Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 5 maja 2005 r. oddalił skargę Z. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 marca 2002 r. w przedmiocie nakazu wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
W dniu 9 maja 2005 r. skarżąca wniosła o "wstrzymanie decyzji z dnia 5 maja 2005 r." Postanowieniem z dnia 30 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek Z. D. o wstrzymanie wykonania decyzji. Uzasadniając sąd wskazał, że stosownie do treści art. 61 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowienie o wstrzymaniu aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Tak więc wydanie wyroku w dniu 5 maja 2005 r. spowodowało, że upadło postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 15 kwietnia 2003 r., wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji.
Ponadto wyjaśnił sąd, że wyrok z dnia 5 maja 2005 r. nie może zostać wstrzymany przez sąd, który go wydał, a o postępowaniu obowiązującym przy wniesieniu skargi kasacyjnej skarżąca została pouczona po ogłoszeniu tego wyroku.
Postanowienie z dnia 30 maja 2005 r. stało się prawomocne w dniu 10 czerwca 2005 r., natomiast wyrok z dnia z 5 maja 2005 r. uprawomocnił się z dniem 7 czerwca 2005 r.
Pismem z dnia 13 grudnia 2013 r. Z. D. wniosła o "wykładnię wyroku", wskazując na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 maja 2005 r. oddalające jej wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca twierdziła, że po zapadnięciu wyroku została sporządzona ekspertyza techniczna, z której wynika, że budynek postawiony jest zgodnie z projektem i nie jest możliwe wykonanie żadnych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Nadto podała, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 marca 2002 r. została wydana na podstawie niezgodnej ze stanem faktycznym notatki projektanta.
W kolejnym piśmie procesowym, z dnia 23 stycznia 2014 r., skarżąca wykonując zobowiązanie polegające na złożeniu odpisów wniosku o wykładnię wraz z załącznikami, wskazała kolejne zarzuty merytoryczne odnoszące się do postępowania administracyjnego prowadzonego po wydaniu prawomocnego wyroku z dnia 5 maja 2005 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
Sąd rozpoznał opisany wniosek z dnia 13 grudnia 2013 r. zgodnie z jego intencją, jako wniosek o wykładnię postanowienia z dnia 30 maja 2005 r., a nie wyroku z dnia 5 maja 2005 r. Niemniej wniosek ten należy ocenić jako niezasadny.
Sąd dokonuje wykładni postanowienia na podstawie art. 158 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), z którego wynika, ze przedmiotem wykładni są wątpliwości co do treści orzeczenia (wyroku lub postanowienia). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwość dokonania wykładni orzeczenia sądu na wskazanej powyżej podstawie zachodzi wówczas, gdy treść orzeczenia jest niejasna może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, czy też sposobu jego wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 1501/06, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykładni nie podlega to, czego w orzeczeniu (jego sentencji lub uzasadnieniu) w ogóle nie umieszczono, o czym sąd się nie wypowiadał.
We wniosku o dokonanie wykładni należy wskazać wyraźnie, który fragment uzasadnienia jest dla strony niezrozumiały bądź nasuwa określone wątpliwości i dlaczego. Wniosek ten nie może zmierzać do polemiki w kwestiach objętych orzeczeniem (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 562 i podane tam orzecznictwo). Jest zatem oczywiste, że wniosek o dokonanie wykładni nie może być traktowany jako środek zaskarżenia orzeczeń sądu i zmierzać do zmiany ich treści.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy sąd stwierdza, że wniosek Z. D. nie zmierza do dokonania wykładni postanowienia z dnia 30 maja 2005 r. Strona uzasadniając wniosek o wykładnię nie wskazuje co jest dla niej niejasne w treści postanowienia, przytacza natomiast okoliczności, które miałyby uniemożliwić wykonanie ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 marca 2002 r. Rozstrzyganie o tym w niniejszej sprawie, w drodze wykładni postanowienia z dnia 30 maja 2005 r. oznaczałoby w istocie zmianę nie tylko postanowienia z dnia 30 maja 2005 r., ale również wyroku kończącego postępowanie w sprawie II SA/Gd 950/02.
W świetle powyższych okoliczności, z uwagi na brak podstaw do rozstrzygania jakichkolwiek wątpliwości co do treści wydanego w niniejszej sprawie postanowienia, na podstawie art. 158 w związku z art. 166 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł w sentencji.