Uzasadnienie
S. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie uzupełnienia decyzji w sprawie ustalenia uprawnienia do ekwiwalentu za mienie pozostawione poza granicami kraju.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 listopada 2011 r. wezwano skarżącego zamieszkałego za granicą do usunięcia braków formalnych skargi w terminie dwóch miesięcy przez ustanowienie pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w kraju pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie do uzupełnienia braków wraz z pouczeniem o treści art. 299 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zostało doręczone skarżącemu za pośrednictwem Wydziału Konsularnego Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w P. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący nie ustanowił pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w kraju.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do brzmienia § 2 pkt 2 tegoż artykułu kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika natomiast, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło uzupełnienia decyzji z dnia 14 stycznia 2011 r., nr [...].
Zgodnie z art. 111 § 1 Kpa strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji żądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania. Uzupełnienie decyzji następuje w formie decyzji, natomiast odmowa uzupełnienia rozstrzygnięcia w formie postanowienia. Decyzja uzupełniająca nie ma cech decyzji odrębnej i samoistnej w danej sprawie i nie służy od niej odrębne odwołanie. Postanowienie odmowne nie kończy postępowania w sprawie, nie rozstrzyga co do istoty sprawy ani też nie podlega zaskarżeniu zażaleniem. Orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub odmowie jej uzupełnienia nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona. Z tych względów nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego.
Z uwagi zatem na przedmiot rozstrzygnięcia skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna.
Nadto zgodnie z art. 299 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przesadami administracyjnymi jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. W razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 299 § 1, sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi (art. 299 § 2).
Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przesadami administracyjnymi sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Wezwanie do uzupełnienia braków Sąd przesłał do Wydziału Konsularnego Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w P. z prośbą o doręczenie skarżącemu i zwrot dowodu doręczenia. Przesyłki skierowane do skarżącego, które zostały wysłane w dniach 30 listopada 2011 r. i 19 grudnia 2011 r., zostały zwrócone do Wydziału Konsularnego w dniach 19 grudnia 2011 r. i 9 stycznia 2012 r. jako niepodjęte. W związku z tym uznano je za doręczone w dniu 3 stycznia 2012 r. W terminie dwóch miesięcy od tej daty skarżący nie ustanowił pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w kraju, co również stanowi podstawę do odrzucenia skargi.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę jako niedopuszczalną.