Uzasadnienie
Skarżący R. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na opisane powyżej postanowienie Starosty.
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do brzmienia art. 3 §2 pkt 2 ww. ustawy kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Zaskarżonym postanowieniem Starosta po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o wypłatę zaliczki w wysokości 30% odszkodowania za działkę nr [...] położoną w C., zajętą pod drogę przez Gminę C. postanowił odmówić wypłacenia wyżej opisanej zaliczki, z przyczyn podanych w uzasadnieniu ww. postanowienia. Jednocześnie pouczono skarżącego, że na postanowienie nie przysługuje zażalenie, a strona może je zgodnie z art. 142 kpa zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie, nie rozstrzyga co do istoty sprawy oraz zgodnie z pouczeniem jest niezaskarżalne w drodze zażalenia. Skutkiem tego skarga do Sądu jest niedopuszczalna.
W skardze skarżący zarzucił, że organ błędnie powołał się na przepis art. 142 kpa, albowiem rozstrzygnięcie w przedmiocie zaliczki winno być wydane w sytuacji, gdy przejęcie działki nastąpiło niezwłocznie z mocy ustawy.
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie natomiast z art. 52 § 2 powołanej ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi –art.53 § 1 i art.54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.
W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł skargę na postanowienie organu I instancji bezpośrednio do Sądu co oznacza, że przedstawiony tryb postępowania został naruszony. Nie jest dopuszczalnym wniesienie skargi na rozstrzygnięcie organu I instancji bezpośrednio do Sądu, również w sytuacji gdy skarżący kwestionuje treść pouczenia o braku podstaw do wniesienia zażalenia.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że skarżący wniósł również zażalenie na postanowienie Starosty do organu II instancji. Wojewoda postanowieniem z dnia 15 listopada 2011r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia, pouczając skarżącego o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wydane postanowienie. Powyższe oznacza, że kontroli sądu może podlegać skarga wniesiona na ww. rozstrzygniecie Wojewody.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Z powyższych względów i działając na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, odrzucił skargę jako niedopuszczalną.