Uzasadnienie
K. O., reprezentowany przez matkę D. O., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę nr XVIII/87/2015 Rady Gminy z dnia 28 października 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu obrębu geodezyjnego S., gmina T. Skarga została nadana w placówce pocztowej bezpośrednio na adres Sądu w dniu 27 października 2020 r. (k. 18 akt sądowych). Po przekazaniu skargi przez Sąd do organu, w trybie art. 53 § 4 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Wójt Gminy w dniu 11 grudnia 2020 r. przesłał do Sądu odpowiedź na skargę wraz ze skargą oraz aktami sprawy (k. 22 akt sądowych).
Pełnomocnik skarżącego, wezwany do wskazania, czy skarżący przed wniesieniem skargi zwracał się do Rady Gminy z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą, w piśmie procesowym z dnia 28 grudnia 2020 r. oświadczył, że przed wniesieniem skargi skarżący złożył w Urzędzie Gminy w dniu 3 listopada 2017 r. wezwanie Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego zaskarżoną uchwałą, którego kopię załączył do pisma. Wyjaśnił, że równocześnie wystąpił do organu z wnioskiem o zmianę zaskarżonego planu.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wyjaśnił, że zainicjowana przez Radę Gminy w dniu 30 listopada 2017 r. zmiana planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu obrębu geodezyjnego S., gmina T., w zakresie likwidacji nieprzekraczalnych linii zabudowy od granicy ze strefą 13.MN nie została zaakceptowana przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków ani przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, który utrzymał w mocy postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 11 września 2019 r. o odmowie uzgodnienia zmiany projektu planu miejscowego. W tej sytuacji procedowana zmiana planu nie mogła doprowadzić do uchylenia kwestionowanych przez skarżącego postanowień zaskarżonego planu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi Sąd zobowiązany jest do ustalenia, czy odpowiada ona warunkom formalnym, czy wniesiona została w terminie, a także czy jest dopuszczalna. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie oparta została na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 713), zwanej dalej u.s.g. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
W niniejszej sprawie znajduje zastosowanie powyższy przepis w tak przytoczonym brzmieniu, co wynika z art. 17 ust. 2 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935). Stosownie do tych przepisów, art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz przepisy u.s.g., w ich brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. po 1 czerwca 2017 r. Ponieważ zaskarżona uchwała Rady Gminy została podjęta w dniu 28 października 2015 r., a więc przed zmianą art. 101 ust. 1 u.s.g. (polegającą na rezygnacji z wymogu wezwania do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na akty podejmowane przez organ gminy) oraz art. 53 p.p.s.a. (zgodnie z którym od dnia 1 czerwca 2017 r. skargę na akty, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., tj. akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, można wnieść w każdym czasie), skarżący był zobowiązany do wezwania Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa i do zachowania terminu do wniesienia skargi przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. Wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia jest obligatoryjnym elementem skuteczności wniesienia skargi na uchwałę organu gminy podjętą przed 1 czerwca 2017 r., w tym na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Jak wynika z akt sprawy, tj. z nadesłanego przez pełnomocnika skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, skarżący pismem z 2 listopada 2017 r., złożonym w organie 3 listopada 2017 r. (prezentata organu), wystąpił do Rady Gminy z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa przez zaskarżoną uchwałę w zakresie jej postanowień dotyczących linii zabudowy przewidzianych w strefach 10.MN i 11.MN poprzez ich usunięcie i zniesienie pasa ochronnego.
Stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r.), w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07 (ONSAiWSA 2007, Nr 3, poz.
60) wyjaśnił, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Oznacza to, że skargę na uchwałę rady gminy podjętą przed 1 czerwca 2017 r., w trybie art. 101 u.s.g., należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi rady gminy na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego, a jeżeli rada nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania.
Ugruntowane stanowisko prezentowane w orzecznictwie wskazuje jednocześnie, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń.
Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że złożenie w dniu 3 listopada 2017 r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą, rozpoczęło bieg terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. Z akt sprawy nie wynika, aby organ odpowiedział na wystosowane przez skarżącego wezwanie. Nie wskazują na to okoliczności podnoszone przez skarżącego ani organ.
Wobec powyższego, sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi na uchwałę o planie upływał skarżącemu bezskutecznie z dniem 2 stycznia 2018 r. Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona po upływie tego terminu.
Ponieważ niniejsza skarga złożona została po terminie, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w pkt 1 sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Wpis sądowy od skargi zwrócono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.