Uzasadnienie
Skarżący Z. S. pismem z 2 czerwca 2009 r. zwrócił się do Wojewody z wnioskiem o podjęcie działań nadzorczych wobec uchwały nr [...] Zgromadzenia Związku Komunalnego [...] w S. z dnia 4 grudnia 2008 r. w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe odprowadzanie ścieków na rok 2009.
Wojewoda w piśmie z 24 lipca 2009 r. poinformował skarżącego, że nie ma podstaw do podjęcia przez Wojewodę działań nadzorczych wobec przedmiotowej uchwały.
W odpowiedzi na powyższe, skarżący skierował do Wojewody, w dniu 13 sierpnia 2009 r., pismo polemizujące z argumentacją podaną przez Wojewodę w powyższej odpowiedzi.
Wojewoda pismem z 12 października 2009 r. skierowanym do skarżącego, poinformował, że po przeprowadzeniu analizy spornej uchwały uznał, iż uchwała podjęta została przez właściwy organ z zachowaniem odpowiedniego trybu, a jej treść nie narusza przepisów prawa.
Skargę na powyższe pismo Wojewody, określając je postanowieniem, skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Uzasadniając stanowisko organ administracyjny podniósł min., że sąd administracyjny nie jest właściwy do przedmiotowej skargi, gdyż zaskarżone pismo nie podlega zaskarżeniu do sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z analizy powyższego przepisu wynika, że skarga na odmowę podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego nie przysługuje. Ustawodawca wyraźnie wskazał, że skardze podlegają wyłącznie akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego. Brak jest zatem możliwości zaskarżenia odmowy wydania takiego aktu. Podkreślić ponadto należy, że stosownie do art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) - dalej jako u.s.g., uprawnionym do złożenia skargi na akt nadzoru (w przedmiotowej sprawie aktu takiego nie wydano) są jedynie gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone.
Trafnie zatem akcentuje się w orzecznictwie sądowym, iż osoba fizyczna nie może być uczestnikiem postępowania nadzorczego Wojewody. Nie można domagać się wydania przez Wojewodę rozstrzygnięcia nadzorczego. Nakazanie Wojewodzie wykonania czynności stanowiących element postępowania nadzorczego nie mieści się w przepisach regulujących właściwość rzeczową sądów administracyjnych. Ocena, czy doręczona uchwała wymaga wzruszenia jest wyłączną domeną tegoż organu, zaś postępowanie w tego rodzaju sprawach może być prowadzone tylko z urzędu (zob. wyrok NSA z 3 października 2000 r. w sprawie III SA 1387/00 oraz wyrok NSA z 20 lipca 2004 r. w sprawie OSK 629/04, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl).
Wskazać także należy, że zaskarżone pismo nie jest wbrew twierdzeniom skarżącego postanowieniem. Postanowienie jako forma rozstrzygnięć poszczególnych kwestii w postępowaniu administracyjnym, ma zastosowanie do postępowania uregulowanego w K.p.a. Postępowanie nadzorcze jest natomiast uregulowane w u.s.g. i przepisy K.p.a. nie mają do niego zastosowania.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.