Uzasadnienie
Decyzją z dnia 1 sierpnia 2005r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 2 ust 1, art. 4, art. 8 ust. 1, art. 38 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1, art. 147 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.) utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 9 lutego 2005r. przyznającą B. P. świadczenie z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego na miesiąc luty 2004r. w wysokości 138,30 zł.
W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z przepisem art. 8 ust. l pkt l ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej, prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 461 złotych. Według art. 38 ust. l pkt l tej ustawy, zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego, osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Na podstawie art. 38 ust. 2 pkt l ustawy zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 złotych miesięcznie.
Przepis art. 38 ust. 3 pkt l omawianej ustawy stanowi, iż kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2, nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, zaś zgodnie z ust. 4 art. 38 kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 złotych miesięcznie.
Art. 147 ust. 2 pkt l w/w ustawy przewiduje, iż w 2005 roku minimalna wysokość zasiłku okresowego wynosi w przypadku osoby samotnie gospodarującej 30% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby.
W niniejszej sprawie ustalono, iż skarżący nie uzyskuje żadnego dochodu, zatem jest osobą spełniającą przesłankę dochodową. Skarżący jest także osobą bezrobotną i jak sam podaje bezdomną. Zatem są spełnione przesłanki uzyskania pomocy społecznej w postaci zasiłku okresowego. Kwota przyznanego zasiłku okresowego, tj. 138,30 złotych stanowiąca 30% kwoty 461 złotych jest zgodna z przepisem art. 147 ust. 2 pkt l ustawy o pomocy społecznej.
W odniesieniu do uwag skarżącego zawartych w odwołaniu stwierdzono, iż zgodnie z art. 2 ust. l ustawy o pomocy społecznej, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Według art. 4 tej ustawy osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Wobec treści przytoczonych przepisów należy stwierdzić, iż wnioskodawca powinien spróbować samodzielnie przezwyciężyć trudną sytuację życiową w której się znalazł.
Skargę na powyższą decyzję wniósł B. P. zarzucając naruszenie art. 7, 8, 28, 35, 36 i 107 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Okoliczności faktyczne sprawy są bezsporne, a wynika z nich, że skarżący, będąc osobą samotną, bezrobotną, bez jakichkolwiek dochodów spełnia określone w przepisach ustawy o pomocy społecznej kryterium dochodowe i ma uprawnienia do ubiegania się o przyznanie świadczeń pieniężnych z tej pomocy.
Przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest przyznanie B. P. zasiłku okresowego w wysokości 138,30 zł na miesiąc luty 2004r. w oparciu o wniosek złożony w dniu 3 lutego 2004r.
Stosownie do art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego:
- 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej;
- 2) rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny.
Ustęp 2 cytowanego powyżej przepisu stanowi, iż zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie. Kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie.
Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy kryterium osoby samotnie gospodarującej stanowi kwotę 461 zł.
W świetle regulacji art. 147 ust. 2 pkt 1 ustawy w 2004 r. minimalna wysokość zasiłku okresowego wynosi w przypadku osoby samotnie gospodarującej - 30 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby.
Z zestawienia powyższych przepisów wynika, iż w skarżącemu zasiłek okresowy mógł zostać przyznany w maksymalnej wysokości 461 zł, a w minimalnej 138,30 zł. Wnioskowane świadczenie zostało przyznane skarżącemu w wysokości 138,30 zł, a więc w najniższej możliwej kwocie. Zostało ono także przyznane na okres jednego miesiąca.
Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 i 8 Kpa, jednakże Sąd nie dopatrzył się naruszenia tych przepisów. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd bada sprawę analizując całość przedstawionych akt i należy zauważyć, iż skarżący od maja 2004r. w każdym miesiącu objęty jest pomocą w formie zasiłku okresowego w takiej wysokości. Dodatkowo organ pomocy społecznej wydaje pozytywną decyzję na niemal każdy wniosek o pomoc celową. Świadczy to niewątpliwie o dokładnym rozeznaniu sytuacji skarżącego. Nie ma także podstaw do uznania, iż orzekające w sprawie organy naruszyły przepis art. 28 kpa i jak to wskazał skarżący "załatwiły sprawę przedmiotowo".
Skarżący skorzystał z uprawnienia jakie daje mu ustawa o pomocy społecznej i zwrócił się o pomoc w formie zasiłku okresowego, organy po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, a w szczególności sytuacji materialno- życiowej skarżącego, taką pomoc mu przyznały.
Skarżący zarzucił także naruszenie art. 35 i 36 Kpa, które to przepisy dotyczą terminów załatwiania spraw. Sąd dokonuje w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji i postępowania które wydanie tej decyzji poprzedziło. Natomiast skarżący nie może w tym postępowaniu skutecznie podnosić zarzutu związanego z brakiem zachowania przez organ odwoławczy terminu do rozpatrzenia jego odwołania.
Zaskarżona decyzja spełnia także, wbrew zarzutowi skarżącego, wymogi zawarte w art. 107 Kpa statuujące jakie niezbędne elementy winna zawierać decyzja administracyjna. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowo powołaną podstawę prawną, a także dokładnie ustalony i opisany stan faktyczny sprawy, jak również uzasadnienie prawne.
W związku z powyższym, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.