, czy organ odwoławczy powinien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czy też zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który - z uwagi na obowiązek zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) oraz obowiązek wyjaśnienia ustawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.) - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem I instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne.
Organ odwoławczy co do zasady, jak wynika to z treści art. 138 § 1 k.p.a., jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę. Odstępstwem od tej zasady jest wynikające z art. 138 § 2 k.p.a. uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej. Samo naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. Zakończenie postępowania odwoławczego w sposób kasacyjny wymaga bowiem dodatkowo stwierdzenia, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Wpływ na podjęcie decyzji kasacyjnej ma także treść art. 136 k.p.a., określającego granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym.
Z tych przyczyn w orzecznictwie i doktrynie zgodnie ustalono, że konstrukcja prawna decyzji wydawanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. opiera się na wystąpieniu dwóch przesłanek łącznie, a mianowicie, po pierwsze - postępowanie przed organem I instancji, w którym została wydana decyzja, prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania; po drugie - konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011 r. str. 518). Wskazano również, że orzeczenie, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może wydać tylko wówczas, gdy organ I instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak jest podstawy do zastosowania przez organ odwoławczy art. 136 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.
W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające organu I instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a. Samo bowiem uzupełnienie dowodów nie jest wystarczającą przesłanką do kasacji decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Konieczność przeprowadzenia dowodu lub kilku dowodów mieści się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, wyłączając dopuszczalność kasacji decyzji (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011 r., str. 519). Zakończenie postępowania odwoławczego w sposób kasacyjny wymaga zatem dodatkowo stwierdzenia, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia.
Chodzi więc o sytuacje, gdy zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odnośnie kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. W konsekwencji sprawa byłaby rozstrzygana de facto w jednej instancji, a więc strona nie mogłaby kwestionować wyników postępowania wyjaśniającego w drodze odwołania. Organ odwoławczy, który z istoty rzeczy nie przeprowadza własnego, odrębnego postępowania dowodowego, za to może wyciągać z zebranego przez organ pierwszej instancji materiału zupełnie inne wnioski niż organ pierwszej instancji, zastępowałby w praktyce ten organ, pozbawiając stronę prawa podważania tych ustaleń w drodze zwyczajnego środka prawnego (por. W. Chróścielewski "Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które weszły wżycie w 2011 r.", publ. ZNSA rok VII nr 4 (37)/2011, str. 19).
Z powyższego wynika, że w sprawach, w których organ I instancji nie wyjaśnia w sposób wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia stanu faktycznego sprawy, naruszając przy tym przepisy postępowania, nie ma innej możliwości orzekania jak zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. i przekazanie sprawy do organu niższej instancji. W przypadku istotnych wad postępowania wyjaśniającego nie ma bowiem prawnej możliwości orzekania na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1952/12, LEX nr 1450732). W takiej sytuacji nie może także znaleźć zastosowania art. 136 k.p.a., który umożliwia organowi odwoławczemu przeprowadzenie wyłącznie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Organ odwoławczy nie może bowiem zastąpić organu I instancji, gdy ten nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznym zakresie.
Z tej właśnie przyczyny treść art. 138 § 2 k.p.a. interpretuje się zawsze łącznie z przepisem art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym. Dlatego też przyjmuje się, że użyte w art. 138 § 2 k.p.a. określenie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest określeniem wymagającym każdorazowo interpretacji na tle okoliczności faktycznych sprawy. W szczególności można stwierdzić, że nawiązuje ono do pojęcia "nieprzeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części", co – zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy.
Należy dodać, że decyzja kasacyjna z art. 138 § 2 k.p.a. jest rozstrzygnięciem o charakterze procesowym. Nie rozstrzyga bowiem merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ pierwszej instancji. Orzekając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy nie rozstrzyga o meritum sprawy, nie przeprowadza też merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, gdyż wydając decyzję kasacyjną wskazuje właśnie na konieczność przeprowadzenia w określonym zakresie lub w całości postępowania wyjaśniającego, celem poczynienia ustaleń niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 906/13, LEX nr 1498377). Skoro zaś nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, to nie powinien wypowiadać się w tym zakresie, i z tych samych względów również sąd, kontrolując decyzję kasacyjną, w zasadzie nie może wypowiadać się na temat meritum sprawy administracyjnej, gdyż byłoby to przedwczesne.
Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się zatem do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., i dopiero w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić skargę (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 2279/13, Lex Omega nr 1592135).
Zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji Wojewody nie zawiera argumentów, uprawniających do zastosowania w tej sprawie dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy wadliwie przyjął bowiem, że stwierdzone przez niego uchybienia są niemożliwe do usunięcia w postępowaniu odwoławczym.
Z uzasadnienia decyzji z 5 kwietnia 2017 r. wynika, że Wojewoda - odmiennie niż organ pierwszej instancji, ocenił ustalony stan faktyczny sprawy, który nie budzi wątpliwości. Organ II instancji uznał bowiem, w przeciwieństwie do organu pierwszej instancji, że okoliczności sprawy uprawniały do wszczęcia postępowania wznowieniowego z podstawy określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., a nie - jak zakwalifikował to organ pierwszej instancji - z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazał także na konieczność rozważenia zastosowania w tej sprawie art. 146 k.p.a.
Organ pierwszej instancji - działając z urzędu - wznowił na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty z dnia 28 maja 2007 r., nr [..] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Powziął bowiem informację, że wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 22 września 2014 r., sygn. akt [.], P.M. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 272 Kodeksu karnego, polegającego na tym, że w maju 2007 r. – sporządzając projekt budowlany zatwierdzony ww. decyzją w części dotyczącej architektury budynku gospodarczego, podstępnie wprowadził w błąd pracowników Starostwa Powiatowego co do posiadanych uprawnień budowlanych pozwalających na sprawowanie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie – projektanta i co do spełnienia przez przedłożony dokument wymogów określonych przepisami prawa, w ten sposób wyłudzając poświadczenie nieprawdy w decyzji o zatwierdzeniu projektu i wydaniu pozwolenia na budowę, w której potwierdzono wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia.
Starosta uznał, że stwierdzone wyrokiem okoliczności wypełniają hipotezę art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została w wyniku przestępstwa.
W świetle tych samych okoliczności faktycznych, w oparciu o wskazany wyrok karny znajdujący się w aktach sprawy, Wojewoda uznał, że skoro w sprawie doszło do wyłudzenia podstępem poświadczenia nieprawdy w decyzji administracyjnej, to okoliczności te mogłyby ewentualnie być podstawą do wznowienia postępowania nie w oparciu o wskazany przez organ I instancji przepis, lecz w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.
Mając powyższe na uwadze Wojewoda uznał za konieczne wydanie decyzji kasacyjnej. Takiego stanowiska organu odwoławczego Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela. Błędne zakwalifikowanie opisanych powyżej okoliczności sprawy przez Starostę jako wypełniających przesłankę wznowienia postępowania z przepisu art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., odnoszącego się do sytuacji wydania decyzji w wyniku przestępstwa, zamiast z przepisu art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., nie dawało bowiem organowi odwoławczemu podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Bezsporny stan faktyczny sprawy ustalony został bowiem przez Starostę w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wznowieniowego, którego jedynym uchybieniem była błędna kwalifikacja podstawy wznowienia. Według Sądu błąd ten, w niezmienionych okolicznościach faktycznych sprawy, mógł usunąć Wojewoda - poprzez dokonanie prawidłowej kwalifikacji prawnej podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., od czego organ odwoławczy bezpodstawnie się uchylił.
Kluczowa dla niniejszego postępowania okoliczność, wyznaczająca ramy przedmiotowe kontrolowanej sprawy, jest bezsporna i została prawidłowo ustalona przez organ pierwszej instancji. Zapadł bowiem w sprawie o sygn. akt [..] prawomocny wyrok Sądu Rejonowego - skazujący autora projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty z 28 maja 2007 r. za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów polegające na wyłudzeniu podstępem poświadczenia nieprawdy w decyzji o zatwierdzeniu projektu i wydaniu pozwolenia na budowę. W świetle treści tego orzeczenia nie budzi wątpliwości fakt, że projekt budowlany, stanowiący dowód, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, był fałszywy. Wystąpiła zatem przesłanka z art.145 § 1 pkt 1 k.p.a. do wznowienia postępowania, co w zaskarżonej decyzji potwierdził Wojewoda.
Przyczyną przekazania Staroście przedmiotowej sprawy do ponownego rozpatrzenia nie mogło być również uchybienie tego organu polegające na braku rozważenia, czy w sprawie ziściły się okoliczności z art. 146 k.p.a. uniemożliwiające uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Zakres okoliczności podlegających wyjaśnieniu w celu stwierdzenia, czy zachodzą w tej sprawie przeszkody do uchylenia decyzji z art. 146 § 1 i 2 k.p.a., nie jest bowiem znaczny. Kwestie te mógł zatem rozważyć Wojewoda na etapie postępowania odwoławczego, przy wykorzystaniu jego ustawowych kompetencji określonychw art. 136 k.p.a.
Resumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi dotyczące wydania przez Wojewodę decyzji z dnia 5 kwietnia 2017 r. z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, były zasadne.
Z tej przyczyny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.
Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę Wojewoda uwzględni, że w toku tego postępowania wznowieniowego brak jest podstaw do wzywania inwestora do przedłożenia nowego projektu budowlanego. Co prawda przepis art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332) przewiduje, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, jednak wskazać należy, że złożony w tej sprawie wniosek o pozwolenie na budowę był kompletny, załączono do niego wymagane egzemplarze projektu budowlanego i zaświadczenia. Organ winien zatem orzec w oparciu o przedłożony przez inwestora projekt budowlany, uwzględniając treść omówionego powyżej wyroku karnego, z którego wynika, że przedmiotowy projekt budowlany jest dziełem osoby nieposiadającej uprawnień w świetle prawa budowlanego.