Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku opisaną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 września 2012 r. nr [[...]], nakazującą G. G. rozbiórkę obiektu budowlanego o określonych rozmiarach, dobudowanego do budynku handlowo – usługowego.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, motywując go możliwością wszczęcia postępowania egzekucyjnego i nałożeniem grzywny w celu przymuszenia, niemożliwymi do odwrócenia skutkami w postaci wykonania rozbiórki oraz poniesieniem znacznych kosztów w związku z rozbiórką i ponowną instalacją ogrodzenia.
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przytoczony przepis zawiera alternatywne przesłanki podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu, są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji publicznej zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw. Z tych przyczyn na stronie spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Rozpatrując wniosek skarżącego w niniejszej sprawie sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do jego uwzględnienia. Sąd zaznacza, że trudne do odwrócenia skutki w przedmiotowej sprawie nie mogą mieć miejsca, skutki takie musiałyby bowiem mieć charakter prawny, a nie faktyczny.
Z kolei powstanie znacznej szkody majątkowej, z braku jakichkolwiek danych dotyczących majątku strony skarżącej w odniesieniu do skutków wykonania zaskarżonej decyzji, powoduje brak możliwości oceny powstania takiej szkody. Trzeba przy tym zwrócić uwagę, że jak sam skarżący twierdzi przedmiotem rozbiórki jest ogrodzenie. Z kolei z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że przedmiotowym obiektem jest obiekt o wymiarach zewnętrznych 3,5 x 3,6 m, wysokości 2,2 m o konstrukcji stalowej (z profili), obłożony blachą trapezową, z zadaszeniem, przymocowany do ścian istniejącego budynku. W tym kontekście, w związku z opisem przedmiotu rozbiórki, wątpliwe jest poniesienie przez stronę znacznej szkody w jego majątku w sytuacji wykonania rozbiórki, a w każdym razie szkoda taka nie została należycie uprawdopodobniona. Samo powołanie się na wskazaną przesłankę nie jest zdaniem sądu wystarczające.
Za szkodę majątkową nie można natomiast uznać ewentualnie nałożonej grzywny w celu przymuszenia, gdyż nie jest to kara finansowa, lecz środek mający na celu przymuszenie do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, który może zostać zwrócony w całości lub części w razie wykonania tego obowiązku.
Mając na względzie powyższe i uznając, że brak jest w niniejszej sprawie przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.