Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 15 lipca 2009r. H. S. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych bądź częściowe zwolnienie od kosztów wskazując, iż jest emerytką, ponosi duże koszty związane z leczeniem. Wnioskodawczyni pomaga finansowo synowi mieszkającemu w Kanadzie z dwójką małych dzieci, który utracił pracę w listopadzie 2008r. i do tej pory jest bezrobotny. Skarżąca wraz z małżonkiem posiadają w Warszawie mieszkanie o pow. 68 m2 jedno i drugie o pow. 45,6 m2 oraz posiadają również działkę w Karwieńskich Błotach o pow. 2600 m2. Dochód rodziny wnioskodawczyni stanowi emerytura K. S. w wysokości 3.181,97 zł i emerytura wnioskodawczyni w wysokości 1.994 zł.
Rozpatrując przedmiotowy wniosek zważono, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem, rzeczą wnioskodawcy, jako zainteresowanego, jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym, to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane.
W niniejszej sprawie uznać należy, że skarżąca nie wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Przede wszystkim osiągane przez skarżącą i jej męża miesięczne dochody w świetle nie wykazania jak wysokie są koszty leczenia i rehabilitacji z pewnością wystarczają na zaspokojenie potrzeb życiowych. Posiadany przez małżonków majątek także ma znaczną wartość.
Zauważyć należy, iż wniosek złożony do Sądu przez K. S. i wniosek H. S. różnią się wysokością podanych dochodów tej samej rodziny, wysokością ponoszonych wydatków, skarżąca nie podała dochodu osiąganego z wynajmu mieszkania, a ponadto pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczyła, iż rodzina nie posiada oszczędności. Podczas gdy mąż wnioskodawczyni wskazał, iż rodzina posiada oszczędności w wysokości 55 tys. zł.
W ocenie Sądu, sytuacja majątkowa skarżącej jest na tyle dobra, iż jest ona w stanie ponieść koszty postępowania w niniejszej sprawie. Skoro zatem skarżąca posiada środki finansowe, które może przeznaczyć na prowadzenie własnych spraw przed sądem uznać należy, że okoliczności te nie pozwalają na przyjęcie, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów niniejszego postępowania. Kwestia pozostawania syna skarżących bez pracy nie może zostać uwzględniona w rozpatrywaniu niniejszej sprawy, gdyż syn nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego, zaś decyzja o przeznaczeniu posiadanych oszczędności na wsparcie dla dzieci pozostaje w wyłącznej gestii skarżącej.
Z tych względów Sąd na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.