Uzasadnienie
Na rozprawie w dniu 24 września 2008r., radca prawny T. Z., wyznaczony przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych pełnomocnikiem z urzędu W. G., wniósł o przyznanie tytułem kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej wynagrodzenia za tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jednocześnie wnioskodawca oświadczył, że koszty udzielonej pomocy nie zostały uiszczone w całości ani w części.
Akta sprawy niniejszej zawierają pełnomocnictwo udzielone wnioskodawcy przez skarżącego.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Wniosek w całości zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), zwane dalej "rozporządzeniem".
Stosownie do §15 pkt 1 w zw. z §14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia za zastępstwo prawne przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, w sprawie dotyczącej udzielenia informacji publicznej, przysługuje wynagrodzenie w stawce wynoszącej 240,00zł. Kwotę wynagrodzenia należało podwyższyć o obowiązującą w dniu orzekania stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług - §2 ust. 3 wskazanego powyżej rozporządzenia.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 2 ust. 3 rozporządzenia należało orzec jak w sentencji postanowienia.