Uzasadnienie
Zarządzeniem z 29 marca 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił bez rozpoznania wniosek R.F. o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu wskazano, że pomimo doręczenia wnioskodawczyni aktualnie obowiązującego wzoru formularza o przyznanie prawa pomocy z pouczeniem, że nienadesłanie go należycie wypełnionego w terminie 7 dni od doręczenia spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania, skarżąca złożyła wniosek na nieobowiązującym formularzu PPF. Referendarz sądowy uznał, że wniosek jako, że nie został złożony na obowiązującym formularzu należy pozostawić bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.
Sprzeciw od powyższego zarządzenia wniosła R. F. wskazując, że przy złożeniu wniosku spełniła wszystkie wnioski formalne. Wniosek został złożony z uzasadnieniem i oświadczeniem o stanie majątkowym i dochodach. Skarżąca jest osobą w wieku 80 lat, cierpi na liczne schorzenia, nie radzi sobie samodzielnie z prowadzeniem sprawy sądowej. Zdaniem skarżącej zbyt restryktywna interpretacja przesłanek decydujących o przyznaniu prawa pomocy czyni te instytucję całkowicie iluzoryczną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
W ocenie Sądu, zarządzenie referendarza sądowego z dnia 29 marca 2018 r. jest prawidłowe i należy utrzymać je w mocy.
Zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Z kolei zgodnie z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Bezsporne w sprawie jest to, że skarżąca pomimo wezwania nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF". Obowiązujący aktualnie na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy formularz wniosku został doręczony skarżącej w dniu 20 marca 2018 r., a termin do jego wypełnienia upływał w dniu 27 marca 2018 r. Skarżąca dochowała terminu złożenia wniosku, jedynie zamiast posłużyć się doręczonym jej formularzem wypełniła formularz dostępny w internecie bez zwrócenia uwagi na okoliczność, że nie jest to formularz tożsamy z tym doręczonym.
Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że wymaganie złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na obowiązującym formularzu stanowi zbyt restrykcyjną interpretację przepisów. W istocie ustawodawca nie pozostawił tutaj miejsca na dowolność, gdyż z przepisu wynika w jaki sposób można skutecznie złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uchybienie temu obowiązkowi, szczególnie po wezwaniu do jego dopełnienia przez sąd, przed którym sprawa się toczy, skutkować musi zastosowaniem art. 257 p.p.s.a. – tj. pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.