Uzasadnienie
3 II SA/Gd 912/02
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 31 stycznia 2002r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art.156 § 1 pkt 2 i art.157 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy własną decyzję z dnia 25 października 2001r. Nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Naczelnika Miasta i Gminy z dnia 11 maja 1989r. nr 2809/75 w części przyznającej prawo jazdy kat. "D".
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że K.D. uzyskał prawo jazdy kat. A, B, C i E, natomiast brak jest potwierdzenia uzyskania prawa jazdy kat. D, a organy administracji nie są w posiadaniu dokumentacji o ukończeniu kursu oraz dacie egzaminu na tę kategorię prawa jazdy.
W trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono również, że K. D. nie figuruje w protokołach egzaminacyjnych w T. z okresu od 13.12.1981r. do 31.12.1992r. będących w posiadaniu Wojewody. Nie znajduje się on również w rejestrze Komendy Wojewódzkiej Policji jako były funkcjonariusz resortu do spraw wewnętrznych. Dlatego też zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego brak było podstaw do wydania K. D. prawa jazdy kat. "D" w związku z czym zachodziły przesłanki do stwierdzenia nieważności, na podstawie art.156 § 1 pkt 2 K.p.a., decyzji Naczelnika Miasta i Gminy z dnia 11.05.1989r. w zakresie dotyczącym wydania prawa jazdy kat. "D".
Zgodnie bowiem z postanowieniami art.70 ustawy z dnia 1 lutego 1983 roku Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zakwestionowanej decyzji prawo jazdy mogła uzyskać osoba posiadająca wymaganą sprawność fizyczną i psychiczną, umiejąca czytać i pisać, odbyła odpowiednie przeszkolenie i wykazała się niezbędnymi kwalifikacjami oraz osiągnęła wymagany dla danej kategorii wiek.
Zdaniem organu administracji w rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono potwierdzenia tych przesłanek, a zatem zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy z dnia 15 maja 1989r. z uwagi na występujące rażące naruszenie prawa.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł K. D. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że jako rezerwista odbywał w okresie od 12.12.1981r. do dnia 26.02.1982r. służbę w KWMO, w trakcie której zdał również egzamin na prawo jazdy kat. "D". W jego przekonaniu dokumenty mogły zaginąć, nie powinien on jednak ponosić negatywnych tego następstw. Na potwierdzenie podnoszonych okoliczności do skargi dołączona została kopia książeczki wojskowej z potwierdzeniem faktu odbywania służby w MO oraz oświadczenia trzech świadków potwierdzające, że K.D. zdał egzamin na prawo jazdy kat. "D".
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).
W myśl art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie bowiem z postanowieniami art.156 § 1 pkt 2 K.p.a., który stanowił podstawę prawną zakwestionowanego rozstrzygnięcia organ administracji może stwierdzić nieważność decyzji jedynie w przypadku stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z poglądami wypracowanymi w doktrynie o rażącym naruszeniu prawa można mówić w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowi zaprzeczenie stanu prawnego w całości lub w części (Borkowski [w:] Adamiak, Borkowski, K.p.a. Komentarz, 6 wyd., Warszawa 2004, s. 730).
Oczywiście postępowanie w tej kategorii spraw mimo jego nadzwyczajnego charakteru niczym nie różni się od postępowań w innych sprawach. W związku z tym również w tej kategorii spraw zgodnie z zasadą określoną w art.7 K.p.a. powinny być podejmowane działania mające na celu wszechstronne wyjaśnienie okoliczności stanu faktycznego.
W rozpatrywanym przypadku sporna pozostawała kwestia możliwości wydania K. D. przez Naczelnika Miasta i Gminy prawa jazdy kat. "D". W związku z tym Kolegium powinno podjąć działania zmierzające do ustalenia czy K. D. spełniał przesłanki określone w art.70 Prawa o ruchu drogowym "uprawniające go do otrzymania prawa jazdy kat. "D". W tym zakresie jedyną wątpliwością był brak dokumentacji potwierdzającej odbycie szkolenia oraz zdanie egzaminu kwalifikacyjnego. Dokonując ustaleń w tym zakresie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się do Komendy Wojewódzkiej Policji w B. o wyjaśnienie czy K. D. uzyskał prawo jazdy kat. "D" odbywając służbę w Jednostce KWMO [...] oraz otrzymując odpowiedź, że osoba taka nie figuruje w ewidencji. W aktach sprawy znajduje się również pismo od Wojewody z lipca 2001r. informujące Starostwo Powiatowe w G. D. o tym, że K. D. nie występuje w protokołach egzaminacyjnych z okresu od 13 grudnia 1981r. do 31 grudnia 1992r., ale odtworzenie wyniku egzaminu będzie możliwe po odtworzeniu daty jego przeprowadzenia.
Z pierwszej informacji nie wynika, że K. D. nie odbywał służby w KWMO [...], ani czy zdał w tym okresie egzamin, ale jedynie, że jego nazwisko nie figuruje w kartotekach. W związku z tym powinna być ona zweryfikowana przy użyciu innych środków dowodowych.
Analogicznie przedstawia się sytuacja z informacją, udzieloną przez Wojewodę. Po pierwsze nie wynika z niej, że skarżący nie zdawał egzaminu, a wręcz przeciwnie, że odtworzenie wyniku będzie możliwe po podaniu daty jego przeprowadzenia. Po drugie pismo to powstało przed datą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy.
Odnosząc się do tych ustaleń K. D. przedłożył Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu oświadczenia trzech świadków, z których wynika, że zdał on egzamin na prawo jazdy kat. "D" w trakcie odbywania służby w Milicji Obywatelskiej. I. K. określił nawet precyzyjnie, że miało to miejsce w G. w miesiącach luty-kwiecień 1982r.
Organ administracji w całym swoim postępowaniu nie odniósł się do faktów wynikających z tych oświadczeń. Nie przesłuchał również w charakterze świadków ich autorów. Nie wystąpił także do Wojewody o udzielenie bardziej precyzyjnych wyjaśnień na temat egzaminu K. D. na prawo jazdy kat. "D".
Takie postępowanie stanowi niewątpliwie naruszenie postanowień art.7 i 77 K.p.a. zobowiązujących organy administracji do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Dlatego też przy ponownym rozpoznaniu sprawy w pierwszej kolejności Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno przesłuchać świadków, których oświadczenia znajdują się w aktach sprawy, a następnie po dokonanych na ich podstawie ustaleniach wystąpić do właściwych organów o udzielenie dokładniejszych wyjaśnień w zakresie uprawnień skarżącego w zakresie prawa jazdy kat. "D", od tych znajdujących się w aktach sprawy.
Dlatego też uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
Na podstawie art.152 cytowanej wyżej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 października 2001r. nr [...], nie podlegają wykonaniu.
Ponieważ art.97 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakazuje stosować dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych w sprawach, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, to wobec uwzględnienia skargi Sąd zasądził koszty postępowania na rzecz skarżącego na podstawie art.55 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U.Nr 74, poz.368 z późn. zm.).