Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2002 r., na podstawie art. 97 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku I. i J. W. odmówił zawieszenia postępowania prowadzonego przed tym samym organem w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania garażu i budynku gospodarczego na działce nr [...] w U. przy ul. L. [...].
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru budowlanego wskazał, ze w toku postępowania w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego właściciele nieruchomości złożyli wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie ich skarg wniesionych do NSA w Warszawie w sprawie sygn. akt IV S.A. 3326/02 oraz sygn. akt II SA/Gd 597/02.
Odmawiając uwzględnienia tego wniosku organ administracji wskazał, że przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego określone zostały w przepisie art. 97 § 1 k.p.a. i w niniejszej sprawie nie występują.
Natomiast wniesienie skarg na ostateczne decyzje organów administracji do sądu nie stanowi wyłącznej podstawy do zawieszenia postępowań administracyjnych.
I. i J. W. wnieśli zażalenie na to postanowienie, w którym prezentowali stanowisko, że wniesienie skargi do sądu winno prowadzić do zawieszenia postępowań toczących się przed organami administracji w granicach tych spraw.
Nie uwzględniając tego zażalenia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, wskazując w jego uzasadnieniu, że skarga wniesiona do NSA w Warszawie na ostateczną decyzję Głównego Inspektor Nadzoru Budowlanego w przedmiocie stwierdzenia nieważności innej decyzji nie stanowi zagadnienia wstępnego dla toczącego się postępowania związanego z samowolną zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego, w sposób sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu.
Organ odwoławczy wskazał również skarżącym, ze wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, chyba, ze sąd na wniosek strony lub z urzędu wstrzyma wykonanie zaskarżonej decyzji.
I. i J. W. wnieśli skargę do Sądu. w której domagając się uchylenia zaskarżonych postanowień wywodzili, że nie stwierdza się nieważności decyzji, która wywołała nieodwracalne skutki prawne. W ich ocenie zaskarżona do NSA w Warszawie decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, co powinno prowadzić do zawieszenia postępowania w tej sprawie.
Skarżący wskazywali również na to, że dysponują zaświadczeniem burmistrza potwierdzającym, że dokonana przez nich samowolnie zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego jest zgodna z planem.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z odwołaniem się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wyjaśniając, iż w sprawie tej brak jest przesłanek do zawieszenia postępowania administracyjnego w związku ze skargą wniesioną do sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153. poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153. poz. 1269). sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).
Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.
Z całokształtu akt administracyjnych oraz sądowych dotyczących sprawy samowolnej zmiany przez skarżących sposobu użytkowania budynku garażowo - gospodarczego znajdującego się na ich nieruchomości przy ul. L. [...] w U. wynika, że właściciele tej nieruchomości przebudowali przedmiotowy budynek garażowo - gospodarczy bez uzyskania odpowiedniej decyzji organów administracji, a następnie zmienili samowolnie sposób jego użytkowania, wprowadzając do niego działalność gospodarczą, polegająca na diagnostyce i naprawie samochodów oraz wulkanizacji i wymianie opon, która to działalność jest sprzeczna ustaleniami planu dla tego terenu.
W sprawie tej toczyły się i toczą liczne postępowania administracyjne, w tym również o pozwolenie na użytkowanie tego obiektu, które zakończyły się między innymi rozstrzygnięciem zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Gdańsku z dnia 19 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA/Gd 177/99, który uchylając decyzje zezwalające na użytkowanie zmienionej funkcji obiektu wyraził ocenę prawną, iż dokonana, samowolnie zmiana rażąco narusza ustalenia planu miejscowego. Wyrok Sądu w tej sprawie stał się prawomocny i wiązał organy administracji co do dokonanej w nim oceny prawnej we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej spraw.
Zagadnienie to zostało szeroko i szczegółowo omówione w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 czerwca 2005 r.. sygn. akt II SA/Gd 1500/03, w którym wskazano, że zarówno w świetle oceny prawnej sądu. jak i treści planu brak było możliwości legalizacji tej samowoli budowlanej dokonanej w dzielnicy domów jednorodzinnych i pensjonatów, położonej na terenie uzdrowiska U. Wniosek skarżących o zawieszenie postępowań administracyjnych nie wskazywał podstawy prawnej żądania, ant tez nie odwoływał się choćby ogólnie do jednej z przesłanek określonych w przepisie art. 97 § 1 k.p.a. Brak było podstaw w szczególności do uznania, iż w sprawie tej występuje zagadnienie wstępne w sytuacji, gdy organy nadzoru budowlanego, prowadzące dalsze postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego związane były w świetle art. art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74. poz. 368 ze zm.) w związku z art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
Nr 153. poz. 1271) oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu Sądu. Przesądzona zatem została niedopuszczalność legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej. Nie było również przeszkód do kontynuowania, w świetle art. 97 § 1 k.p.a., toczącego się, odrębnego postępowania administracyjnego, dotyczącego przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzekł jak w sentencji wyroku.