Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przez J. R. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 5 sierpnia 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające wydania skarżącemu zaświadczenia o zgodności zrealizowanych robót budowlanych z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących, istotnych dla sprawy, okolicznościach faktycznych i prawnych:
Wnioskiem z 18 marca 2009 r. skarżący zwrócił się do Burmistrza o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy "dwóch ciągów ścian oporowych dla potrzeb niwelacji działki nr [[...]]" z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do wniosku załączył m. in. postanowienie organu nadzoru budowlanego z 24 lutego 2009 r., podjęte w trybie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, zobowiązujące go do złożenia w określonym terminie w/w zaświadczenia. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, co następuje: "W okresie od maja 2007 r. do stycznia 2009 r. p. J. R. wybudował ściany oporowe z elementów prefabrykowanych, wzdłuż granicy wschodniej i zachodniej działki nr [[...]] położonej przy ul. G. w K. Powierzchnia działki wygrodzona pomiędzy ścianami oporowymi (odległość między wybudowanymi ścianami wynosi ok. 32 m) została wypełniona nawiezionym gruntem. Na granicy wschodniej działki wykonano mur oporowy z sześćdziesięciu elementów prefabrykowanych o grubości 0,15 m, wysokości 1,3 m oraz szerokości 1,0 m (...).
Natomiast od strony zachodniej ustawiono sześćdziesiąt elementów prefabrykowanych o grubości 0,1 m, wysokości 1,3 m oraz szerokości 1 m". Oprócz w/w postanowienia skarżący przedstawił również pismo Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z 26 października 2007 r. zawierające opinię w sprawie możliwości podniesienia terenu działki nr [[...]] w którym wskazano, że możliwe jest podwyższenie i niwelacja części działki wyłącznie w rejonie projektowanego usytuowania budynku hotelu do maksymalnej rzędnej terenu + 1,60 m n.p.m., zaś poza obrębem tego budynku poziom terenu powinien łagodnie opadać w kierunku [[...]] tak, aby w otoczeniu m. in. obszarów 11.MU oraz 14.US/MU utrzymać naturalną rzeźbę terenu".
Skarżący przedłożył również informację pisemną Urzędu Morskiego z 20 czerwca 2006 r. w którym organ ten zalecał uwzględnienie w projekcie budowlanym (dotyczącym inwestycji polegającej na budowie hotelu, budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego na działce nr [[...]]) warunków polegających na:1/ zastosowaniu rozwiązań technicznych zabezpieczających przedmiotową inwestycję przed wzrostem poziomu wód gruntowych do rzędnej +1,25 m n.p.m., 2/ zastosowaniu rozwiązań technicznych zabezpieczających przedmiotową inwestycję przed powodzią morską do rzędnej +2,00 m n.p.m. Pismem z dnia 7 kwietnia 2010 r. skarżący ponowił żądanie wydania mu zaświadczenia o zgodności wybudowanych murków z planem. Wyjaśnił, że murki nie są na stałe związane z gruntem, w każdym czasie mogą być rozebrane, a celowość ich utrzymania związana jest z koniecznością utrzymania zgromadzonego piasku w granicach działki.
Postanowieniem z 7 marca 2011 r. organ I instancji, po ponownym rozpoznaniu sprawy, odmówił wydania żądanego zaświadczenia. Powodem odmowy była stwierdzona niezgodność wykonanych robót z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał, że dla działki nr [[...]] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu położonego pomiędzy ulicą G. a wodami [[...]] od działki nr [[...]] do działki nr [[...]] uchwalony przez Radę Miasta uchwałą nr [[...]] z 14 października 2005 r., zmieniony m. in. uchwałą nr [[...]] Rady Miejskiej z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego pomiędzy ul. G. a wodami [[...]] od działki nr [[...]] do działki nr [[...]] w K. dla fragmentów terenu położonych na południe od ul. G. (Dz. Urz. Woj. POM. Z 2009 r. nr 72, poz. 1477). Analizując postanowienia planu organ uznał, iż posadowienie ścian oporowych składających się z prefabrykowanych przęseł betonowych utworzonych dla potrzeb niwelacji terenu na granicy z działką nr [[...]] (przeznaczoną pod ogólnodostępny parking) wykracza poza określone na rysunku planu linie zabudowy oraz jest niezgodne z zapisem karty 11. MU pkt 4.1 f) tiret 3 planu, który wyklucza na tym terenie ogrodzenia betonowe.
Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że fakt budowy murków jest związany z podwyższeniem terenu działki, a zatem dla wydania zaświadczenia koniecznym jest również zbadanie zgodności podwyższenia terenu z planem. W tym zakresie organ wskazał, że stosownie do § 4 pkt 3 planu na przedmiotowym terenie znajdującym się w granicach Parku Krajobrazowego [[...]] obowiązują przepisy prawa powszechnie obowiązującego i miejscowego w kompetencji Wojewody, który pismem z dnia 26 października 2007 r. dopuścił niwelację terenu do rzędnej 1,6 m n.p.m. wyłącznie w rejonie projektowanego usytuowania budynku zgodnie z zapisem karty 11.MU pkt 4.1 h) tiret 1, jednak należy zwrócić uwagę, iż teren działki [[...]] nie został zniwelowany lecz nasypany. Plan mówi o rzędnej posadowienia parteru budynku, a nie o podwyższeniu działki co miało miejsce w badanym przypadku- podwyższenie działki nie miało związku z budową budynku i jest niezgodne z zapisem karty 11.MU pkt 6 a) oraz Rozporządzeniem Wojewody Nr 56/06 z 15 maja 2006 r. w sprawie Parku Krajobrazowego [[...]].
We wniesionym od w/w postanowienia zażaleniu skarżący podważył prawidłowość badania przez organ zgodności podwyższenia terenu działki z ustaleniami planu. Wskazał, że nie zwracał się do organu o wyrażenie opinii w sprawie niwelacji terenu, lecz o uznanie, iż wybudowane ściany oporowe nie pozostają w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zarzucił, że elementy ścian oporowych nie mogą być uznane za ogrodzenie, albowiem "nie wystają one ponad poziom terenu ukształtowany wyżej niż przyjęty poziom dopuszczalny 1,6 m n.p.m., czyli wyżej niż ukształtowany teren". Zaznaczył, iż ściany oporowe nie są ogrodzeniem, a jedynie mogą stanowić w przyszłości fundament dla ogrodzenia. Odnośnie uprawnienia do podwyższenia terenu działki skarżący powołał się na pismo Urzędu Morskiego załączone do pierwszego wniosku oraz na decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 9 maja 2006 r. załączoną do zażalenia.
Utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu postanowienia na wstępie swoich rozważań prawnych stwierdziło, że ściany oporowe (konstrukcje oporowe) są budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Następnie Kolegium powołało się na ustalenia planistyczne zawarte w uchwałach Rady Miejskiej przywołanych w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji i wyjaśniło, że wybudowane ściany oporowe znajdują się na terenie działki nr [[...]] położonej w jednostce planistycznej 11.MU przeznaczonej jako tereny zabudowy usługowej, mieszkaniowej, jednorodzinnej, mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. W karcie terenu 11.MU do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego pomiędzy ul. G. a wodami [[...]] od działki nr [[...]] do działki nr [[...]] w K. dla fragmentów terenu położonych na południe od ul. G. w pkt 4.4.1 lit. d) określono linie zabudowy nieprzekraczalne w następujący sposób: warunkowana przebiegiem istniejącego kolektora kanalizacji sanitarnej, w odległości nie mniejszej niż 2 m od osi kolektora i zgodnie z rysunkiem zmiany planu".
Z rysunku zmiany planu wynika, że na działce nr [[...]] nieprzekraczalną linię zabudowy ustalono m. in. w odległości 4 m od granicy z działką nr [[...]]. W myśl przepisu § 7 ust. 1 pkt 5 zmiany ww planu "linie zabudowy nieprzekraczalne" to linie ograniczające obszar, na którym dopuszcza się wznoszenie budynków lub budowli określonych w ustaleniach planu. Posadowienie zatem na działce nr [[...]] ścian oporowych na granicy z działką nr [[...]] w sytuacji, gdy ustalenia planu dopuszczają wznoszenie budowli w odległości 4 m od granicy, jest zatem niezgodne z ustaleniami powołanego planu. Już z tych względów organ I instancji nie mógł zaświadczyć o zgodności budowy ścian oporowych dla potrzeb niwelacji terenu działki nr [[...]] z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Dalej Kolegium wywiodło, że skoro ściany oporowe posadowione zostały na granicy z działką sąsiednią to faktycznie mogłyby stanowić jednocześnie ogrodzenie (lub jego część). W karcie terenu 11.MU w pkt 4.4.1. lit. f) zmiany planu dopuszczono jedynie ogrodzenia ażurowe z wykluczeniem betonowych. W tym kontekście budowa betonowych ścian oporowych posadowionych na granicy z działką nr [[...]] nie byłaby zgodna z miejscowym planem. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu, iż elementy ścian oporowych funkcjonujące w przestrzeni do wysokości 1,6 m nie mogą pełnić roli ogrodzenia, gdyż nie wystają poza poziom terenu, a jedynie mogą stanowić w przyszłości fundament ogrodzenia Kolegium wskazało, że materiał dowodowy nie wyjaśnia czy ściany oporowe faktycznie stanowią ogrodzenie czy nie, a zatem nie można uznać –jak przyjął organ I instancji- że posadowione ściany oporowe są niezgodne z ustaleniami karty terenu 11.MU pkt 4.4.1 lit. f) zmiany planu.
Kolegium stwierdziło również, że organ I instancji nie miał podstaw do badania zgodności podwyższenia terenu z planem i przepisami przywołanego rozporządzenia Wojewody. Zakres sprawy został wyznaczony w postanowieniu organu nadzoru budowlanego w którym na skarżącego nałożono obowiązek przedstawienia zaświadczenia o zgodności budowy ścian oporowych utworzonych dla potrzeb niwelacji terenu i tylko ta kwestia winna być przedmiotem oceny organów. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że budowa ścian oporowych na granicy z działką nr [[...]] jest niezgodna z ustaleniami karty terenu 11.MU pkt 4.4.1. lit. d zmiany miejscowego planu, bowiem rysunek zmiany ustala nieprzekraczalną linię zabudowy na działce nr [[...]] w odległości 4 m od granicy z działką nr [[...]].
W skardze na postanowienie organu II instancji skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów ewentualnie o zmianę ich rozstrzygnięć i orzeczenie przez sąd o zgodności budowy ścian oporowych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zakwestionował ustalenia organów dotyczące kwalifikacji wybudowanych ścian. Stwierdził, że posadowione przez niego na wschodniej i zachodniej granicy działki "liniowe murki" nie pełnią ani funkcji ogrodzenia (nie bronią dostępu osób trzecich) ani konstrukcji oporowej (nie służą utrzymaniu stateczności nasypu), a jedynie zabezpieczają piasek przed rozwiewaniem i mogą być fundamentem pod przyszłe niebetonowe ogrodzenie.
Tym samym zdaniem skarżącego nie było podstaw do uznania ich za budowlę i odmowy wydania zaświadczenia. W skardze zarzucono wadliwe zastosowanie przez organy art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez zaliczenie wybudowanych murków do kategorii budowli oraz naruszenie przepisów postępowania – art. 6, 7, 8, 11 i 12 kodeksu postępowania administracyjnego przez wadliwe przeprowadzenie postępowania i niedostateczne wyjaśnienie kwalifikacji murków.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżący przedstawił fotografie wykonanych konstrukcji budowlanych na jego działce (k. 21 i 22 akt) i konstrukcji wzniesionych przez gminę na innej działce położonej przy ul. Korczaka (k. 23 i 24) dla której obowiązują te same uregulowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzucił organom nierówność traktowania wobec prawa.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Prawidłowo organy obu instancji odmówiły skarżącemu wydania zaświadczenia o zgodności budowy wzniesionych na jego działce konstrukcji budowlanych z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu w sprawie nie ma decydującego znaczenia funkcja, jaką pełnią czy też mogą pełnić w przyszłości wybudowane murowane konstrukcje o wysokości 1,3 m. Z akt sprawy wynika natomiast, że ich realizacja związana była z uprzednim podwyższeniem terenu działki nr [[...]] oraz że ich celem jest zabezpieczenie przed osunięciem się ziemi z terenu wyżej położonego. W składanych wnioskach skarżący sam wskazywał, że murki "oporowe" mają służyć "utrzymaniu zgromadzonego piasku w granicach działki" (k. 11 akt administracyjnych organu I instancji). Taką też funkcję murków potwierdza dokumentacja fotograficzna przedłożona przez skarżącego (k. 21 i 22 akt sądowych). Prawidłowo zatem organy przyjęły, iż zrealizowana inwestycja jako konstrukcja oporowa odpowiada pojęciu budowli z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.
Kolegium słusznie także zwróciło uwagę, że wobec usytuowania tej budowli na granicy działki może ona pełnić również i inną rolę - ogrodzenia, lub jak twierdzi skarżący jedynie jego fundamentu. Rozważania skarżącego sugerujące jednak zgodność z planem wybudowanych betonowych murków o wysokości 1,3 m w przypadku przypisania im charakteru fundamentu są o tyle chybione, że wobec nierówności powierzchni graniczących działek (spowodowanej podwyższeniem terenu działki nr [[...]]) fundament ten tylko z jednej strony- od strony działki wyżej położonej- przykryty byłby ziemią. W kontekście zatem przywołanego przez organy przepisu prawa miejscowego (pkt 4.4.1lit.f karty terenu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego między ulicą G. a wodami [[...]] od działki nr [[...]] do działki nr [[...]] w K. dla fragmentów położonych na południe od ul. G.- k. 26 akt organu II instancji)) taki fundament wystający ponad powierzchnię terenu z jednej strony działki byłby sprzeczny z powołanym przepisem, który dopuszcza wyłącznie ogrodzenia ażurowe o wysokości 1,5 m z wykluczeniem betonowych.
Należy też wskazać, że jedna konstrukcja budowlana może pełnić jednocześnie różne funkcje np. fundamentu ogrodzenia i konstrukcji oporowej. Dodatkowo trzeba także wyjaśnić, iż wyliczenie rodzaju budowli w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego ma charakter jedynie przykładowy, co nie wyklucza zaliczenia do tej kategorii także innych obiektów (w tym murków zabezpieczających roznoszenie piasku przez wiatr i betonowych fundamentów) nie będących budynkami, bądź obiektami małej architektury. W rozpatrywanej sprawie, jak zaznaczono na wstępie, określenie funkcji jaką w rzeczywistości spełniają wzniesione betonowe konstrukcje o wysokości 1,3 m nie ma większego znaczenia. Okoliczność ta mogłaby mieć pewne znaczenie dla sprawy prowadzonej przez organ nadzoru budowlanego, co jednak nie jest przedmiotem rozpatrywanej sprawy.
Kolegium właściwie zastosowało w rozpatrywanej sprawie przepisy prawa. Przywołane przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia uregulowania prawa miejscowego obowiązujące dla działki nr [[...]] wykluczają możliwość uznania, iż wzniesione ściany oporowe pozostają w zgodzie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Treść przepisów gminnych została prawidłowo zinterpretowana przez organy. Uchwała Nr [[...]] Rady Miejskiej z 16 grudnia 2008 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego między ulicą G. a wodami [[...]] od działki nr [[...]] do działki nr [[...]] w K. dla fragmentów terenu położonych na południe od ul. G. wyjaśnia, że przez "linie zabudowy nieprzekraczalne" należy rozumieć linie ograniczające obszar, na którym dopuszcza się wznoszenie budynków oraz budowli określonych w ustaleniach planu (§7 ust. 1 pkt 5) i w tym zakresie stosownie do zapisu punktu 4.4.1. lit. d) karty terenu odsyła do rysunku planu.
Z rysunku tego wynika, że owa nieprzekraczalna linia zabudowy od strony z działką nr [[...]] przeznaczoną na parking przebiega w odległości 4 metrów od granicy (najprawdopodobniej z uwagi na przewidziane w planie na działce nr [[...]] miejsce lokalizacji przegrody przeciwpowodziowej i przebieg ogólnodostępnych ciągów pieszych). Skoro wybudowany mur wzniesiony został z naruszeniem tej linii to nie można uznać, że inwestycja ta pozostaje w zgodności z przepisami prawa miejscowego. Zatem w rozpatrywanej sprawie organ nie mógł wydać żądanego zaświadczenia. Zdaniem Sądu, Kolegium nie dostrzegło jednak, że w przedmiotowej sprawie nie chodzi wyłącznie o jeden mur wybudowany wzdłuż granicy wschodniej działki nr [[...]] (od strony działki przeznaczonej na parking). Jak wynika z przywołanego na wstępie uzasadnienia postanowienia organu nadzoru budowlanego ściana oporowa o tej samej wysokości i konstrukcji została wzniesiona także wzdłuż granicy zachodniej działki nr [[...]].
Ze złożonych wniosków skarżącego wynika, że domagał się wydania zaświadczenia o zgodności budowy "dwóch ciągów ścian oporowych" wykonanych dla potrzeb niwelacji terenu (k. 1 akt organu I instancji). W piśmie z 7 kwietnia 2010 r. wskazywał, że wnosi "o udzielenie odpowiedzi na temat tymczasowych murków oporowych" (k. 11 akt organu I instancji). Mimo że rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu organu I instancji utrzymanym w mocy przez Kolegium odmawia wydania zaświadczenia o zgodności budowy ścian oporowych dla potrzeb niwelacji terenu, to w uzasadnieniu Kolegium odniosło się wyłącznie do ściany usytuowanej wzdłuż granicy wschodniej. Zdaniem Sądu okoliczność ta jednak nie uzasadniała uchylenia zaskarżonego postanowienia. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje bowiem, że organy nie miały podstaw do uznania zgodności z planem również ściany oporowej wzniesionej wzdłuż granicy zachodniej.
Jak wyjaśniono wcześniej ściana oporowa z racji wzniesienia jej na granicy musiałaby w rzeczywistości spełniać również rolę fundamentu przyszłego ogrodzenia, ale fundamentu nie znajdującego się w całości w ziemi, lecz tylko z jednej jego strony tj. od strony działki podwyższonej. Zatem wbrew stanowisku Kolegium przywołany przez organ I instancji zapis planu ustanawiający na terenie 11.MU wymóg ogrodzeń ażurowych do wysokości 1,5 metra nie pozwalałby na uznanie, że wzniesiona wzdłuż granicy zachodniej betonowa konstrukcja o wysokości 1,3 m pozostaje w zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zatem to uchybienie przepisom postępowania w zakresie nie dość dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych naruszające art. 7 i 77 § 1 kpa, dostrzeżone przez Sąd z urzędu, nie mogło być uznane za mogące mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy i tym samym skutkować uwzględnieniem skargi. Jeszcze raz należy podkreślić, że w rozpatrywanej sprawie dla oceny zgodności z planem nie ma znaczenia jaką funkcję wzniesionej konstrukcji przypisuje inwestor, ale jaką w rzeczywistości spełnia i może spełniać. W rozpatrywanej sprawie wzniesione wzdłuż granic betonowe ściany spełniają funkcję analogiczną jak konstrukcje oporowe wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a z racji usytuowania ich na granicy również mogą stanowić element (część) ogrodzenia. Zatem zasadnym było analizowanie ich zgodności z planem i w kontekście zapisu odnoszącego się do nieprzekraczalnej linii zabudowy, i w kontekście zapisu wprowadzającego zakaz betonowych ogrodzeń.
Wyjaśnić należy, że o zgodności wzniesionych ścian oporowych z planem nie przesądzają dokumenty złożone przez skarżącego. Ani decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, ani zalecenia Urzędu Morskiego, ani też opinia Konserwatora Przyrody nie dotyczą powyższej problematyki. Kwestia podniesienia terenu działki (jak słusznie stwierdziło Kolegium na skutek zresztą argumentacji zawartej w zażaleniu skarżącego) pozostawała poza przedmiotem niniejszej sprawy. Na marginesie jedynie, aczkolwiek nie ma to specjalnego znaczenia, należy zauważyć, że w piśmie Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z 26 października 2007 r. wskazuje się wprawdzie na możliwość podwyższenia terenu działki w rejonie projektowanego usytuowania budynku hotelu do maksymalnej rzędnej wskazanej w planie, jednak wyjaśnia się również, że poza obrębem projektowanego budynku poziom terenu powinien łagodnie opadać w tym celu aby w otoczeniu m. in. obszaru 11.MU utrzymać naturalną rzeźbę terenu. W świetle powyższej opinii podwyższony teren powinien więc łagodnie opadać bez potrzeby wznoszenia murków mających na celu "utrzymanie zgromadzonego piasku w granicach działki".
Wbrew wywodom skarżącego, nie można uznać, że wobec braku w planie zapisu "wykluczającego wybudowanie liniowych murków oporowych" ich wzniesienie należy uznać za zgodne z planem. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stosownie do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustala przeznaczenie terenów i określa ich sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy. Plan miejscowy ogranicza prawo własności nieruchomości m. in. właśnie w ten sposób, że wskazuje dopuszczalny sposób jej zagospodarowania. Zatem nie można uznać, że to co nie jest wyraźnie zabronione w planie jest prawnie dopuszczone. W rozpatrywanej sprawie wzniesienie ścian oporowych związane z podniesieniem terenu działki nastąpiło z naruszeniem przywołanych wyżej zapisów planu i z tego względu organy nie miały podstaw do wydania żądanego zaświadczenia.
Legalności kontrolowanego postanowienia nie podważa też dokumentacja fotograficzna przedstawiona przez skarżącego. Sąd nie badał prawdziwości twierdzeń zawartych w piśmie z 8 grudnia 2011 r. odnoszących się do budowy na działce położonej przy ulicy K. Prawidłowość wzniesienia konstrukcji oporowej znajdującej się na tej działce i przedstawionej na fotografiach załączonych przez skarżącego (k. 23 i 24) nie mogła być przedmiotem oceny Sądu. Sąd w pełni podziela stanowisko skarżącego, że podmioty będące w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej powinny być przez organy administracji traktowane w jednakowy sposób. Nie mniej jednak wątpliwości skarżącego co do legalności budowy na działce przy ulicy K. powinny być rozstrzygnięte w innym postępowaniu administracyjnym. Pouczyć zatem należy skarżącego, że w sytuacji braku jego uprawnienia do zainicjowania właściwego postępowania administracyjnego prawo zwrócenia się do właściwego organu administracji publicznej o wszczęcie postępowania w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem ma prokurator (art. 182 i nast. kodeksu postępowania administracyjnego).
Na zakończenie w odniesieniu do zawartego w skardze żądania zmiany zaskarżonego postanowienia i orzeczenia o zgodności wzniesionych konstrukcji z planem Sąd wyjaśnia, że w ramach swoich kompetencji nie jest władny do zmiany rozstrzygnięcia organu i merytorycznego załatwienia sprawy. Uznając, że zaskarżony akt narusza prawo sąd administracyjny ma uprawnienie jedynie do jego wyeliminowania z obrotu prawnego stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie jednak nie było ku temu podstaw i z tych względów Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 w/w ustawy.