Uzasadnienie
J. B. wniósł skargę na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia 11 września 2012 roku, nr [...], wydane w przedmiocie rozpatrzenia uwag dotyczących projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnic B., Obłuże i O. w G., rejon ulic Z. i A. D. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn występuje m. in. wówczas gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie.
Ustawą z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 roku, poz. 647 ze zm.) uproszczony został proces planowania i sporządzania dokumentów planistycznych. W miejsce protestów i zarzutów, z których można było skorzystać pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku, nr 15 poz. 139 ze zm.) wprowadzono instytucję uwag do projektu studium oraz do projektu planu. Zmienił się przebieg procesu planistycznego i możliwość kwestionowania założeń na różnych jego etapach. Intencją ustawodawcy było usprawnienie procesu planistycznego i wyeliminowanie możliwości skarżenia poszczególnych rozstrzygnięć wydawanych na różnych etapach procesu planowania przestrzennego.
Stosownie do treści art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o nieuwzględnieniu odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa - nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Przepis ten wyraźnie wyklucza możliwość wniesienia skargi na powyższe rozstrzygnięcia, wyłączenie to nie ogranicza jednak możliwości wniesienia skargi na rozwiązania przyjęte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako przepis szczególny, w stosunku do art. 50 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyłącza dopuszczalność skargi na ww. opisane rozstrzygnięcia podjęte w toku procedury planistycznej.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił.