Uzasadnienie
Postanowieniem z 13 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, m. in. przez ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Okręgowa Izba Radców Prawnych pierwotnie pełnomocnikiem skarżącej wyznaczyła radcę prawnego K. J., który za wykonane czynności uzyskał wynagrodzenie na mocy punktu 2 postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 3 kwietnia 2013 r.
W piśmie z 16 kwietnia 2013 r. pełnomocnik ten poinformował sąd, że skarżąca wypowiedziała mu pełnomocnictwo w trybie natychmiastowym w niniejszej sprawie i wystąpiła do Okręgowej Izby Radców Prawnych o wyznaczenie nowego pełnomocnika. W piśmie z 15 maja 2013 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych poinformowała sąd, że w niniejszej sprawie nowym pełnomocnikiem wyznaczona została A. J. - M. W dniu 27 maja 2013 r. nowy pełnomocnik skarżącej zgłosiła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia do skargi kasacyjnej a także wniosła tą skargę. Postanowieniem z 26 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przywrócił skarżącej termin do wniesienia skargi kasacyjnej.
W postanowieniu z 1 października 2013 r., w sprawie I OSK 2139/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie.
W piśmie z 22 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącej złożyła wniosek o przyznanie jej wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu obejmującą sporządzenie i wniesienie kasacji od ww. postanowienia sądu według norm przepisanych, oświadczając jednocześnie, że wynagrodzenie to nie zostało w żadnej części opłacone.
Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do brzmienia § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 – tekst jedn.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz
- 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) tegoż rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł. Zatem, należne pełnomocnikowi wynagrodzenie za dokonane czynności - ze względu na to, że wyznaczony został już po zakończeniu postępowania w I instancji i nie prowadził sprawy przed sądem I instancji - przysługuje w wysokości 180 zł (75 % stawki), co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 221,40 zł.
Z tych względów, na mocy wyżej wymienionych przepisów, orzeczono jak w sentencji postanowienia.