Uzasadnienie
W. J., skarżący w niniejszej sprawie decyzje o zmianie decyzji w sprawie rekultywacji gruntów, zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Wpis ten wynosi 100 zł.
Skarżący wskazał w złożonym formularzu, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i dorosłym ubezwłasnowolnionym synem. Wnioskodawca oświadczył, że posiada mieszkanie o pow. 150 m2, 10 ha gruntów zasianych zbożem oraz 2 ha żwirowni. Posiada samochód volvo rok prod. 2010 o wartości 50 tys. zł, traktory i ładowarki o wartości 90 tys. zł. Dochody rodziny stanowią dochód z działalności gospodarczej wnioskodawcy 3000 zł, zasiłek opiekuńczy małżonki 742 zł, 146 zasiłek pielęgnacyjny na syna oraz 300 zł emerytury małżonki.
Referendarz zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do oceny złożonego wniosku należy przypomnieć, że skarżący wnioskował o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym. Wniosek w tym zakresie zasługuje na uwzględnienie, jeśli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny w myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, powoływanej dalej również jako "P.p.s.a."). W związku z powyższym wydaje się oczywistym, że to na osobie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy ciąży obowiązek należytego przedstawienia swojej sytuacji materialnej, a zatem posiadanego majątku, uzyskiwanych dochodów oraz wydatków.
Udzielenie stronie prawa pomocy dotyczy wyłącznie osób na tyle ubogich, że ich rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Jest to forma dofinansowania z budżetu państwa i przez to sprowadzać się winno do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 P.p.s.a.). Na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. Przytoczone we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty winny wskazywać na okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Na wezwanie referendarza skarżący przedstawił m.in. nakaz płatniczy, z którego wynika, że skarżący wraz z małżonką posiada gospodarstwo o pow. 7,5 ha, las o pow. 0,55 ha, budynek mieszkalny o pow. 586 m2, budynek związany z działalnością gospodarczą o pow. 51 m2 oraz 1 ha gruntu związanego z działalnością gospodarczą. Z wyciągu z rachunku bankowego wynika, że stan tego rachunku waha się w okresie ostatnich trzech miesięcy pomiędzy kwotą 105 172 zł a 30231 zł. Z zeznania podatkowego wynika, że dochód z działalności gospodarczej za rok 2016 wyniósł 209689,58 zł.
Mając na względzie, że skarżący posiada znaczne zasoby zgromadzone na rachunku bankowym oraz znaczny majątek w nieruchomościach i ruchomościach, referendarz stwierdził, że przemawia to przeciwko uznaniu skarżącego za osobę spełniającą przesłankę przyznania prawa pomocy we wnioskowanej części.
W sytuacji skarżącego nie ma okoliczności, które powodowałyby potrzebę nagłego przeznaczenia posiadanych środków pieniężnych na konsumujące je całkowicie, niezbędne życiowo wydatki. Twierdzenie skarżącego zawarte w uzasadnieniu wniosku, że nie posiada środków na uiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł, gdyż ma na utrzymaniu niepełnosprawnego syna i żonę chorą na cukrzycę, nie znajduje potwierdzenia w aktach. Brak jest dokumentów potwierdzających, że stan zdrowia członków rodziny skarżącego generuje takie koszty, że nie ma on możliwości uiszczenia wymaganych w sprawie kosztów sądowych.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.