Uzasadnienie
C. W., skarżąca w niniejszej sprawie decyzję w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego, zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych powyżej kwoty 100 zł wskazując, że nie posiada na takie wydatki środków.
Skarżąca wskazała w złożonym formularzu, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, zamieszkuje w domu należącym do córki. Posiada nieruchomość rolną o pow. 500 m2. Oświadczyła wnioskodawczyni, że posiada zgromadzone oszczędności na rachunku w wysokości 5700 zł oraz ok. 60 tys. zł na lokacie. Oświadczyła, że oszczędności przeznaczone są na planowany zabieg operacyjny stawów kolanowych, gdyż grozi jej unieruchomienie i poruszanie się na wózku inwalidzkim. Z powodu długich kolejek w NFZ zmuszona jest korzystać z prywatnej opieki zdrowotnej, w tym również z prywatnej rehabilitacji. Wnioskodawczyni utrzymuje się z emerytury w wysokości 2053 zł miesięcznie.
Referendarz zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do oceny złożonego wniosku należy przypomnieć, że skarżąca wnioskowała o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym – poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych – w kwocie powyżej 100 zł. Wniosek w tym zakresie zasługuje na uwzględnienie, jeśli wnioskodawca wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, w myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej również jako "P.p.s.a."). W związku z powyższym wydaje się oczywistym, że to na osobie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy ciąży obowiązek należytego przedstawienia swojej sytuacji materialnej, a zatem posiadanego majątku, uzyskiwanych dochodów oraz wydatków.
Udzielenie stronie prawa pomocy dotyczy wyłącznie osób na tyle ubogich, że ich rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Jest to forma dofinansowania z budżetu państwa i przez to sprowadzać się winno do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 P.p.s.a.). Na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. Przytoczone we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty winny wskazywać na okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Mając jednak na względzie, że skarżąca wskazała, iż posiada zgromadzone oszczędności na kwotę ponad 60 tys. zł, referendarz stwierdził, że przemawia to przeciwko uznaniu skarżącej za osobę spełniającą przesłankę przyznania prawa pomocy w części. Ponadto osiągane przez nią dochody nie należą do niskich.
W sytuacji skarżącej nie ma okoliczności, które powodowałyby potrzebę nagłego przeznaczenia jego oszczędności na konsumujące je całkowicie, niezbędne życiowo wydatki. Nawet jeśli planuje skarżąca prywatny zabieg operacyjny to mimo to nie można uznać, że nie jest w stanie na obecną chwilę ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego.
W ocenie referendarza posiadane przez skarżącą oszczędności, pozwalają jej na poniesienie częściowych kosztów postępowania bez uszczerbku jej koniecznego utrzymania. W tym na uiszczenie wpisu od wniesionej skargi w niniejszej sprawie.
W związku z tym nie uznano, aby skarżąca spełniała przesłanki przyznania jej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i jej odmówiono.