Uzasadnienie
Z. K. w skardze na opisane wyżej postanowienie zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania postanowień organów obu instancji. W jego ocenie wyegzekwowanie grzywny w kwocie 10.000 zł może doprowadzić do pozbawienia skarżącego możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Wskazał, że jest przedsiębiorcą i jego przychody nie podlegają żadnej ochronie w postępowaniu egzekucyjnym. W szczególności brak jest przepisów, które ograniczają wysokość zajęcia do określonych przepisami kwot, pozwalających na sfinansowanie podstawowych potrzeb życiowych.
Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 września 2013 r. o nałożeniu na skarżącego oraz E. K. grzywny w wysokości 10.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego.
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tejże ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Instytucja ochrony tymczasowej ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przy czym to strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku poprzez odniesienie się do konkretnych stanów lub zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 roku, sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Skarżący - wnosząc o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia - nie wykazał zaistnienia przesłanek wymienionych w cyt. powyżej art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ogólnikowe twierdzenia zawarte we wniosku, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do wstrzymania wykonania wydanych w przedmiotowej sprawie postanowień. Skarżący wskazał jedynie, że wykonanie postanowień o nałożeniu grzywny może doprowadzić do pozbawienia go możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Nie opisał jednak swojej sytuacji majątkowej, ani nie przedstawił żadnych dokumentów na poparcie swojej argumentacji. Z samej treści wniosku wynika natomiast, że osiąga on przychody z działalności gospodarczej.
Nadto ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący pobiera także świadczenie emerytalne. Wniosek nie zawiera zatem wskazania okoliczności uwiarygodniających, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia spowoduje bezpośrednio szkodę w jego majątku, a tym bardziej szkodę o charakterze znacznym, lub trudne do odwrócenia skutki.
Mając ponadto na uwadze charakter zaskarżonego postanowienia, którego dotyczy rozpoznawany wniosek, jako aktu odnoszącego się do należności pieniężnej, należy podkreślić, że w orzecznictwie dotyczącym wstrzymywania wykonania aktów nakładających na stronę obowiązek poniesienia określonych, wymiernych ciężarów finansowych, wskazuje się, że wykonanie takich rozstrzygnięć nie musi się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi chodzi bowiem o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 roku, sygn. akt I OZ 786/07 oraz z dnia 10 lutego 2006 roku, sygn. akt II OZ 48/06, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostały w postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Dotyczyły więc należności pieniężnej, a tego typu akty administracyjne co do zasady nie wywołują skutku trudnego do odwrócenia. Konieczność zapłacenia przez skarżącego grzywny sama w sobie nie przesądza więc o wystąpieniu przesłanek z art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Należy przy tym podkreślić, że skarżący może uniknąć zapłacenia całej kwoty grzywny wykonując egzekwowany obowiązek. W myśl bowiem art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Stosownie natomiast do treści art. 126 wymienionej ustawy, nawet w razie uiszczenia bądź ściągnięcia grzywny w uzasadnionych przypadkach na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, orzeczona grzywna w celu przymuszenia może być zwrócona w wysokości 75 % lub w całości.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpoznawanego wniosku i na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.