Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2007 r. Prezydent Miasta, powołując się na art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie wydania na wniosek skarżącej I. P. z dnia 19 lutego 2007 r. decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...], położonej w W. przy ul. S. Uzasadniając to postanowienie organ administracji wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 30 listopada 2006 r. w sprawie II SA/Gd 561/05 stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta z 26 czerwca 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej ustaleń dla działki nr [...] i nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla tej działki.
Dalej organ administracji stwierdził, że "z uwagi na fakt, iż istnieje obligatoryjny wymóg opracowania planu dla tego rejonu miasta Prezydent Miasta podjął decyzję o wystąpieniu do Rady Miasta z projektem uchwały o przystąpieniu do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...]", w związku z czym postanowił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla tej działki zawiesić.
Skarżąca od postanowienia z dnia 27 kwietnia 2007 r. wniosła zażalenie, w którym wywodziła, że stosownie do uzasadnienia wyroku WSA w Gdańsku z dnia 30 listopada 2006 r. w sprawie II SA/Gd 561/05, w postępowaniu z jej wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla działki nr [...] nie mogły mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lecz przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto podniosła okoliczności związane z trwającymi od wielu lat różnymi postępowaniami dotyczącymi tej działki.
Rozpoznając zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 21 września 2007 r. utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał na art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej stwierdził, że z akt wynika, iż Rada Miasta uchwałą z 26 czerwca 2007 r. uchyliła swoją wcześniejszą uchwałę z dnia 21 listopada 1995 r. o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu Śródmieścia w części dotyczącej fragmentu działki [...] i następnie uchwałą z tego samego dnia przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...].
Organ odwoławczy stwierdził też, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W związku z tym wskazał, że powołany przez skarżącą wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 listopada 2006 r. dotyczy jedynie procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd w tym wyroku, jak wywiedziono, wskazał, że przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym będą miały zastosowanie w dalszej procedurze uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...]. Natomiast postępowanie wszczęte na wniosek z dnia 19 lutego 2007 r. jest prowadzone na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów.
W skardze skarżąca zarzuciła naruszenie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na tym, że zawieszono postępowanie administracyjne w sprawie warunków zabudowy działki nr [...] wszczęte na jej wniosek z dnia 19 lutego 2007 r. Uzasadniając skargę skarżąca wskazała, że organ administracji mógł wydać decyzję o warunkach zabudowy w czasie dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku do podjęcia uchwał z 26 czerwca 2007 r., kiedy to uchylono uchwałę z dnia 21 listopada 1995 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu działki nr [...] i podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki nr [...]. Skarżąca wskazała też na art. 10 ust. 2 pkt 8 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podnosząc, że Gmina Miasta nie wykonała określonego tam obowiązku.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Podstawą zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji jest art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), w którym stanowi się, że jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Do hipotezy normy prawnej, wynikającej z tego przepisu i uzasadniającej obowiązek organu administracji publicznej zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy, należy zatem fakt, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Istnienia takiego faktu organy administracji wydające w niniejszej sprawie postanowienia o zawieszeniu postępowania nie wykazały.
Organ pierwszej instancji stwierdził jedynie, że "z uwagi na fakt, iż istnieje obligatoryjny wymóg opracowania planu dla tego rejonu miasta Prezydent Miasta podjął decyzję o wystąpieniu do Rady Miasta z projektem uchwały o przystąpieniu do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...]", zaś organ drugiej instancji w ogóle się tym faktem nie zajął, poprzestając na przytoczeniu treści art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wskazaniu faktów związanych z uchyleniem i podjęciem uchwał o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie wyjaśniając, jakie te fakty mają znaczenie dla stosowania powołanego wcześniej przepisu. Wyjaśnienie istnienia obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego było zaś konieczne, gdyż obowiązek taki nie jest obowiązkiem powszechnym, lecz zależnym od odrębnych przepisów.
Zgodnie z art. 14 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Należało zatem wskazać konkretne odrębne przepisy, z których wynika obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i następnie ustalić, że zachodzą fakty, które według hipotez norm w nich zawartych, uzasadniają obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym znajduje się działka nr [...]. Dopiero wtedy można było ustalić, że zachodzi hipoteza normy zawartej w art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co uzasadniałoby zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy dla tej działki. Zawieszając postępowanie bez tych ustaleń organy administracji naruszyły wskazany przepis w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga podlega uwzględnieniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), który stanowi, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd przyjął przy tym, że art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest przepisem postępowania, gdyż poszerza katalog podstaw zawieszenia postępowania wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 97 i art. 98).
Z tych wszystkich względów na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji.
Uchylenie postanowień, którymi zawieszono postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy, powoduje, że postępowanie to winno być dalej prowadzone.