Uzasadnienie
R. S. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych podając, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z córkami I. S. (18 lat), A. S. (15 lat) i N. S. (8 lat). Wnioskodawca od 2007 r. przebywa w zakładzie karnym, gdzie pracuje uzyskując miesięczny dochód w wysokości ok. 965 zł brutto (130 zł netto po dokonanych potrąceniach). Skarżący jest zobowiązany do płacenia alimentów – 900 zł miesięcznie, zadłużenie z tego tytułu wynosi około 150.000 zł. Skarżący nie posiada zgromadzonych oszczędności i przedmiotów wartościowych.
Wnioskodawca dołączył do akt sprawy: zaświadczenie o wysokości uzyskiwanego wynagrodzenia z tytułu pracy i zaświadczenie Dyrektora Zakładu Karnego z dnia 6 października 2014 r. o wysokości wynagrodzenia z tytułu pracy, wysokości środków pozostających do dyspozycji osadzonego, wysokości zadłużenia wedle zajęć komorniczych oraz wysokości środków finansowych przekazanych na rzecz członków rodziny.
Zgodnie z treścią art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270, ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postepowania, bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny.
W rozpatrywanym przypadku R. S. dowiódł, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
W złożonym oświadczeniu wnioskodawca wykazał bowiem, iż przebywa w zakładzie karnym, nie posiada majątku w tym zgromadzonych oszczędności i przedmiotów wartościowych. Skarżący pracuje, z tego tytułu uzyskuje dochód miesięczny w wysokości 509 zł (październik br.), po dokonanych potrąceniach pozostaje mu kwota 305 zł. Wnioskodawca posiada zadłużenie alimentacyjne w wysokości 157.012,80 zł oraz inne zajęcia w wysokości 65.664,71 zł.
Powyższe okoliczności, pozwalają na stwierdzenie, iż skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Dlatego też, mając na uwadze powyższe na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.