Uzasadnienie
Z. D., we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF w dniu 10 maja 2011 r. (data stempla pocztowego), zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni wynika, że prowadzi ona dwuosobowe gospodarstwo domowe, mając na utrzymaniu córkę. Jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę, a jej wynagrodzenie brutto wynosi 1 386 zł miesięcznie. Poza tym otrzymuje alimenty na córkę w kwocie 300 zł miesięcznie oraz pobiera zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł miesięcznie. Jak oświadczyła wnioskodawczyni, posiada ona mieszkanie o powierzchni 34 m2 oraz nieruchomość rolną o powierzchni 6,0762 ha, którą wydzierżawia. Poza tym, żadnego majątku, przedmiotów wartościowych, ani oszczędności nie ma. Podkreśliła, że jest znacznie zadłużona w organie pomocy społecznej.
Zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), strona skarżąca działanie lub bezczynność w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Oznacza to zatem, że skarżąca z mocy samej ustawy zwolniona jest od konieczności ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, gdyż jej sprawa w przedmiocie zasiłku celowego należy do kategorii spraw z zakresu pomocy społecznej.
W tej sytuacji referendarz rozważył wniosek o przyznanie prawa pomocy wnioskodawczyni jedynie w zakresie ustanowienia radcy prawnego, tj. w zakresie częściowym, gdyż z kosztów sądowych jest ona zwolniona z mocy ustawy.
Stosownie zatem do treści art. 245 § 3 cytowanej wyżej ustawy prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie zaś prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy). Zgodnie z art. 246 § 3 ustawy – ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z tymże pełnomocnikiem.
Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od ogólnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 cytowanej ustawy, zgodnie z którą strona obowiązana jest pokrywać koszty wywołane swoim uczestnictwem w sprawie. Rzeczą wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych wyżej przepisach.
Biorąc pod uwagę zawarte we wniosku dane, odzwierciedlające aktualną sytuację majątkową skarżącej: fakt niskich dochodów na utrzymanie siebie i córki, brak oszczędności, zadłużenie należało uznać, że nie jest ona w stanie ponieść kosztów postępowania związanych z ustanowieniem pełnomocnika profesjonalnego z wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i córki. Tym samym, spełnia ona ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym.
Z tych względów, na podstawie wskazanych przepisów, orzeczono jak w sentencji postanowienia.