Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 11 października 2000 r., Nr [...], na podstawie art. 103, 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) oraz art. 37 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) nakazał M. C. i K. C. rozebrać samowolnie wykonany obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej pełniący funkcję letniskową oraz istniejący przy obiekcie taras wraz z zadaszeniem znajdujące się na działce Nr [...] w B. Po rozpatrzeniu odwołania M. C. i K. C. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 6 grudnia 2000 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organy obu instancji wskazały, że powyższy obiekt został wybudowany przez adresatów decyzji w 1970 r., bez wymaganego pozwolenia na budowę. Obecny plan zagospodarowania przestrzennego Gminy K. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia 3 lipca 1991 roku (Dz. Urz.
Woj. [...]) przewiduje, że działka, na której zrealizowaną budowę domku stanowi teren leśny. Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, obiekty wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, znajdujące się na terenie, który zgodnie z przepisami o panowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod zabudowę innego rodzaju, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa.
M. C. i K. C. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, domagając się o jej uchylenia.
Skarżący wskazali, że wydana decyzja jest niesłuszna i krzywdząca. Stwierdzili oni, że domek wybudowano w latach 70- tych, przez powstaniem Parku Krajobrazowego, a wydany 1977 r., nakaz jego rozbiórki został wstrzymany. Skarżący wskazali, że spełnili wszystkie warunki niezbędne do legalizacji budowy, a gmina od lat pobiera podatki z tytułu istnienia domku letniskowego.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga podlega uwzględnieniu aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane w skardze.
Wydana przez organ II instancji decyzja rażąco narusza prawo, bowiem utrzymuje ona w mocy decyzję nieistniejącą.
Pod decyzją z dnia 11 października 2000 r. brak jest podpisu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego bądź osoby działającej z jego upoważnienia. Pod tekstem tego aktu zamieszczono jedynie pieczątkę wskazującą organ administracyjny oraz imię i nazwisko osoby piastującej funkcję organu.
Decyzja administracyjna, zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a., powinna zawierać oznaczenie organu wydającego decyzję, datę wydania, oznaczenie stron, powołanie podstawy prawnej, treść rozstrzygnięcia sprawy, uzasadnienie faktyczne i prawne, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji i pouczenie o środkach prawnych. Podpis w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a. jest podpisem własnoręcznym - graficznym znakiem ręcznym umożliwiającym identyfikację osoby składającej podpis. Podpis osoby wydającej decyzję należy niewątpliwie do istotnych elementów decyzji. To przez podpisanie decyzji, organ wyraża wolę powzięcia rozstrzygnięcia o określonej treści, wydanie decyzji pisemnej związane jest zatem nierozerwalnie z jej podpisaniem. Do momentu podpisania przez osobę reprezentującą organ administracyjny, akt jest jedynie projektem decyzji. W przypadku decyzji wydawanych jednoosobowo podpisanie decyzji jest przesłanką jej istnienia.
Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a., przesłanką wniesienia odwołania, jest istnienie zaskarżonej odwołaniem decyzji. Brak decyzji czyni wniesienie odwołania niedopuszczalnym. Organ odwoławczy, w przypadku przedmiotowej niedopuszczalności odwołania, winien na podstawie art. 134 k.p.a., w drodze postanowienia stwierdzić niedopuszczalność odwołania.
W niniejszej sprawie brak było zatem podstaw do rozpoznania odwołania wniesionego od decyzji nieistniejącej i organ II instancji bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego. W tej sytuacji decyzja organu II instancji, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jest dotknięta wadą nieważności, jako wydana bez podstawy prawnej (vide: orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 1994 r. w sprawie sygn. akt S.A./Gd. 2365/93, B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz. Wydawnictwo C.H.BECK Warszawa 2003, str. 716).
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Wobec nieważności decyzji, rozstrzyganie pozostałych zarzutów skargi, dotyczących merytorycznej słuszności decyzji nieważnej, było bezprzedmiotowe.
W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na podstawie art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądził na rzecz skarżących od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego tytułem zwrotu kosztów postępowania - uiszczonego w sprawie wpisu sądowego kwotę 10 zł.
Na podstawie art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, iż zaskarżona decyzja nie mogą być wykonana. Rozstrzygniecie to uniemożliwia wykonanie decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. Wykonanie wadliwej decyzji w tym czasie byłoby bowiem aksjologicznie nieuzasadnione i prowadziło do naruszenia praw i interesów strony postępowania.