Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własne postanowienie z 9 sierpnia 2012 r., mocą którego stwierdziło nieważność postanowienia Starosty z 21 lipca 2009 r. uzgadniającego możliwość przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i przeznaczenie ich pod inwestycję polegającą na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących na działce [...] wraz z określeniem warunków jej podziału, położonej w miejscowości P. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Powiat oraz Starosta, działający w imieniu Skarbu Państwa, zarzucając naruszenie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie, gdyż wniesiona została przez podmiot nie będący stroną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta, co do zasady, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Skarga Starosty jest w istocie skargą organu, który wydał decyzję, której nieważność stwierdził organ wyższego stopnia. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję administracyjną w sprawie, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w tej sprawie na decyzję administracyjną wydaną w wyniku odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej czy też do wniesienia skargi wydanej na decyzje orzekającą o stwierdzeniu nieważności wydanej przez niego decyzji. Organ ten nie ma bowiem interesu we wniesieniu takiej skargi.
W takiej sytuacji zachodzi brak legitymacji skargowej skutkujący odrzuceniem skargi z powodu jej niedopuszczalności. Brak jest bowiem podstaw do przyznania organowi administracji publicznej legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sprawie, w której temu organowi powierzone zostało orzekanie. (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04, LEX 171164, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 30.09.2005r. I SA/Wa 1432/04, LEX 192934).
Mając powyższe na uwadze należało uznać, że skarga Starosty jest w niniejszej sprawie niedopuszczalna.
Z powyższych względów Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną na postawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.