Uzasadnienie
E. K. złożyła do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego prośbę o "przywrócenie terminu dotyczącego dalszego biegu sprawy". Pismo to wpłynęło do organu w dniu 11 sierpnia 2009 r. W odpowiedzi na powyższe pismo organ poinformował stronę, że w sprawie [...] zostały wydane dwa rozstrzygnięcia – decyzja i postanowienie. Organ wyjaśnił, że nie jest właściwy do rozpatrzenia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, gdyż należy do kompetencji sądu administracyjnego. Przy czym strona odpowiedni wniosek powinna skierować do sądu, dokonując jednoczenie czynności, której terminowi uchybiła. W odpowiedzi na powyższe pismo organu, E. K. wniosła do organu kolejne pismo zatytułowane "Prośba", w którym zwróciła się do o "wydłużenie terminu postępowania administracyjnego zgodnie z wymogami prawa i prawidłowego prowadzenia spraw do momentu kiedy stan jej zdrowia to umożliwi". W odpowiedzi na to pismo organ poinformował stronę (w piśmie z dnia 7 września 2009 r.), że poprzez wydanie decyzji z dnia 14 lipca 2009 r. postępowanie administracyjne w sprawie E. K. zostało zakończone w trybie odwoławczym.
W kolejnym piśmie z dnia 24 września 2009 r. złożonym do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego strona zwróciła się o nadanie biegu jej wnioskowi o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Jednocześnie organ przesłał do sądu powyższe pismo wraz z aktami sprawy, referując przebieg dotychczasowego postępowania związanego ze składanymi przez stronę wnioskami o przywrócenie terminu.
W odpowiedzi na powyższe pismo organu Prezes Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Gdańsku zwrócił organowi pisma E. K. z dnia 6 i 25 sierpnia oraz 24 września 2009 r. wraz z aktami administracyjnymi, informując że strona nie złożyła skargi. Nadto Prezes Sądu wyjaśnił, że organ winien zwrócić się do skarżącej z wyraźnym pouczeniem, że wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należy złożyć skargę, bądź też wyjaśnić, które ze złożonych dotychczas pism należy uznać za skargę do sądu.
W piśmie z dnia 12 listopada 2009 r., wniesionym do sądu, strona ponownie wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi i nadanie biegu sprawie. Poinformowała, że kłopoty zdrowotne oraz pobyt na wakacjach nie pozwoliły jej odebrać przesyłki w terminie. Podała, że w czerwcu i lipcu 2009 r. przebywała na wakacjach. Wróciła do domu w sierpniu przed planowanym terminem zabiegu, tj. przez 26 sierpnia 2009 r. W szpitalu przebywała do dnia 31 sierpnia 2009 r.
Zarządzeniem z dnia 9 grudnia 2009 r. Przewodniczący Wydziału zobowiązał E. K. do uzupełnienia braków formalnych pism kierowanych do sądu za pośrednictwem organu przez jednoznaczne sprecyzowanie czy jej pisma z żądaniem przywrócenia terminu dalszego biegu sprawy [...] stanowią wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 lipca 2009 r. oraz czy jej pismo z dnia 12 listopada 2009 r. zatytułowane jako "Prośba" to skarga na w/w decyzję – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia w/w pism bez rozpoznania. Jeśli zaś pisma stanowią wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz ze skargą, sąd zobowiązał do wskazania kiedy i w jakich okolicznościach strona dowiedziała się do wydaniu decyzji z dnia 14 lipca 2009 r., która nie została jej doręczona bezpośrednio oraz do wyraźnego sprecyzowania czy wnosi o uchylenie decyzji, a jeśli tak – to z jakich przyczyn – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu i odrzucenia wniesionej po terminie skargi. Jednocześnie pouczono stronę o treści art. 57 § 1 ustawy – Prawo o posterowaniu przed sądami administracyjnymi.
W odpowiedzi na powyższe pismo E. K. wskazała, że jej wniosek należy traktować jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję z 14 lipca 2009 r. Pismo zatytułowane "Prośba" jest zaś skargą na powyższą decyzję. Wskazała, że o wydaniu decyzji dowiedziała się telefonicznie po powrocie z wyjazdu wakacyjnego. Znalazła bowiem wówczas awiza nieodebranych przesyłek pocztowych i niezwłocznie złożyła wniosek o przywrócenie terminu. Jednak precyzyjnych dat nie jest w stanie wskazać. Wniosła też o uchylenie decyzji z 14 lipca 2009 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywróceniu terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 cytowanej ustawy). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 cytowanej ustawy).
Przesłanki przywrócenia terminu, wynikające z cytowanych przepisów to: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu, pod warunkiem wszakże, że nastąpił upływ terminu do dokonania danej czynności, dochowanie terminu do wniesienia takiego wniosku i dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek. W niniejszej sprawie oceny wymaga wystąpienie trzeciej z wymienionych przesłanek, której spełnienie warunkuje dopiero możliwość merytorycznej oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu, a przede wszystkim – ocenie podlega kwestia, czy w dacie złożenia wniosku o przywrócenie terminu nastąpiło faktyczne uchybienie terminowi do wniesienia skargi.
Jak wynika z pism skarżącej kierowanych do organu administracji i do sądu, w czerwcu, lipcu i sierpniu skarżąca przebywała na wakacjach. Wróciła z nich w sierpniu, przy czym precyzyjnej daty powrotu z wakacji skarżąca nie wskazała. Jak wynika z akt administracyjnych, przesyłka adresowana do skarżącej, zawierająca decyzję z dnia 14 lipca 2009 r., wysłana została z dniu 14 lipca 2009 r. W dniu 16 lipca 2009 r. została awizowana po raz pierwszy i pozostawiona w placówce nadawczej, gdyż skarżącej nie zastano w mieszkaniu. W dniu 24 lipca 2009 r. ponownie pozostawiono skarżącej awizo, informujące o przesyłce i możliwości jej odebrania w placówce pocztowej. Z uwagi na fakt, że skarżąca nie podjęła przesyłki, w dniu 31 lipca 2009 r. odesłano ją do organu z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Przesyłkę zatem należało uznać za doręczoną z dniem 30 lipca 2009 r. Zatem od dnia 31 lipca 2009 r. otworzył się dla skarżącej 30-dniowy termin do złożenia skargi do sądu.
W dacie 4 sierpnia 2009 r., tj. kiedy skarżąca sformułowała wniosek o przywrócenie terminu, brak było opóźnienia, a tym samym – brak było przedmiotu postępowania, toczącego się z wniosku o przywrócenie terminu. Strona w tej dacie bowiem jeszcze żadnemu terminowi nie uchybiła. Jak wynika z oświadczenia skarżącej, gdy wróciła ona z wakacji, ujawniła "przeterminowane" awiza i niezwłocznie złożyła podanie do organu o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Tymczasem obowiązkiem strony należycie dbającej o swoje interesy było precyzyjne ustalenie w organie administracji, kiedy uznano kierowaną do niej decyzję za doręczoną i jaki w związku z tym przysługuje jej termin do złożenia skargi. Niezrozumiałe jej kierowanie prośby o "przywrócenie terminu dotyczącego dalszego biegu sprawy", a następnie o "wydłużenie terminu postępowania administracyjnego zgodnie z wymogami prawa" przy jednoczesnej bierności w zakresie zasięgnięcia informacji, na jakim etapie jest sprawa skarżącej w organie.
Już sam fakt złożenia wniosku o przywrócenie terminu w dacie, kiedy jeszcze nie nastąpiło uchybienie terminowi do złożenia skargi, powoduje, że wniosek złożony przez stronę o przywrócenie terminu jest niedopuszczalny i jako taki podlega odrzuceniu. Dodać jeszcze jednak w tym miejscu dla porządku należy, że dodatkowo, skarżąca, wbrew dyspozycji § 4 art. 87 ustawy, nie dopełniła równocześnie wraz ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu, czynności, której rzekomo terminowi uchybiła (tj. nie wniosła skargi). Skarga została przez skarżącą złożona do organu w dniu 18 listopada 2009 r., pomimo że organ już w piśmie z dnia 20 sierpnia 2009 r. informował skarżącą, że wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu należy dokonać czynności, której terminowi uchybiono. Ponownie o tym obowiązku skarżącą pouczono w piśmie z dnia 12 października 2009 r. I w tym zakresie zatem strona nie wykazała się starannością w zakresie prowadzenia własnych spraw.
W ocenie Sądu, postępowanie skarżącej związane z nadaniem biegu jej ewentualnej skardze na decyzję z dnia 14 lipca 2009 r. było nieprawidłowe. Skarżąca w dacie 4 sierpnia 2009 r. nadała do organu pismo, które zmierzało w istocie do przywrócenia terminu do wniesienia przez nią skargi na tą decyzję. Jednak, w tej dacie jej wniosek był niedopuszczalny, bowiem skarżącej nie upłynął jeszcze termin do wniesienia skargi. Ponadto, skarżąca nie dopełniła czynności, której terminowi uchybiła, tj. nie wniosła jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu skargi. Pouczona o tym obowiązku przez organ w piśmie z 20 sierpnia 2009 r. skarżąca dalej kieruje kolejne pisma do organu administracji, zamiast do sądu i nie przedkłada skargi (zob. pismo z 25 sierpnia 2009 r. i 24 września 2009 r.). Dopiero na skutek pisma sądu z 9 grudnia 2009 r. skarżąca precyzuje swe żądania, zaznaczając, że jej pismo z 12 listopada 2009 r. należy traktować jako skargę na decyzję z dnia 14 lipca 2009 r. Powyższe wskazuje zatem, że wniosek o przywrócenie terminu złożony został w dniu 11 sierpnia 2009 r. (data wpływu do organu), zaś czynność, której terminu uchybiono, dopełniona została przez skarżącą w dniu 18 listopada 2009 r. (data wpływu "Prośby" do organu).
Zgodnie z treścią art. 87 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Ponadto, zgodnie z art. 88 tej ustawy spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
Wniosek ten uznać zatem należało za niedopuszczalny i jako taki podlegający odrzuceniu na podstawie art. 88 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec powyższego, na podstawie wyżej wymienionego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.