Uzasadnienie
Decyzją z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia 15 stycznia 2010r, Nr [...] w sprawie ustalenia i obciążenia właścicieli nieruchomości położonej w S. (działka nr ew. [...] o pow. 36 100 m2) opłatą adiacencką w wysokości 2 340 zł. z tytułu wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości w związku z wybudowaniem sieci kanalizacji i umorzyło postępowanie organu I instancji.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł w imieniu Gminy pełnomocnik - radca prawny M.P., żądając jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi zarzucono, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 42 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez niewłaściwe zastosowanie ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (DZ.U. z 2007 r. Nr 68, poz. 449 z późn. zm.) oraz poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 91 i 101 ustawy o samorządzie gminnym polegające na orzeczeniu o nieważności uchwały przez organ nie będący organem nadzoru.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie ze względu na jej niedopuszczalność. Skargę na decyzję wniósł bowiem organ, który wydal w sprawie decyzję w I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. - stanowi, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Natomiast z § 2 ww. artykułu wynika, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo wniesienia skargi.
Stosownie zaś do przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1 – 5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Rozpoznając skargę Sąd uznał, iż jest ona niedopuszczalna, gdyż Gmina nie jest uprawniona do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Przedmiotowa skarga jest bowiem skargą organu, który wydał decyzję w I instancji.
W związku z powyższym można powołać liczne wypowiedzi orzecznictwa, które dotyczyły skargi organu wydającego decyzję w pierwszej instancji. Pogląd ten został m.in. wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 1990 r. (sygn. SA/Wr 990/90, ONSA z 1990 r., z. 4, poz. 7), w którym stwierdzono, że bez względu na przedmiot sprawy i jej rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy, gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego, w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzję wydaje wójt tej gminy oraz wskazano, iż ani gmina, ani żaden jej organ nie są uprawnieni do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 maja 1982 r., sygn. akt SA/Gd 165/82 ONSA z 1982 r., z. 1, poz. 49; w postanowieniu z dnia 18 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 398/00, Lex nr 54728).
Podobnie w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 listopada 2001 r. III RN 189/01 (OSNIAPiUS nr 8 z 2002 r., poz. 177) Sąd Najwyższy wskazał, że "(...) należy podzielić wyrażany wielokrotnie prawidłowy pogląd, że organ administracji publicznej, który wydał w pierwszej instancji decyzję administracyjną w sprawie, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w tej sprawie na decyzję administracyjną wydaną w wyniku odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej (...). Powyższy pogląd jest uzasadniony tym, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na decyzję wydaną w tej sprawie przez organ drugiej instancji, bowiem wydając decyzję administracyjną nie czyni tego celem ochrony lub urzeczywistnienia własnego interesu prawnego, lecz celem realizacji ustawowych kompetencji, których wykonywanie podlega ocenie między innymi w ramach kontroli instancyjnej."
W wyroku z dnia 29 października 2009 r., K 32/08 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 33 i art. 50 § 1 p.p.s.a. są zgodne z art. 165 Konstytucji. "Zdaniem Trybunału art. 165 ust. 1 i 2 Konstytucji nie wymaga zapewnienia jednostkom samorządu terytorialnego statusu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdy jednostka ta nie występuje jako adresat działań władczych innych organów władzy publicznej, ale sama podejmuje takie działania wobec innych podmiotów. Konstytucja nie nakłada też obowiązku przyznania w takiej sytuacji jednostkom samorządu prawa do wniesienia skargi na decyzje organu odwoławczego. Zaskarżone przepisy mieszczą się w granicach swobody regulacyjnej pozostawionej ustawodawcy. Są także zgodne z konstytucją przy takiej interpretacji, która odmawia jednostkom samorządu prawa do uczestniczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz prawa do wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w sytuacji, w której organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji.
Jest jednak możliwe, aby ustawodawca w odmienny sposób uregulował kwestię jednostek samorządowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym pod warunkiem, że nie wykroczy poza zakres przysługującej mu swobody regulacyjnej".
Mając powyższe na uwadze należało uznać, że skarga Gminy jest w niniejszej sprawie niedopuszczalna, zaś gmina nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na decyzję organu odwoławczego,
W konsekwencji Sąd skargę, jako niedopuszczalną, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił.