Uzasadnienie
A. Ś. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną – K. B. – Ś. a ich wspólny miesięczny dochód wynosi 4376,30 zł. (2179,75 zł. – emerytura skarżącego, 676,50 zł. – dochód skarżącego z działalności gospodarczej oraz 1520,05 zł. – emerytura żony). Ze złożonego wniosku wynika ponadto, że skarżący posiada mieszkanie o powierzchni 72 m2, nieruchomość rolną o powierzchni 0,06 ha a także samochód osobowy marki Citroen Xara Picasso rocznik 2006 oraz oszczędności pieniężne w wysokości 15 000 zł. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący utrzymuje się z emerytury, a koszty utrzymania w dużym mieście są bardzo wysokie.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, postanowieniem z dnia 15 lutego 2012 r., wydanym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazano, że sytuacja majątkowa skarżącego jest dobra i jest on w stanie, choćby z bieżących dochodów, ponieść koszty sądowe w niniejszej sprawie.
A. Ś. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. W sprzeciwie wskazano, że poniesienie kosztów sądowych, może być dla skarżącego zbyt dużym obciążeniem. Skarżący wskazał, iż analizując jego sytuację finansową należy mieć na uwadze, iż postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia ma charakter postanowienia wykonalnego i wobec skarżącego w każdej chwili może zostać wszczęte postępowanie w celu wyegzekwowania nałożonej grzywny.
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., postanowienie, od którego wniesiono sprzeciw utraciło moc, a sprawa podlegała ponownemu rozpatrzeniu przez Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W niniejszej sprawie wnioskodawca domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Przy ocenie sytuacji wnioskodawcy, z punktu widzenia przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., uwzględnia się jego stan majątkowy, w tym osiągane dochody.
Analizując okoliczności podniesione przez skarżącego we wniosku jak i w sprzeciwie, Sąd uznał, iż skarżący A. Ś. nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną a średni miesięczny dochód w rodzinie skarżącego wynosi ponad 4 300 zł brutto. Skarżący nie ma nikogo na utrzymaniu. Wysokość osiąganego dochodu umożliwia skarżącemu poniesienie, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla skarżącego jak i jego rodziny, kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania ograniczają się do kosztów wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł. Skarżący posiada oszczędności w wysokości 15 000 zł. Uwzględniając możliwość wyegzekwowania przez organ od skarżącego grzywny w wysokości 10 000 zł., po uiszczeniu tej kwoty, skarżącemu pozostaną oszczędności w wysokości 5 000 zł. Kwota ta oraz wysokość comiesięcznych dochodów, niewątpliwie umożliwiają pokrycie kosztów w wysokości 100 zł.
Wskazać należy, iż przepisy dotyczące prawa pomocy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a., który stanowi, iż to strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Celem ustanowienia prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu, wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji, osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej. Prawo pomocy przyznawane jest osobom, które pomimo starań nie mogą ponieść kosztów postępowania, ponieważ ich dochód jest niski lub też nie osiągają one żadnego dochodu, a posiadany majątek nie umożliwia im pokrycia tych kosztów. Skarżący nie jest osobą ubogą. Posiada on stałe źródło dochodu oraz oszczędności, jest właścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni 0,06 ha oraz samochodu osobowego Citroen Xara Picasso rocznik 2006.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.