Uzasadnienie
J. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 czerwca 2024 r. wydane w przedmiocie ponaglenia w sprawie przyznania świadczenia z pomocy społecznej – tymczasowego podłączenia prądu i wody do mieszkania i zapewnienia paliwa do ogrzewania mieszkania oraz w sprawie udzielenia kompleksowego uzasadnienia decyzji Kolegium z dnia 8 maja 2024 r., nr SKO Gd/7081/23 oraz dostępu od dokumentacji w sprawie procedury Niebieskiej Karty.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłanką taką jest m. in. niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6).
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie skarżący uczynił postanowienie wydane na podstawie art. 123 w związku z art. 37 § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), dalej jako k.p.a. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:
- 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
- 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
Stosownie natomiast do treści art. 37 § 6 k.p.a., organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym:
- 1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości:
- a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone,
- b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.
Jest więc to postanowienie zaliczane do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku bezczynności organu - powstających w toku tego postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Nie jest to zatem postanowienie, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 866/19, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
O braku środków zaskarżenia skarżący został poinformowany w pouczeniu zawartym w zaskarżonym postanowieniu. Nie pozbawia to jednak strony prawa do kontroli takiego aktu, gdyż jest one wystarczająco chronione w ramach administracyjnego postępowania instancyjnego lub w tym przypadku – w ramach postępowania sądowego – w razie wniesienia skargi na bezczynność organu. Warunkiem wniesienia takiej skargi jest wyłącznie wniesienie ponaglenia, a wówczas możliwe będzie kwestionowanie przed sądem postępowania organu w kontekście terminowości podejmowanych przez niego działań.
Natomiast wniesienie skargi na postanowienie, które stara się podważyć skarżący, jest niedopuszczalne, przez co skarga winna podlegać odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w postanowieniu.