Uzasadnienie
R. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Uchwałę Rady Miasta z dnia 25 września 2003 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. w rejonie między ulicami R. i D. w mieście G. Zaskarżona uchwała w § 2 określa w obszarze objętym planem następujące strefy:
- 1. 21 – zabudowa mieszkaniowa ekstensywna,
- 2. 31 – zabudowa mieszkaniowo-usługowa,
- 3. 33 – usługi (z wyłączeniem usług określonego rodzaju),
- 4. 64 – zieleń krajobrazowo-ekologiczna,
- 5. 81 – ulice lokalne dojazdowe.
We wniesionej skardze skarżący zarzucił, że w wyłożonym do publicznej oceny projekcie planu zagospodarowania przestrzennego strefa 31 dotyczyła wyłącznie zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej i tak też była określona na rysunku, natomiast w samym planie (w części opisowej) określono ją jako mieszkalno-usługową. Taka zmiana powoduje, iż jako mieszkaniec mający swą nieruchomość w sąsiedztwie, czuje się oszukany, ponieważ takie sąsiedztwo pozbawia go komfortu zamieszkania w cichym osiedlu domów jednorodzinnych.
W szczególności skarżący podniósł, iż zmiana planu doprowadziła do dopuszczenia na terenach sąsiednich usług "rekreacji i sportu", co spowodowało, że na w/w terenie działalność prowadzić będzie Klub A. W odpowiedzi na skargę, Rada Gminy wnosząc o jej oddalenie zarzuciła brak legitymacji skarżącego do wniesienia skargi. Wskazano, że Gmina, jak każdy inny właściciel, ma prawo dysponować terenami należącymi do niej i przeznaczać je na dowolne cele. Zapis planu nie sprzeciwia się prowadzonej na tym terenie funkcji rekreacji i sportu, gdyż funkcja ta nie koliduje z funkcją mieszkaniową "a wręcz przeciwnie, stanowi jej uzupełnienie przez stworzenie możliwości spędzania wolnego czasu społeczności lokalnej".
Brak legitymacji natomiast wyraża się w tym, że, jak to wielokrotnie przyjęto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tryb określony w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) dotyczy wykazania naruszenia interesu prawnego chronionego przepisami prawa w czasie tworzenia planu.
Zdaniem strony przeciwnej pewne niedogodności jakie skarżący upatruje w związku z przeznaczeniem terenu na funkcję usługowo-meszkaniową nie mogą stanowić podstawy do skutecznego wniesienia skargi, której warunkiem jest wykazanie naruszenia indywidualnego interesu prawnego (a nie faktycznego) osób wnoszących skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone, uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Tak skonstruowana treść art. 101 w/w ustawy zobowiązuje sąd administracyjny do badania, czy skarga spełnia wymagania formalne. W przypadku spełnienia tychże wymagań, sąd przystępuje do badania legitymacji skarżącego. Niekwestionowaną w sprawie okolicznością jest, że skarżący nie jest właścicielem działki, której dotyczą ustalenia planu, jak również to, że nie ma do niej innych praw. Oznacza to, że ustalenia planu nie dotykają bezpośrednio jego interesu prawnego, czyli inaczej mówiąc, nie istnieje związek między zaskarżoną uchwałą a indywidualną sytuacją prawną skarżącego.
Podkreślić należy, że naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia polegającego na istnieniu związku między unormowaniem zawartym w określonym zapisie planu a własną, indywidualną sytuacją prawną musi istnieć w czasie podjęcia uchwały, a nie może opierać się jedynie na przewidywanych uciążliwościach w bliżej nieokreślonej perspektywie czasu.
Stwierdzony brak legitymacji skargowej spowodował, że Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 w zw. z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.